อพยพ 12 10 สิ้นลูกชายหัวปี!

ลูกแกะไร้ตำหนิ
1 พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนในแผ่นดินอียิปต์ว่า   
2 “เดือนนี้ ให้ถือเป็นเดือนแรกของพวกเจ้า คือเป็นเดือนแรกของปี(ปฏิทิน) สำหรับเจ้าทั้งหลาย  
3  จงบอกชุมชนอิสราเอลว่า ในวันที่สิบของเดือนนี้  ชายทุกคนที่เป็นหัวหน้าครอบครัว จะเลือกลูกแกะหนึ่งตัวสำหรับครอบครัวของตน 
4 แต่หากว่าครอบครัวมีคนน้อยเกินที่จะกินลูกแกะทั้งตัว เขาก็จะต้องแบ่งให้กับเพื่อนบ้านใกล้ชิดที่สุด โดยแบ่งให้เหมาะว่า แต่ละคนจะกินมากน้อยแค่ไหน (ทุกคนจะต้องได้กิน)
 5 ลูกแกะนี้จะต้องเป็นตัวผู้ อายุหนึ่งปี เป็นตัวที่ไร้ตำหนิ โดยที่จะเลือกเอามาจากฝูงแกะหรือแพะ
 6 จงดูแลแกะเหล่านี้จนถึงวันที่สิบสี่ของเดือน ในวันนั้นชุมชนอิสราเอลทั้งหมดจะต้องฆ่าลูกแกะของตนในเวลาพลบค่ำ

วิธีการกินปัสกา
 7 พวกเขาจะเอาเลือดแกะไปทาลงรอบวงกบประตูหน้าบ้าน ทั้งด้านข้างและด้านบน  คือบ้านที่พวกเขาจะกินเนื้อลูกแกะนั้น
8 คืนนี้เอง พวกเขาจะต้องย่างแกะและกินเนื้อแกะย่างพร้อมกับขนมปังไร้เชื้อและผักรสขม
9 อย่ากินเนื้อดิบหรือเนื้อที่ต้มสุกด้วยน้ำ แต่ให้ย่างลูกแกะทั้งตัว รวมทั้งหัว ขาและเครื่องใน
  10 และจะต้องไม่ให้มีอะไรเหลือทิ้งไว้จนรุ่งเช้า แต่หากมีส่วนที่เหลือก็จะต้องเผาด้วยไฟให้หมด
 11 วิธีกินปัสกาคือ ให้พวกเจ้าสวมเสื้อผ้าสำหรับเดินทาง ในเวลาที่เจ้ากินเลี้ยง สวมรองเท้า คาดเอว ถือไม้เท้าในมือ และเจ้าต้องรีบกิน
เพราะนี่เป็นปัสกาของพระยาห์เวห์

การผ่านเข้าไป
12 “ในคืนวันนั้น เราจะผ่านเข้าไปในแผ่นดินอียิปต์ เราจะสังหารลูกหัวปีของทุกบ้าน และลูกหัวปีของสัตว์เลี้ยงด้วย  เราจะลงโทษเทพทั้งปวงของอียิปต์  เราคือพระยาห์เวห์
 13  เลือดที่ทาไว้จะเป็นเครื่องหมายของบ้านที่เจ้าอยู่ เมื่อเราเห็นเลือดเราจะผ่านเลยเจ้าไป  จะไม่มีภัยเกิดขึ้นกับเจ้าในเวลาที่เราลงโทษแผ่นดินอียิปต์ 
เทศกาลที่ยั่งยืน
14 “เจ้าจะต้องจดจำวันนี้ไว้เสมอ และถือเป็นเทศกาลฉลองเพื่อถวายแด่พระยาห์เวห์ ลูกหลานของเจ้าจะต้องถวายพระเกียรติแด่พระยาห์เวห์ด้วยเทศกาลนี้ จากวันนี้เป็นต้นไป
15 สำหรับเทศกาลนี้ เจ้าจะต้องกินขนมปังไร้เชื้อในช่วงเจ็ดวันแรก ในวันแรกจงกำจัดเชื้อออกจากบ้านของเจ้า เพราะใครก็ตามที่กินสิ่งที่มีเชื้อตั้งแต่วันแรกจนถึงวันที่เจ็ดจะถูกตัดขาดจากอิสราเอล
16 ในวันแรกและวันที่เจ็ดของการเฉลิมฉลอง จงจัดการประชุมนมัสการบริสุทธิ์  เจ้าจะต้องไม่ทำงานใด ๆ ในสองวันดังกล่าว สิ่งที่ทำได้อย่างเดียวคือการเตรียมอาหารให้ทุกคนกิน 
17 เจ้าจะต้องฉลองเทศกาลขนมปังไร้เชื้อ เพราะในวันนี้ เราได้นำกลุ่มคน ของเจ้าออกจากอียิปต์ ดังนั้น เจ้าทุกคนจะต้องฉลองวันนี้  นี่เป็นกฎเกณฑ์ถาวรสำหรับพวกเจ้าตลอดไปทุกชั่วอายุคน 

 

18 ในเดือนแรกของปี เจ้าจะต้องกินขนมปังไร้เชื้อ จากเย็นวันที่สิบสี่ จนถึงเย็นวันที่ยี่สิบเอ็ด
 19 ตลอดเจ็ดวันนี้ จะต้องไม่มีเชื้อยีสต์ในบ้านของเจ้า ใครที่กินสิ่งที่มีเชื้อ คนนั้นจะถูกตัดขาดจากชุมชนอิสราเอล  ไม่ว่าเขาจะเป็นคนต่างด้าว หรือคนอิสราเอลโดยกำเนิด
20 ระหว่างเทศกาลนี้ เจ้าจะต้องไม่กินสิ่งใดที่มีเชื้อยีสต์ผสมอยู่  เจ้าจะต้องกินขนมปังไร้เชื้อเท่านั้น ไม่ว่าเจ้าจะอาศัยอยู่ที่ใด

ลงมือปฎิบัติตามพระบัญชา
 21 แล้วโมเสสก็เรียกเหล่าผู้ใหญ่ของอิสราเอลมารวมกัน และแจ้งพวกเขาว่า
“ให้ไปคัดเลือกลูกแกะสำหรับครอบครัวของเจ้า และให้ฆ่าแกะสำหรับปัสกา  
22 จงใช้ก้านหุสบหนึ่งกำจุ่มเลือดในอ่าง และทาเลือดไว้ที่วงกบประตูด้านข้างและด้านบน อย่าให้ใครออกไปนอกบ้านจนกว่าจะรุ่งเช้า 
23  เมื่อพระยาห์เวห์ทรงผ่านเข้ามาเพื่อประหารคนอียิปต์ พระองค์จะทรงเห็นเลือดที่วงกบประตู และพระองค์จะทรงผ่านเลยประตูบ้านนั้นไป  พระองค์จะไม่ทรงปล่อยให้ทูตสังหารเข้าไปในบ้านเพื่อสังหารเจ้า”  

24 “เจ้าจะต้องรักษาคำสั่งนี้ไว้เป็นกฎเกณฑ์ที่เจ้าและลูกหลานจะถือปฏิบัติจากนี้จนตลอดไป  
25 เมื่อเจ้าก้าวเข้าสู่แผ่นดินที่พระยาห์เวห์จะประทานให้ตามพระสัญญานั้น เจ้าจะต้องรักษา ปฏิบัติตามพิธีนี้  
26 เมื่อลูกหลานถามเจ้าว่า ‘พิธีนี้มีความหมายอย่างไร?’
27 เจ้าจงบอกว่า ‘นี่เป็นการถวายเครื่องบูชาปัสกาแด่พระยาห์เวห์ เพื่อถวายพระเกียรติแด่พระองค์  เมื่อพวกเราอยู่ในอียิปต์ พระองค์ทรงดำเนินผ่านบ้านของคนอิสราเอล และเมื่อพระองค์ทรงสังหารชาวอียิปต์  ทรงช่วยกู้ครอบครัวของเราไว้’” จากนั้นคนอิสราเอลจึงก้มลงกราบนมัสการพระยาห์เวห์
28 พวกเขาก็ได้ทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสกับอาโรน ทุกประการ 

ภัยพิบัติที่สิบ:ลูกหัวปีตายเกลี้ยง

29 เที่ยงคืนคืนนั้น พระยาห์เวห์ทรงประหารลูกชายหัวปีของชาวอียิปต์ทุกคน ตั้งแต่โอรสของฟาโรห์ผู้ครองบนบัลลังก์ ไปจนถึงลูกชายของนักโทษในคุกใต้ดิน รวมไปถึงลูกสัตว์หัวปีของสัตว์เลี้ยงทุกตัว
30 ฟาโรห์ ข้าราชการ และชาวอียิปต์ทุกคนต่างตื่นขึ้นมากลางดึก เพราะทุกบ้านมีคนตาย ดังนั้นจึงมีเสียงร้องคร่ำครวญดังไปทั่วแผ่นดินอียิปต์

31 ในคืนนั้นเองที่ฟาโรห์ได้เรียก
โมเสสและอาโรนมาเฝ้า “ลุกขึ้นมาและออกไปให้พ้นจากประชาชนของเรา ทั้งพวกเจ้าและคนอิสราเอล จงไปตามที่เจ้าขอไว้ 
ไป จงไปนมัสการพระยาห์เวห์!!
32 แล้วเอาฝูงแพะ แกะ วัวของพวกเจ้าไปตามที่เจ้าได้ขอไว้  และจงอวยพรให้เราด้วย”
33 ส่วนคนอียิปต์ทั้งปวงก็เร้าให้คนอิสราเอลรีบเดินทางออกไปจากแผ่นดินเร็วที่สุด พวกเขากล่าวว่า “หากพวกเจ้าไม่ไป พวกเราจะตายกันหมด”

34 ดังนั้นเหล่าคนอิสราเอลจึงเอา แป้งที่ผสมแล้วโดยไม่ได้ใส่เชื้อในชามผสมแป้งห่อด้วยเสื้อผ้า และแบกไปบนบ่า
  35 คนอิสราเอลทำตามคำสั่งของโมเสส และขอเครื่องเงิน เครื่องทองรวมทั้งเสื้อผ้าจากคนอียิปต์
  36 พระยาห์เวห์ทรงบันดาลใจให้ เหล่าคนอียิปต์พอใจคนของพระองค์ และพวกเขาก็ยกสิ่งต่าง ๆ ตามที่คนอิสราเอลขอ  คนอิสราเอลจึงริบเอาความมั่งคั่งของอียิปต์ไปด้วยวิธีนี้เอง
 
การเดินเท้าออกมา 
37 คนอิสราเอลออกเดินเท้าจากเมืองราเมเสส ไปจนถึงเมืองสุคคท เป็นชายประมาณ หกแสนคน ไม่นับผู้หญิงและเด็ก
38 ยังมีคนชาติอื่นอีกมากมายที่เดินทางไปกับคนอิสราเอล รวมไปถึงฝูงสัตว์เป็นจำนวนมากทั้งแพะ แกะ และวัว
39 คนอิสราเอลได้ใช้ก้อนแป้งที่นำออกมาจากอียิปต์มาอบเป็นขนมปังไร้เชื้อ
ขนมนั้นไม่มีเชื้อ เพราะพวกเขาถูกขับออกมากจากอียิปต์ จึงไม่มีเวลาที่จะเตรียมอาหารสำหรับการเดินทาง 

สรุปเวลา
40 คนอิสราเอลอาศัยในแผ่นดินอียิปต์ เป็นเวลา 430 ปี 
41 วันสุดท้ายของปีที่สี่ร้อยสามสิบ ประชากรของพระยาห์เวห์ทุกเผ่าได้ออกจากแผ่นดินอียิปต์  
42 คืนวันนั้น พระยาห์เวห์ทรงปกป้องเฝ้าระวังพวกเขาให้ออกจากแผ่นดิน   ดังนั้น ทุกค่ำวันนี้ของทุกปี  อิสราเอลทั้งสิ้นจะถือรักษาเพื่อถวายพระเกียรติสิริแด่พระยาห์เวห์ตลอดทุกชั่วอายุคน  

เพิ่มเติมกฎหลายอย่าง
43 พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า “นี่เป็นกฎระเบียบของเทศกาลปัสกา คือ จะต้องไม่มีชนชาติอื่นกินเนื้อแกะปัสกา
 44 แต่หากใครก็ตามได้ซื้อทาสมาและได้สุหนัตเขาแล้ว เขาก็กินเนื้อแกะปัสกาได้
 45 แต่คนที่มาเยี่ยมชั่วคราว หรือลูกจ้างนั้นห้ามกิน
 46 “เจ้าจะต้องกินในบ้าน อย่านำเนื้อออกไปนอกบ้าน อย่าหักกระดูกของมัน  
47 ชุมชนอิสราเอลทั้งหมดจะต้องมีส่วนในการฉลองของพิธีนี้
 48 ส่วนชาวต่างด้าวที่มาอาศัยในหมู่พวกเจ้าหากต้องการมีส่วนในอาหารพิธีปัสกาถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า ก็ให้ผู้ชายทุกคนในครอบครัวของเขาเข้าสุหนัต จากนั้น เขาจะเป็นดั่งคนอิสราเอล เขาก็เข้ามาร่วมกินในพิธีได้  แต่คนใดที่ไม่ได้เข้าสุหนัตจะกินเนื้อแกะปัสกาไม่ได้


49 กฎระเบียบเดียวกันนี้ให้ใช้กับคนที่เป็นอิสราเอลโดยกำเนิด และกับคนต่างชาติที่อาศัยในหมู่พวกเจ้า”
50 ดังนั้นคนอิสราเอลทุกคนจึงทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาไว้กับโมเสสและอาโรน 

 51 ในวันเดียวกันนั้นเอง พระยาห์เวห์ทรงนำคนอิสราเอลออกจากแผ่นดินอียิปต์ โดยแยกเป็นกองตามเผ่าของพวกเขา
 

อธิบายเพิ่มเติม

ลูกแกะไร้ตำหนิ
อพยพ 12:1-6
เราจะเห็นว่า การออกจากอิสราเอลและการตายของลูกหัวปีเป็นเรื่องใหญ่มาก เป็นวิบัติที่ต้องใช้เวลาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น มึสองเทศกาลที่พระเจ้าทรงตั้งช่วงนี้คือ เทศกาล ปัสกา และเทศกาลขนมปังไร้เชื้อ
วันที่อิสราเอลจะออกจากอียิปต์ เป็นวันสำคัญ  พระเจ้าทรงถือว่านี่เป็นปีใหม่ของพวกเขา เป็นการเริ่มต้นชีวิตแห่งอิสรภาพ ไม่เป็นทาสอีกต่อไป เดือนนี้คือเดือนแรกของการเริ่มต้นใหม่
คำสั่งสำคัญคือ วันที่สิบ หัวหน้าครอบครัวจะเลือกลูกแกะหนึ่งตัวสำหรับหนึ่งครอบครัวเพื่อนำมากิน   ยกเว้นบ้านที่มีคนน้อย ก็จะแบ่งให้เพื่อนบ้านที่มีคนพอเหมาะ (ซึ่งในสมัยพระเยซูจะเป็นประมาณ ผู้ใหญ่สิบคนต่อแกะหนึ่งตัว)
เงื่อนไขคือ ต้องเป็นลูกแกะ ผู้ อายุหนึ่งปี ไร้ตำหนิใด ๆ (ซึ่งพระเจ้าทรงอนุญาตให้เป็นแพะที่มีลักษณะอย่างที่กล่าวมาก็ได้ )   ซึ่งแสดงถึงความบริสุทธิ์  ไร้ที่ติ บ่งบอกถึงการเสียสละที่สมบูรณ์แบบ การเสียสละที่ไม่มีสิ่งมลทินเจือปนและคู่ควรที่จะลบบาปของผู้คน 
เจ้าลูกแกะจะมีโอกาสมาอยู่ในครอบครัวห้าวัน กำลังน่ารัก กำลังเริ่มเป็นเพื่อนกับทุกคนในบ้าน จากนั้นมันจะถูกฆ่าให้เป็นลูกแกะปัสกา ลองนึกถึงความเสียใจของคนในบ้านที่ต้องฆ่าแกะตัวนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็ก ๆ
วันที่สิบสี่ ชุมชนอิสราเอลจะฆ่าแกะของตนเวลาพลบค่ำ (ซึ่งในธรรมเนียมยิวพลบค่ำมีสองครั้งคือ หลังจากเที่ยง(เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มอ่อนลงหลังเที่ยง) และก่อนที่ตะวันตกดิน คำว่าพลบค่ำนี้ ในภาษาฮีบรูคือ ระหว่างพลบค่ำทั้งสองครั้ง เบน ฮาอารบายิม)  ดังนั้นในช่วงหลังเที่ยงจนก่อนตะวันตก จะมีการฆ่าลูกแกะเป็นจำนวนมากในถิ่นอาศัยของพวกเขา
แล้วแกะที่โมเสสกล่าวถึงในคืนวันอพยพนั้น เป็นแกะที่เล็งถึงพระเยซูคริสต์ เวลาคนต่างชาติอย่างพวกเราอ่านพระคัมภีร์ข้อที่เกี่ยวข้องกับแกะ เราจะไม่ค่อยเข้าใจกันว่า ความหมายคืออะไร  แต่พระคัมภีร์ได้บอกชัดเจนว่า แม้เมื่อหลายพันปีก่อนนั้น พระเจ้าทรงเตรียมพระบุตรของพระองค์แล้ว และพระองค์ทรงค่อย ๆ ชี้ให้พวกเขาเห็นถึงการที่ต้องการลูกแกะที่บริสุทธิ์ที่สุดในการล้างบาปอย่างสิ้นเชิง ครั้งเดียวเป็นพอ ไม่ใช่ชำระบาปซ้ำแล้วซ้ำเล่า อย่างที่จะปรากฎต่อมาในพิธีลบบาปในพลับพลา
พระเยซูทรงเป็นลูกแกะที่พระเจ้าทรงเตรียมไว้ให้ชาวโลก และลูกแกะปัสกานี้ก็ชี้มาที่พระองค์

ให้เราก้าวข้ามมายังยอห์น 1:29 ที่กล่าวว่า “ดูสิ ลูกแกะของพระเจ้า เป็นผู้ที่รับเอาบาปของโลกไป”(NTV)
ท่านเปาโลบอกเราใน 1 โครินธ์ 5:7 “เพราะพระคริสต์ผู้เป็นแกะปัสกาของเราถูกถวายบูชาแล้ว” (TNCV)

วิธีการกินปัสกา
อพยพ 12:7-11
จากนั้นพวกเขาจะเอาเลือดของลูกแกะทาไว้หน้าบ้าน ที่วงกบด้านบนและด้านข้าง ตามคำสั่งของโมเสส หากบ้านใดไม่ทำตามนั้น ลูกหัวปีของเขาจะต้องตายเหมือนกับลูกชายหัวปีอียิปต์ !!
พวกเขาจะต้องสวมเสื้อผ้าพร้อมเดินทาง และคืนนี้ พวกเขาจะต้องย่างแกะ กินเนื้อของมัน รวมหัว เครื่องใน   กินให้หมด .. ถ้าไม่หมดให้เผาไฟ ไม่มีการแอบเก็บเอาไว้
ทรงสั่งให้พวกเขากินอาหารมื้อสุดท้ายพร้อมกัน โดยกินอย่างรวดเร็ว กินแบบที่เตรียมตัวพร้อมจะ ออกเดินทาง 

ข้อสรุปคือ ลูกแกะปัสกามีความหมายลึกซึ้งทั้งสำหรับชาวยิวและคริสเตียน สําหรับชาวยิว  ลูกแกะปัสกาเป็นสัญลักษณ์ของการคุ้มครองของพระเจ้าและอิสรภาพของพวกเขาจากการเป็นทาสในอียิปต์ สําหรับคริสเตียน ลูกแกะปัสกาชี้ไปที่พระเยซูคริสต์ พระบุตรพระเจ้าผู้ทรงเสียสละหลั่งพระโลหิตของพระองค์เองจนสิ้นพระชนม์ เพื่อความรอดของทุกคนที่วางใจในพระองค์
 

การผ่านเข้าไป
อพยพ 12:12-13
การผ่านเข้าไปของพระเจ้า ภาษาอังกฤษใช้คำว่า Passover ส่วนฮีบรูว่า เพสาค ซึ่งมีความหมายถึงการผ่านไป ข้าม
เมื่อพวกเขาทำเครื่องหมายด้วยเลือดของแกะที่ขอบประตูบนและด้านข้างคือเครื่องหมายของการที่พวกเขามีผู้ที่ตายแทนเขาแล้ว เป็นลูกแกะหัวปีไร้ตำหนิ ทูตสังหารจะผ่านบ้านพวกเขาไป แต่สำหรับบ้านอียิปต์ที่ไม่ได้เชื่อพระองค์ แต่วางใจเทพต่าง ๆ นั้น เทพจะถูกลงโทษ และกษัตริย์ ประชาชน สัตว์เลี้ยงก็ถูกลงโทษด้วย 

คําว่า “ภัย” คำนี้มาจากฮีบรูว่า  נֶגֶף, negef   ความหมายตามตัวอักษรว่า “การฟาด” หรือ “การตี” มันมักจะอธิบายภัยพิบัติหรือความทุกข์ยากที่มอบให้กับผู้ที่ปลุกเร้าพระพิโรธของพระเจ้า เช่นเดียวกับในอพยพ 30:12; กันดารวิถี 8:19; 16:46, 47; Josh 22:17  (https://netbible.org/bible/Exodus+12)

เทศกาลที่ยั่งยืน
อพยพ 12:14-20
แล้วพระเจ้าทรงหันกลับมากล่าวถึงเทศกาลขนมปังไร้เชื้อ ซึ่งมาคู่กับเทศกาลปัสกา ทรงสั่งให้พวกเขาจดจำวันนี้ไว้    
เจ็ดวันแรก กินขนมปังไร้เชื้อและกำจัดเชื้อออกจากบ้านวันที่หนึ่ง และเจ็ด ไม่ทำงาน จัดการประชุม ไม่ยกเว้นใครทั้งสิ้น ชนอิสราเอล หรือชนต่างด้าวในพวกเขา

ลงมือปฎิบัติตามพระบัญชา
อพยพ 12:21-28
ในข้อที่ 1-20 พระเจ้าทรงสั่งโมเสส
ในข้อที่ 21-28 เป็นคำสั่งของโมเสสต่อไปยังชนอิสราเอล เราจึงอ่านซ้ำสิ่งที่กล่าวมาแล้ว  มีรายละเอียดเพิ่มเติมบ้าง 
ใช้ก้านหุสบหนึ่งกำ จุ่มเลือดแกะและทาวงกบ ด้านข้าง ด้านบน ห้ามออกนอกบ้านจนรุ่งเช้า
การมีเลือดหน้าบ้าน
พระเจ้าจะไม่ให้ทูตสังหารเข้าไป
เมื่อลูกถาม พ่อจะตอบได้ว่า เราทำพิธีปัสกา กินขนมปังไร้เชื้อเพื่ออะไรก็จะตอบลูกหลานได้ 
คนที่ฟังคำของโมเสส ได้ก้มนมัสการพระเจ้า และทำทุกอย่างตามที่โมเสสสั่ง

ภัยพิบัติที่สิบ:ลูกหัวปีตายเกลี้ยง
อพยพ 12:29-33
ขณะที่ชนอิสราเอลกำลังสาละวนกับเรื่องของแกะปัสกา ขนมปังไร้เชื้อ  การเตรียมตัวเดินทาง
 ช่วงเวลาเที่ยงคืน  พระเจ้าเสด็จผ่านเข้ามาในแผ่นดินอียิปต์  บ้านใดที่มีเลือดทาไว้ตามที่ตกลง พระองค์ทรงผ่านพวกเขาไป 
ขณะที่ชาวอียิปต์กำลังนอนหลับ พระองค์ทรงประหารลูกชายหัวปีของทุกบ้าน   มีบางบ้านที่รู้ตัวว่าลูกชายตาย เสียงร้องของพวกเขา ทำให้ทุกคนตื่นมาพบวิบัติที่พวกเขาไม่คาดว่าจะมาเร็วปานนี้    เสียงเดียวกลายเป็นเสียงร้องคร่ำครวญทั้งประเทศ เพราะลูกชายหัวปี สุดที่รักของทุกครอบครัว รวมสัตว์เลี้ยง เสียชีวิตไปพร้อม ๆ กัน นี่เป็นวิบัติที่มาจากฝีพระหัตถ์ของพระเจ้าโดยตรง รวดเร็ว รุนแรง น่าสะพรึงเป็นที่สุด!
ฟาโรห์เรียกตัวโมเสสอาโรนมาเฝ้าทันที แล้วไล่พวกเขาออกไป ให้ไปทั้งหมด ทั้งคนและสัตว์เลี้ยงแต่…ฟาโรห์ขอให้อธิษฐานขอพระเจ้าทรงอวยพรเขา
ประชาชนทั้งสิ้นก็พากันเร้าให้ชนอิสราเอลออกไปด่วน 
น่าประหลาดใจมากที่เขาขอพรจากพระเจ้า ที่ใคร ๆ นับถือว่าเขาเป็นเทพองค์สำคัญของอียิปต์นั้น เขารู้ตัวแล้วใช่ไหมว่า เขาด้อยกว่าพระเจ้ามากนัก ฟาโรห์ล้มความตั้งใจที่จะรั้งอิสราเอลเอาไว้  วิบัติครั้งนี้ รุนแรงเกินที่จะต่อสู้
ครั้งนี้ เขารู้แล้วว่า ชนอิสราเอลไม่ได้เป็นประชากรของเขา  เขาไม่ได้อยู่เหนือชนอิสราเอลอีกต่อไป ฟาโรห์ยอมต่อคำขอของโมเสส หลังจากที่ลูกชายคนโตตาย เป็นสิ่งที่ไม่อาจหวนคืนกลับมาได้
ฟาโรห์ที่เผชิญกับวิบัติทั้งสิ้นที่กล่าวมานั้น น่าจะเป็นฟาโรห์อาเมนโฮเตปที่สอง
ผู้ที่ครองต่อมาคือ ทัทโมสที่สี่ ซึ่งไม่ใช่ลูกชายคนโตของเขา  ทัทโมสที่สี่ต้องพบอุปสรรคในการครองราชย์ไม่น้อยเพราะเหตุที่ไม่ใช่ลูกคนโตของฟาโรห์




 
พวกเขารีบเอาแป้งที่ผสมน้ำมันแล้วห่อผ้า รวมทั้งเครื่องเงิน ทองเสื้อผ้าจากคนอียิปต์ออกไปในคืนนั้น เวลานั้นอียิปต์ยกทุกสิ่งที่ชนอิสราเอลขอ
ดังนั้นทาสทั้งหลายจึงออกไปสู่อิสรภาพพร้อมกับสมบัติที่ไม่เคยมีมาก่อน
คืนนั้นเอง ชนอิสราเอล และชนชาติอื่น ๆ ก็ขอเดินทางออกมาด้วย ออกเดินเท้ามุ่งไปทางเมืองสุคคท  อาหารมื้อต่อไปของพวกเขาคือขนมปังไร้เชื้อ

การเดินเท้าออกมา 
อพยพ  12:37-39
เมืองราเมเสสนี้อยู่ในเขตแดนโกเชนที่อิสราเอลอาศัยอยู่  ตอนเข้ามามี 70 คน ตอนออกไปนับผู้ชายได้หกแสนคน
พวกเขาเดินทางไปถึงเมืองสุคคท เมืองที่ใกล้แต่ยังอยู่ในเขตอียิปต์  เป็นสถานที่ซึ่งพวกเขาหยุดเป็นที่แรกหลังจากออกมาจากราเมเสส  จำนวนคนที่นับผู้ชายได้หกแสนคนนั้น เชื่อว่าเราสามารถประเมินรวมผู้หญิงและเด็กเป็น สองล้านคน
ยังมีชนชาติอื่น ๆ ที่เป็นทาส ถือโอกาสตามคนอิสราเอลมาด้วย  เชื่อว่ามีคนอียิปต์ที่เกรงกลัวพระเจ้าก็น่าจะร่วมเดินทางมาบ้างเหมือนกัน (9:20)
ในกันดารวิถี 11:4 กล่าวว่า คนชาติอื่นในหมู่ชนอิสราเอลรู้สึกอยากจะกินอาหารบางชนิดเป็นอย่างยิ่ง
นี่ทำให้เห็นว่า พวกเขาก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้อิสราเอลกบฎต่อพระเจ้า นอกเหนือไปจากความดื้อดึงของอิสราเอลเอง

สรุปเวลา
อพยพ 12:40-42
โมเสสบอกเราว่า อิสราเอลอยู่ในอียิปต์นาน 430 ปี  น่าจะเป็นการนับจากวันที่ยาโคบเข้ามาจนถึงวันนี้ที่ออกไป ทุกเผ่าออกจากอียิปต์พร้อมกัน  
ส่วนในกิจการ 13:19 ที่ว่า 450 ปี น่าจะคิดจากการที่พวกเขาเป็นทาสไปจนถึงวันที่ได้ครอบครองแผ่นดินที่พระเจ้าทรงสัญญา 
ส่วนการเป็นทาสนั้นจริง ๆ คือ 400 ปี ตามตารางข้างล่างนี้ จาก
https://netbible.org/bible/Exodus+1

เพิ่มเติมกฎหลายอย่าง
อพยพ 12:43-51
ชุมชนอิสราเอลทั้งหมดต้องร่วมในพิธี ชนชาติอื่นห้าม ยกเว้นคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขาที่อยากมีส่วนในพิธี  ตอนที่กำลังจะออกไปจากอียิปต์นั้นมีคนต่างชาติออกมากับเขาและเดินทางในถิ่นกันดารด้วย
เขาจะต้องแสดงตนว่า เขาเชื่อพระเจ้า นมัสการพระองค์ เชื่อในพันธสัญญาที่พระเจ้าทรงให้ไว้กับอับราฮัม และสุดท้ายคือเข้าสุหนัต ยอมรับกฎของพระเจ้าเหมือนกับชนอิสราเอล พระเจ้าก็ทรงเมตตาให้เขามีส่วนได้
 
ห้ามนำไปกินนอกบ้าน ห้ามหักกระดูก คำสั่งก่อนหน้านี้คือต้องกินให้หมด ถ้ากินไม่หมดต้องเผา  เราจะเห็นว่า การไม่หักกระดูกของแกะปัสกานี้ ยังเล็งถึงอนาคตที่พระเยซูทรงสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนโดยไม่ทรงถูกหักกระดูก ทุกคนทำตามที่พระเจ้าทรงบัญชา
และในคืนวันที่ลูกหัวปีของชนอียิปต์สิ้นชีวิต พระเจ้าทรงนำให้พวกเขาออกจากอียิปต์ โดยแยกเป็นเผ่าอย่างมีระเบียบตั้งแต่การเดินทางวันแรก

 


พระคำเชื่อมโยง

อพยพ 12
2*  เฉลยธรรมบัญญัติ  16:1
3* โยชูวา 4:19
5* 1 เปโตร 1:19
6* เลวีนิติ  23:5
8* กันดารวิถี 9:12; เฉลยธรรมบัญญัติ 16:7;  1 โครินธ์  5:8
9* เฉลยธรรมบัญญัติ 16:7
10* อพยพ 16:19; 23:18; 34:25
11* อพยพ 12:13, 21, 27, 43
12* อพยพ 11:4-5; กันดารวิถี  33:4;
อพยพ 6:2
14* อพยพ 13:9; เลวีนิติ 23:4-5; อพยพ 12:17, 24; 13:10
15* เลวีนิติ 23:6; ปฐมกาล 17:14
16* เลวีนิติ 23:2, 7, 8
17* อพยพ 12:14; 13:3, 10

18*  เลวีนิติ 23:5-8
19* อพยพ 12:15; 23:15; 34:18
21* ฮีบรู  11:28; อพยพ 3:16; กันดารวิถี  9:4
22*ฮีบรู 11:28 ; อพยพ 12:7
23* อพยพ 11:4; 12:12-13; 24:8; วิวรณ์ 7:3; 9:4; ฮีบรู  11:28
24* อพยพ 12:14, 17; 13:5, 10
25* อพยพ 3:8, 17
26* อพยพ 10:2; 13:8, 14,15
27* อพยพ 12:11; 4:31
28*  ฮีบรู 11:28
29* อพยพ 11:4-5; กันดารวิถี 8:17; 33:4; อพยพ 9:6
31* อพยพ 10:28-29;8:25; 11:1; 10:9
32* อพยพ 10:9, 26
33* อพยพ 10:7; สดุดี 105:38
35* อพยพ 3:21-22; 11:2-3

36* อพยพ 3:21; ปฐมกาล 15:14
37* กันดารวิถี 33:3, 5; ปฐมกาล 47:11; อพยพ 38:26
38* กันดารวิถี 11:4; เฉลยธรรมบัญญัติ 3:19
39* อพยพ 6:1; 11:1; 12:31-33
40* กิจการ 7:6
41*อพยพ 3:8, 10; 6:6; 7:4
42* เฉลยธรรมบัญญัติ 16:1, 6
43* กันดารวิถี 9:14
44* ปฐมกาล 17:12-13
45* เลวีนิติ 22:10
46* ยอห์น 19:33, 36
47* อพยพ 12:6
48* กันดารวิถี 9:14
49* กันดารวิถี 15:15-16
51* อพยพ 12:41; 20:2; 6:26

อพยพ 11 กรุณาออกไปเถิด!

พระเจ้าทรงบอกเหตุการณ์ล่วงหน้า
1 แล้วองค์พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “เราจะส่งภัยพิบัติมาอีกครั้ง เพื่อลงโทษฟาโรห์และประชากรอียิปต์
หลังจากนั้น ฟาโรห์จะปล่อยเจ้าทั้งหมดออกไปจากที่นี่ เขาจะบังคับให้พวกเจ้าออกไปจนหมด

2 จงบอกคนอิสราเอลทั้งชายหญิงให้ขอเครื่องเงิน ทองจากเพื่อนบ้านของตน”
3 พระยาห์เวห์ทรงทำให้ใจคนอียิปต์มีความพอใจคนอิสราเอลและทั้งข้าราชการของฟาโรห์ และประชาชนอียิปต์ก็มองว่า โมเสสเป็นผู้ที่ยิ่งใหญ่นัก

ความแตกต่างของสองชนชาติ
 4 ดังนั้น โมเสสทูลต่อฟาโรห์ว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ คือ คืนนี้ ประมาณเที่ยงคืน เราจะออกไปทั่วพื้นที่อียิปต์
5 แล้วลูกชายหัวปีของทุกครอบครัวในอียิปต์จะสิ้นชีวิต ตั้งแต่โอรสของฟาโรห์ผู้ประทับบนบัลลังก์ ไปจนถึงลูกชายหัวปีของทาสหญิงที่กำลังโม่แป้งอยู่  แม้แต่ลูกหัวปีของสัตว์เลี้ยงก็จะตายด้วย

 6 จะมีเสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วแผ่นดินอียิปต์ ยิ่งกว่าครั้งใด ๆ ที่เคยเกิดขึ้น และจะไม่มีการเกิดขึ้นแบบนี้อีก
  7 แต่สำหรับส่วนของอิสราเอลแล้ว จะไม่มีอะไรมาแตะต้องผู้คนและสัตว์เลี้ยง ไม่มีแม้กระทั่งเสียงสุนัขเห่าใส่   แล้วท่านจะได้ทราบว่า พระเจ้าทรงกระทำต่อคนอิสราเอลแตกต่างจากคนอียิปต์  

ขอร้องให้ไปให้พ้น…
8 ข้าราชการของท่านจะมาหาข้าพเจ้า พวกเขาจะก้มกราบลง และกล่าวว่า
‘กรุณาออกไปเถิด  ขอพาคนของท่านทั้งหมดออกไปกับท่านด้วย’  หลังจากนั้นแหละที่ข้าพเจ้าจะออกไป” แล้วโมเสสก็ออกจากฟาโรห์ด้วยความโกรธ
9 พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ฟาโรห์จะไม่ฟังเสียงของเจ้า เพื่อว่า การอัศจรรย์ของเราจะทวีขึ้นในอียิปต์”
10 โมเสสและอาโรนได้ทำการอัศจรรย์ที่ยิ่งใหญ่เหล่านี้ต่อหน้าฟาโรห์ แต่พระยาห์เวห์ทรงทำให้ฟาโรห์มีพระทัยแข็งกระด้างดึงดัน และฟาโรห์ไม่ยอมปล่อยให้คนอิสราเอลออกจากอียิปต์ 

อธิบายเพิ่มเติม

พระเจ้าทรงบอกเหตุการณ์ล่วงหน้า
อพยพ 11:1-3

บทที่ 11 นี้ เป็นบทเกริ่นนำเรื่องการสิ้นชีวิตของลูกชายหัวปีของอียิปต์
พระเจ้าทรงบอกโมเสสว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผู้คนในอียิปต์จะทุกข์โศกขนาดไหน
พวกเขาจะรีบขอให้อิสราเอลที่พวกเขาตระหนักแล้วว่า แตกต่างจากคนอียิปต์อย่างไร อิสราเอลเป็นคนของพระเจ้าที่พวกเขาจะยึดเอาไว้เป็นทาสไม่ได้อีกต่อไป

พวกเขาจะขอร้องให้อิสราเอลรีบออกไปเอง  จะปล่อยอิสราเอลจากอียิปต์  จะบังคับให้ทุกคนออกไปไม่เหลือยิวไว้ในอียิปต์เลย  
ยิ่งกว่านั้น  ข้อสามบอกว่า พระเจ้าทรงบันดาลให้ใจคนอียิปต์พอใจที่อิสราเอลจะออกไป  พวกเขาจะมอบเครื่องเงิน ทองให้กับอิสราเอลด้วย นี่ไม่ใช่แค่การได้ของมาฟรี ๆ แต่ พระเจ้าทรงให้เป็นการจ่ายค่าจ้างแรงงานที่พวกเขาทำงานมานาน และเงินทองเหล่านี้ ได้นำมาใช้สร้างพลับพลาและเป็นต้นทุนให้การที่อิสราเอลจะได้ตั้งถิ่นฐานในแผ่นดินใหม่ต่อไป

ตอนนี้ข้าราชการและประชาชนอียิปต์เห็นแล้วว่า พระเจ้าของอิสราเอลเหนือกว่าเทพทั้งปวงของพวกเขาจริง ๆ  โมเสสผู้ที่รับใช้พระเจ้าแห่งอิสราเอลก็ยิ่งใหญ่จริง ๆ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะแอบคิดในใจว่า ครั้งนี้ เจอสิ่งที่ใหญ่กว่าฟาโรห์มากมายนัก
ที่จริงโมเสสเองก็บอกว่าจะไม่พบฟาโรห์อีก แต่ไป ๆ มา ๆ ตัวข้าราชการของอียิปต์เองที่จะมาหาโมเสสและขอร้องให้ออกไป







 
 

ความแตกต่างของสองชนชาติ
อพยพ 11:4-7
ภัยพิบัติครั้งนี้ น่าสะพรึงกว่าทุกครั้ง เพราะพระเจ้าจะเสด็จมายังพื้นที่ด้วยพระองค์เอง
ขณะที่ลูกชายหัวปีของอียิปต์ทุกบ้านตั้งแต่ฟาโรห์มายังทาสโม่แป้ง ซึ่งเป็นชนชั้นที่อียิปต์มองว่าต่ำสุด  จนกระทั่งสัตว์เสียชีวิตไปพร้อม ๆ กัน  ลูกชายหัวปีอิสราเอลยังคงมีชีวิตอยู่ครบทุกคน
พระเจ้าทรงจัดการทั้งคนและสัตว์ไปพร้อมกัน ชนอียิปต์ทุกคนจะได้สำนึกว่านี่เป็นพระหัตถ์ของพระเจ้าแท้จริง และนี่ไม่ใช่ความผิดของพระเจ้าด้วย ฟาโรห์เองที่ไม่ฟังคำเตือนล่วงหน้า ฟาโรห์เองที่ดึงดันต่อต้านพระเจ้า
พระเจ้าจะทรงให้เกิดการร่ำไห้ทั่วอียิปต์ เป็นความโศกเศร้าที่ไม่มีใครอยากพบเจอ
ฟาโรห์ได้ข่มเหงคนอิสราเอลมานาน ถึงเวลาที่พระเจ้าแห่งอิสราเอลจะเอาคืนแล้ว  อย่างแรกคือ พระเจ้าทรงทำให้พวกเขาเห็นว่า ผลที่มีต่ออิสราเอลและอียิปต์ต่างกันมาก

ขอร้องให้ไปให้พ้น…
อพยพ 11:8-10
นี่เป็นการเตือนของโมเสส ที่ทำให้โมเสสเองโกรธจัดเนื่องจากความดึงดันของฟาโรห์ เชื่อว่าโมเสสเองไม่ได้อยากให้มีการตายของลูกชายหัวปีเกิดขึ้นเลย
โมเสสมาขอร้องฟาโรห์หลายครั้งแล้ว แต่ครั้งสุดท้ายนี้ พวกเขาจะต้องเข้ามาขอร้องโมเสสเอง
“พวกเขาทำให้ชาวอิสราเอลร้องไห้เป็นทุกข์นัก  และพระเจ้าทรงตอบโต้ด้วยการแก้แค้นแบบตาต่อตา (เอเสเคียล 39:10) จำนวนต่อจำนวน (อิสยาห์ 65:11, 12) การเลือกต่อการเลือก (อิสยาห์ 66:3, 4) การร่ำไห้ต่อการร่ำไห้ (ยากอบ 5:1, 4)” (แทรปป์จาก https://enduringword.com/bible-commentary/exodus-11/)

แล้วพระเจ้าทรงบอกล่วงหน้าว่าแม้กระทั่งวิบัติที่สิบจะเกิดขึ้น ฟาโรห์ก็ยังใจแข็ง  และพระเจ้าจะช่วยให้เขาใจแข็งต่อไป  ทั้งนี้เพื่อการอัศจรรย์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนั้น จะทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นได้เห็นความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า 

พระคำเชื่อมโยง

อพยพ 11
1* อพยพ 12:31, 33, 39; 6:1; 12:39
2* อพยพ 3:22; 12:35-36
3* อพยพ 3:21; 12:36; เฉลยธรรมบัญญัติ 34:10-12
4* อพยพ 12:12, 23, 29

5* อพยพ 4:23; 12:12, 29
6*อพยพ 12:30; 10:14
7* อพยพ 8:22; โยชูวา 10:21
8* อพยพ 12:31-33; ฮีบรู 11:27
9* อพยพ 3:19;7:4; 10:1;7:3; 9:16
10* โรม 2:5

อพยพ 10 8 ฝูงตั๊กแตน 9 ความมืด

เตือนก่อนตั๊กแตนจะมา
1  พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงไปพบฟาโรห์อีก เราได้ทำให้ทั้งเขาและข้าราชการมีใจดื้อด้าน เพื่อว่าเราจะได้แสดงหมายสำคัญของเราท่ามกลางพวกเขา
2 เราทำเช่นนี้เพื่อเจ้าจะได้บอกลูกหลานให้รู้ว่าเราเข้มงวดกับชาวอียิปต์ขนาดไหน  บอกให้พวกเขารู้ถึงการอัศจรรย์ที่เราทำท่ามกลางพวกเขา เพื่อเจ้าจะได้รู้ว่า เราคือพระยาห์เวห์
“
3 ดังนั้น โมเสสและอาโรนจึงเข้าเฝ้าฟาโรห์ และทูลว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของคนฮีบรูตรัสว่า ‘เจ้าจะไม่ยอมถ่อมตนต่อหน้าเราไปอีกนานแค่ไหน?
จงปล่อยประชากรของเราออกไปนมัสการเราเถิด
4 หากเจ้าปฏิเสธไม่ยอมให้ประชากรของเราไป  พรุ่งนี้ เราจะส่งฝูงตั๊กแตนมายังบ้านเมืองของเจ้า
5 พวกมันจะบินมาเต็มพื้นที่ จนไม่มีใครมองเห็นพื้นดินได้เลย พวกมันจะกัดกินพืชทั้งหมดที่เหลือจากพายุลูกเห็บ รวมทั้งต้นไม้ของเจ้าทุกต้นในทุ่งนา
  6 ฝูงตั๊กแตนจะเข้ามาจนเต็มราชวัง เต็มบ้านข้าราชการ และบ้านประชาชนชาวอียิปต์  นี่เป็นสิ่งที่เหล่าบรรพบุรุษของเจ้าไม่เคยพบเจอมาก่อน  นับตั้งแต่ที่พวกเขาได้เข้ามาอาศัยในแผ่นดินอียิปต์ จนกระทั่งวันนี้’” แล้วโมเสสก็ออกไปจากฟาโรห์
 
7 เหล่าข้าราชการของฟาโรห์ทูลว่า “ชายคนนี้จะเป็นบ่วงดักพวกเราไปอีกนานเท่าใรกัน? ขอท่านปล่อยประชากรอิสราเอลออกไปนมัสการพระยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกเขาเถิด  พระองค์ยังไม่ทรงตระหนักหรือว่า อียิปต์หายนะไปแล้ว?”
8 ดังนั้นโมเสสและอาโรนจึงถูกนำตัวเข้ามาเฝ้าฟาโรห์อีกครั้ง ฟาโรห์กล่าวว่า “ไป เจ้าจะไปนมัสการพระยาห์เวห์ พระเจ้าของเจ้า แต่บอกมาว่า เจ้าจะให้ใครไปบ้าง?”
9 โมเสสทูลตอบว่า “เราจะไปทั้งคนหนุ่ม คนชรา ลูกชาย ลูกสาว และสัตว์เลี้ยง ฝูงสัตว์ของเรา เพราะพวกเราจะไปจัดการเลี้ยงฉลองเพื่อถวายพระเกียรติแด่พระยาห์เวห์”


 10 ฟาโรห์กล่าวกับเขาว่า “ขอพระยาห์เวห์สถิตอยู่กับพวกเจ้าเถิด  หากเรายอมให้เจ้าไปพร้อมกับผู้หญิงและเด็ก ๆ ด้วย เห็นได้ชัดเลยว่า พวกเจ้ากำลังวางแผนร้าย
11 ไม่มีทาง ให้ผู้ชายเท่านั้นไปนมัสการพระยาห์เวห์
เพราะเจ้าขอไว้อย่างนั้น”
 แล้วโมเสสกับอาโรนก็ถูกบังคับให้ออกไปจากฟาโรห์
12 พระยาห์เวห์ทูลโมเสสว่า “จงชูมือของเจ้าเหนือแผ่นดินอียิปต์  และฝูงตั๊กแตนจะบินเข้ามาปกคลุมทั่้วแผ่นดินอียิปต์  พวกมันจะกัดกินพืชทุกต้นที่ยังเหลือจากพายุลูกเห็บ” 

13 โมเสสจึงชูไม้เท้าขึ้นเหนือแผ่นดินอียิปต์  และองค์พระยาห์เวห์ทรงให้ลมตะวันออกพัดผ่านเข้ามาในอียิปต์ตลอดทั้งวันและคืน  รุ่งเช้า ลมตะวันออกก็มาพร้อมกับฝูงตั๊กแตน!
14 ฝูงตั๊กแตนปกคลุมทั่วแผ่นดินอียิปต์
และมันเข้าไปเกาะทุกหนทุกแห่ง  มีฝูงตั๊กแตนเข้ามาในอียิปต์มากมายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และจะไม่มีอย่างนี้อีกในเวลาต่อมา 

15 และฝูงตั๊กแตนปกคลุมแผ่นดินจนมืดไปหมด  พวกมันสวาปาม ขย้ำกินพืชที่หลงเหลือจากพายุลูกเห็บ  ทั้งต้นไม้ในทุ่งและผลไม้บนต้นทั้งหลาย  ไม่มีสีเขียวหลงเหลืออยู่เลย ในอียิปต์ไม่ว่าจะเป็นบนต้นไม้หรือพืชใด ๆ  
16 ฟาโรห์บัญชาให้โมเสสและอาโรนเข้ามาเฝ้าอย่างด่วน  กล่าวว่า “เราได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า และทำต่อเจ้าด้วย
17 ตอนนี้ขอยกโทษให้เราอีกครั้ง และอธิษฐานขอต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าให้เราได้พ้นจากความตายครั้งนี้เถิด
18 โมเสสออกจากฟาโรห์ และอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์
19 แล้วพระยาห์เวห์ทรงเปลี่ยนทิศทางของลม ทรงทำให้เกิดลมพัดอย่างแรงมาจากตะวันตก และพัดเอาฝูงตั๊กแตนออกไปยังทะเลแดง จนไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียวในอียิปต์
20 แต่พระยาห์เวห์ทรงทำให้ฟาโรห์มีใจแข็งกระด้างอีก ฟาโรห์ไม่ยอมปล่อยอิสราเอลไป

ความมืด

21 แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ชูมือของเจ้าขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อว่าความมืดที่มืดจนรู้สึกได้จะปกคลุมทั่วทั้งแผ่นดินอียิปต์”   
22 โมเสสจึงชูมือของเขาขึ้นสู่ท้องฟ้า จากนั้นจึงมีความมืดปกคลุมทั่วอียิปต์ตลอดสามวัน 
23 ในสามวันนี้ ไม่มีใครมองเห็นกันและกันได้เลย ไม่มีใครไปไหนมาไหน แต่ประชาชนอิสราเอลมีแสงในที่ ๆ
พวกเขาอาศัยอยู่
 24 ฟาโรห์จึงเรียกโมเสสมา “เจ้าทุกคนออกไปได้ ไปนมัสการพระยาห์เวห์ เจ้าเอาทั้งผู้หญิงและเด็กไปได้ แต่จะทิ้งฝูงแพะ แกะ วัว ไว้ที่นี่แล้วกัน”

 25 แต่โมเสสกล่าวว่า “ท่านต้องยอมให้เราเอาฝูงสัตว์ไปด้วยเพื่อเป็นเครื่องบูชา และเครื่องเผาบูชา  เพราะเราต้องถวายพวกมันแด่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกเรา

ภาพวาดโดยชากัล 1931


 
26 ดังนั้น เราต้องเอาสัตว์ไปกับเราด้วย จะไม่มีสัตว์เหลือที่นี่แม้แต่ตัวเดียว เพราะเราจำต้องใช้สัตว์เหล่านั้นเพื่อนมัสการพระเจ้า ตอนนี้ เรายังไม่รู้ว่าจะใช้สัตว์ชนิดใดถวายแด่พระยาห์เวห์ จนกว่าพวกเราไปถึงที่นั่น”
 27 แต่พระยาห์เวห์ทรงทำให้ฟาโรห์ดึงดันอีก   ไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาออกไป
28 แล้วฟาโรห์กล่าวแก่โมเสสว่า “จงออกไปให้พ้น อย่ากลับมาอีก วันที่เจ้าเห็นหน้าเรา เจ้าตายแน่!”
 29 แล้วโมเสสตอบว่า “ข้าพเจ้าจะทำอย่างนั้น ข้าพเจ้าจะไม่กลับมาเฝ้าท่านอีกเลย”
 



อธิบายเพิ่มเติม

เตือนก่อนตั๊กแตนจะมา
อพยพ 10:1-7
การเล่าเรื่องฝูงตั๊กแตนนี้ เป็นการเล่ายาวมาก ไม่เหมือนริ้น เหลือบ กบ ฝี
พระเจ้าทรงให้โมเสสกลับไปหาคนที่ดึงดันทั้งกษัตริย์และข้าราชบริพาร
ทั้งนี้ พระเจ้าทรงประสงค์ให้ลูกหลานอิสราเอลรู้ว่า พระองค์ทรงทำกับคนอียิปต์รุนแรงขนาดไหนเพื่อพวกเขา  เป็นการที่พระเจ้าทรงทำให้ประเทศอียิปต์อับอายขายหน้าและดูโง่เขลาในความเย่อหยิ่งและความดื้อรั้นของพวกเขา

เมื่อโมเสสถามแทนพระยาห์เวห์ว่า จะไม่ยอมต่อพระองค์ไปอีกนานเท่าไร ในอนาคต อียิปต์จะต้องเจอกับวิบัติอีกกี่อย่างจึงจะยอม พระเจ้าทรงบอกล่วงหน้าครั้งนี้ว่า ถ้าไม่ยอมพระองค์จะส่งฝูงตั๊กแตนที่พวกเขาก็เคยเจอมาบ้าง แต่ครั้งนี้จะสาหัสกว่าครั้งที่เคย เป็นความสาหัสยุ่งยากแบบที่พวกเขาไม่อาจจะสู้ได้เลย

พวกข้าราชการก็รู้ว่า สิ่งที่โมเสสพูดจะเป็นความจริง แต่แทนที่จะโทษพระเจ้า เขากลับบอกกันว่า โมเสสเป็นบ่วงดักพวกเขา   ข้าราชการเตือนฟาโรห์ว่า เขาควรจะฟังโมเสสได้แล้ว บ้านเมืองหายนะขนาดนี้ทำไมฟาโรห์ยังดึงดัน
การต่อรอง
อพยพ 10:8-11

เมื่อฟาโรห์กล่าวว่า โมเสสจะให้ใครไปบ้าง? เป็นคำที่เตือนโมเสสไว้ว่า ฟาโรห์จะเป็นผู้กำหนดคนที่มีสิทธิไป   โมเสสไม่กลัว เขาเอาคนไปหมดลูกเล็กเด็กแดงและฝูงสัตว์ด้วย เพราะเขาต้องฉลองถวายพระเกียรติพระยาห์เวห์ทุกคน
แต่ฟาโรห์กลัว รู้ว่า ถ้าออกไปแบบนี้คงไม่กลับมาแน่นอน 
น่าแปลกที่ฟาโรห์กล่าวว่า ขอพระยาห์เวห์สถิตอยู่ด้วย ประโยคนี้ ความหมายที่แท้จริงคือ  หากเรายอมให้ผู้หญิงและเด็กไปกับเจ้า เท่ากับเรายอมให้พระยาห์เวห์สถิตกับเจ้า

“ขอให้ความช่วยเหลือจากพระเจ้าของท่านอยู่ห่างไกลจากท่านมากเท่ากับที่ข้าพเจ้าอยู่ห่างไกลจากการอนุญาตให้ท่านพาลูกน้อยของท่านออกไป
ฟาโรห์ต่อรองให้ผู้ชายเท่านั้นออกไปนมัสการ เพราะพวกเขาจะต้องกลับมาหาครอบครัว ฝูงสัตว์และทรัพย์สินของเขา
จากนั้นไล่โมเสสออกมา  นั่นแปลว่าต่อรองแล้ว  จบแล้ว 


ตกลงกันไม่ได้
อพยพ 10:12-14
ในเมื่อฟาโรห์ไม่ยอม พระเจ้าก็ส่งตั๊กแตนมาทันที พระเจ้าทรงให้โมเสสชูไม้เท้าขึ้น และให้ลมตะวันออกพัดมาทั้งวันและคืน โดยหอบเอาตั๊กแตนฝูงใหญ่มหึมาเข้ามาด้วย   มันมาแบบว่า กินพื้นที่หมดจนไม่เห็นว่าอะไรเป็นดิน อะไรเป็นบ้านเรือน ภาษาเดิมมีความหมายว่า มันมากันอย่างหนัก ตั๊กแตนพวกนี้กินใบไม้อย่างรวดเร็ว
พวกมันกินพืชทุกชนิดในแผ่นดินและผลไม้ทั้งหมดบนต้นไม้ที่ลูกเห็บเหลือไว้ให้
 พระยาห์เวห์ทรงแสดงให้เห็นว่าพระองค์ยิ่งใหญ่กว่าเทพโอซิริสของอียิปต์ ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นผู้ปกป้องพืชผล
 พระองค์ทรง  เปิดโปงและโค่นล้มเทพเจ้าเท็จทุกองค์ เมื่อเราไว้วางใจในเทพเจ้าเหล่านั้น อียิปต์เห็นแล้วว่า เทพของเขาไม่สามารถมาทัดเทียมกับพระยาห์เวห์ได้เลย  
ไม่ทันไร ความเขียวของต้นไม้ก็ไม่เหลือในอียิปต์!  อียิปต์เคยเจอแบบนี้มาบ้าง แต่ไม่หนักเท่านี้ 

ฟาโรห์รับมือกับตั๊กแตนไม่ไหว
อพยพ 10:16-20
พอเห็นเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่มาอย่างรวดเร็ว ตั้งตัวไม่ทันเช่นนี้
ฟาโรห์ยอมรับกับโมเสสว่า เขาทำบาปต่อพระเจ้าและต่อโมเสส ขอให้ยกโทษ  (เขาเคยพูดอย่างนี้ใน 9:27-28)และขอให้โมเสสอธิษฐานขอชีวิตจากพระเจ้าอย่างด่วน!
โมเสสเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากโมเสส เขาออกไปอธิษฐาน และพระเจ้าก็ทรงทำให้ลมตะวันตกพัดเอาฝูงตั๊กแตนไปจมในทะเลแดง ไม่เหลือแม้สักตัวเดียว ไม่เหลือแม้ซากของมัน
น่าแปลกว่า ทุกครั้งที่พระเจ้าทรงตอบคำอธิษฐานให้ฟาโรห์ เขาก็กลับดื้อด้านเหมือนเดิมทั้งที่ตั้งใจว่าจะทำตัวดีขึ้น  นี่เป็นการกลับใจแบบตื้น ๆ ของคนที่ต้องการพรด่วนจากพระเจ้า

ภัยพิบัติที่เก้า ความมืด
อพยพ 10:21-29
ความมืดที่รู้สึกได้ สัมผัสได้ เป็นความมืดที่น่าสะพรึงกลัว เป็นความมืดที่ไม่ธรรมดา เราไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้าง ๆ ข้างหน้าหรือข้างหลัง อยู่ที่พื้นหรือบนหัวของเรา  ไม่มีการบอกล่วงหน้าเรื่องความมืด
พระเจ้าทรงให้โมเสสชูมือของเขาสู่ท้องฟ้า แล้วก็มีความมืดเหนือธรรมชาติเกิดในอียิปต์สามวัน
ดูเหมือนว่า พระเจ้าทรงดึงเอาการประทับอยู่ของพระองค์ในโลกนี้ออกไปจากอียิปต์  และพวกเขาก็ไม่อาจจุดไฟได้ด้วย  นี่เป็นการต่อต้านเทพที่ชื่อรา ซึ่งเป็นความเชื่อว่าเป็นเทพแห่งดวงอาทิตย์
ในขณะที่คนอียิปต์เจอความมืดหนาทึบ  ส่วนที่อาศัยของคนอิสราเอลเป็นปกติ พวกเขาอยู่เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
 
 ไม่ไหวแล้ว ฟาโรห์เรียกโมเสสมาคุยต่อรองอีกครั้ง โดยยอมให้คนไปทั้งหมดแต่ต้องทิ้่งฝูงสัตว์ไว้  อ้าว.. ทำอย่างนั้นไม่ได้ โมเสสบอกว่า พวกสัตว์นั้่นแหละที่จะเป็นเครื่องถวายบูชา  เราต้องเอาไปหมด เพราะยังไม่รู้ว่าจะใช้ตัวไหน แบบไหนบ้าง 

ฟาโรห์คิดว่า เขาต่อรองกับพระเจ้าได้ คิดได้อย่างไร ขนาดพระเจ้าทรงวิบัติหนักหนาสาหัสขนาดนี้ เขายังคิดต่อรองกับพระองค์อีก  ฟาโรห์ยังไม่ยอมให้ใจของเขาสยบ นอบน้อมต่อพระเจ้า

เมื่อต่อรองไม่ได้ เขาไม่อาจจะยอมที่พระเจ้าทรงต้องการทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับอิสราเอลให้ออกไป    ฟาโรห์ยังดื้อด้านสุด ๆ ไล่โมเสสออกไป …ทันที  และโมเสสก็ไม่กลัว บอกว่า จะไม่กลับมาเฝ้าโมเสสอีกต่อไป

เมื่อพระเจ้าประสงค์สิ่งใด พระองค์จะได้สิ่งนั้นแน่ แต่ระหว่างทาง ระหว่างเส้นทางที่จะไปถึงเป้าหมาย พระองค์จะทรงสำแดงว่า ทรงใหญ่ยิ่งที่สุด พระสิริของพระองค์อยู่เหนือเกียรติใด ๆ ของมนุษย์ อำนาจสูงสุดเป็นของพระองค์

ภัยพิบัติเก้าอย่างยังไม่ทำให้ฟาโรห์สยบต่อพระเจ้า …​
 
 

 

พระคำเชื่อมโยง

อพยพ 10
1* ยอห์น12:40 ; อพยพ 7:4; 9:16
2* โยเอล 1:3; อพยพ. 7:5, 17; 8:22
3* 1 พงศ์กษัตริย์ 21:29;
อพยพ 4:23; 8:1; 9:1 
4* วิวรณ์ 9:3 
5* อพยพ 9:32 
6* อพยพ 8:3, 21 S 
7* อพยพ 7:5; 8:19; 9:20; 12:33 ; 23:33 


9* อพยพ 5:1; 7:16 
11* อพยพ 10:28
12* อพยพ 7:19;  10:5, 15 14*สดุดี 78:46; 105:34
; โยเอล1:4, 7; 2:1-11 
15* อพยพ 10:5 ;สดุดี 105:35 16 * อพยพ. 8:8 ; 9:27  
17* 1 พงศ์กษัตริย์ 13:6
18* อพยพ 8:30 
19* โยเอล 2:20 

20* อพยพ 4:21; 10:1;  11:10
21* อพยพ 9:22
22* สดุดี 105:28;อพยพ 3:18
23* อพยพ 8:22-23
24* อพยพ 8:8, 25; 10:8; 10:10
26* อพยพ 10:9
27* อพยพ 4:21; 10:1, 20; 144, 8
28* อพยพ 10:11
29* ฮีบรู 11:27