อพยพ 12 10 สิ้นลูกชายหัวปี!

ลูกแกะไร้ตำหนิ
1 พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนในแผ่นดินอียิปต์ว่า   
2 “เดือนนี้ ให้ถือเป็นเดือนแรกของพวกเจ้า คือเป็นเดือนแรกของปี(ปฏิทิน) สำหรับเจ้าทั้งหลาย  
3  จงบอกชุมชนอิสราเอลว่า ในวันที่สิบของเดือนนี้  ชายทุกคนที่เป็นหัวหน้าครอบครัว จะเลือกลูกแกะหนึ่งตัวสำหรับครอบครัวของตน 
4 แต่หากว่าครอบครัวมีคนน้อยเกินที่จะกินลูกแกะทั้งตัว เขาก็จะต้องแบ่งให้กับเพื่อนบ้านใกล้ชิดที่สุด โดยแบ่งให้เหมาะว่า แต่ละคนจะกินมากน้อยแค่ไหน (ทุกคนจะต้องได้กิน)
 5 ลูกแกะนี้จะต้องเป็นตัวผู้ อายุหนึ่งปี เป็นตัวที่ไร้ตำหนิ โดยที่จะเลือกเอามาจากฝูงแกะหรือแพะ
 6 จงดูแลแกะเหล่านี้จนถึงวันที่สิบสี่ของเดือน ในวันนั้นชุมชนอิสราเอลทั้งหมดจะต้องฆ่าลูกแกะของตนในเวลาพลบค่ำ

วิธีการกินปัสกา
 7 พวกเขาจะเอาเลือดแกะไปทาลงรอบวงกบประตูหน้าบ้าน ทั้งด้านข้างและด้านบน  คือบ้านที่พวกเขาจะกินเนื้อลูกแกะนั้น
8 คืนนี้เอง พวกเขาจะต้องย่างแกะและกินเนื้อแกะย่างพร้อมกับขนมปังไร้เชื้อและผักรสขม
9 อย่ากินเนื้อดิบหรือเนื้อที่ต้มสุกด้วยน้ำ แต่ให้ย่างลูกแกะทั้งตัว รวมทั้งหัว ขาและเครื่องใน
  10 และจะต้องไม่ให้มีอะไรเหลือทิ้งไว้จนรุ่งเช้า แต่หากมีส่วนที่เหลือก็จะต้องเผาด้วยไฟให้หมด
 11 วิธีกินปัสกาคือ ให้พวกเจ้าสวมเสื้อผ้าสำหรับเดินทาง ในเวลาที่เจ้ากินเลี้ยง สวมรองเท้า คาดเอว ถือไม้เท้าในมือ และเจ้าต้องรีบกิน
เพราะนี่เป็นปัสกาของพระยาห์เวห์

การผ่านเข้าไป
12 “ในคืนวันนั้น เราจะผ่านเข้าไปในแผ่นดินอียิปต์ เราจะสังหารลูกหัวปีของทุกบ้าน และลูกหัวปีของสัตว์เลี้ยงด้วย  เราจะลงโทษเทพทั้งปวงของอียิปต์  เราคือพระยาห์เวห์
 13  เลือดที่ทาไว้จะเป็นเครื่องหมายของบ้านที่เจ้าอยู่ เมื่อเราเห็นเลือดเราจะผ่านเลยเจ้าไป  จะไม่มีภัยเกิดขึ้นกับเจ้าในเวลาที่เราลงโทษแผ่นดินอียิปต์ 
เทศกาลที่ยั่งยืน
14 “เจ้าจะต้องจดจำวันนี้ไว้เสมอ และถือเป็นเทศกาลฉลองเพื่อถวายแด่พระยาห์เวห์ ลูกหลานของเจ้าจะต้องถวายพระเกียรติแด่พระยาห์เวห์ด้วยเทศกาลนี้ จากวันนี้เป็นต้นไป
15 สำหรับเทศกาลนี้ เจ้าจะต้องกินขนมปังไร้เชื้อในช่วงเจ็ดวันแรก ในวันแรกจงกำจัดเชื้อออกจากบ้านของเจ้า เพราะใครก็ตามที่กินสิ่งที่มีเชื้อตั้งแต่วันแรกจนถึงวันที่เจ็ดจะถูกตัดขาดจากอิสราเอล
16 ในวันแรกและวันที่เจ็ดของการเฉลิมฉลอง จงจัดการประชุมนมัสการบริสุทธิ์  เจ้าจะต้องไม่ทำงานใด ๆ ในสองวันดังกล่าว สิ่งที่ทำได้อย่างเดียวคือการเตรียมอาหารให้ทุกคนกิน 
17 เจ้าจะต้องฉลองเทศกาลขนมปังไร้เชื้อ เพราะในวันนี้ เราได้นำกลุ่มคน ของเจ้าออกจากอียิปต์ ดังนั้น เจ้าทุกคนจะต้องฉลองวันนี้  นี่เป็นกฎเกณฑ์ถาวรสำหรับพวกเจ้าตลอดไปทุกชั่วอายุคน 

 

18 ในเดือนแรกของปี เจ้าจะต้องกินขนมปังไร้เชื้อ จากเย็นวันที่สิบสี่ จนถึงเย็นวันที่ยี่สิบเอ็ด
 19 ตลอดเจ็ดวันนี้ จะต้องไม่มีเชื้อยีสต์ในบ้านของเจ้า ใครที่กินสิ่งที่มีเชื้อ คนนั้นจะถูกตัดขาดจากชุมชนอิสราเอล  ไม่ว่าเขาจะเป็นคนต่างด้าว หรือคนอิสราเอลโดยกำเนิด
20 ระหว่างเทศกาลนี้ เจ้าจะต้องไม่กินสิ่งใดที่มีเชื้อยีสต์ผสมอยู่  เจ้าจะต้องกินขนมปังไร้เชื้อเท่านั้น ไม่ว่าเจ้าจะอาศัยอยู่ที่ใด

ลงมือปฎิบัติตามพระบัญชา
 21 แล้วโมเสสก็เรียกเหล่าผู้ใหญ่ของอิสราเอลมารวมกัน และแจ้งพวกเขาว่า
“ให้ไปคัดเลือกลูกแกะสำหรับครอบครัวของเจ้า และให้ฆ่าแกะสำหรับปัสกา  
22 จงใช้ก้านหุสบหนึ่งกำจุ่มเลือดในอ่าง และทาเลือดไว้ที่วงกบประตูด้านข้างและด้านบน อย่าให้ใครออกไปนอกบ้านจนกว่าจะรุ่งเช้า 
23  เมื่อพระยาห์เวห์ทรงผ่านเข้ามาเพื่อประหารคนอียิปต์ พระองค์จะทรงเห็นเลือดที่วงกบประตู และพระองค์จะทรงผ่านเลยประตูบ้านนั้นไป  พระองค์จะไม่ทรงปล่อยให้ทูตสังหารเข้าไปในบ้านเพื่อสังหารเจ้า”  

24 “เจ้าจะต้องรักษาคำสั่งนี้ไว้เป็นกฎเกณฑ์ที่เจ้าและลูกหลานจะถือปฏิบัติจากนี้จนตลอดไป  
25 เมื่อเจ้าก้าวเข้าสู่แผ่นดินที่พระยาห์เวห์จะประทานให้ตามพระสัญญานั้น เจ้าจะต้องรักษา ปฏิบัติตามพิธีนี้  
26 เมื่อลูกหลานถามเจ้าว่า ‘พิธีนี้มีความหมายอย่างไร?’
27 เจ้าจงบอกว่า ‘นี่เป็นการถวายเครื่องบูชาปัสกาแด่พระยาห์เวห์ เพื่อถวายพระเกียรติแด่พระองค์  เมื่อพวกเราอยู่ในอียิปต์ พระองค์ทรงดำเนินผ่านบ้านของคนอิสราเอล และเมื่อพระองค์ทรงสังหารชาวอียิปต์  ทรงช่วยกู้ครอบครัวของเราไว้’” จากนั้นคนอิสราเอลจึงก้มลงกราบนมัสการพระยาห์เวห์
28 พวกเขาก็ได้ทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาโมเสสกับอาโรน ทุกประการ 

ภัยพิบัติที่สิบ:ลูกหัวปีตายเกลี้ยง

29 เที่ยงคืนคืนนั้น พระยาห์เวห์ทรงประหารลูกชายหัวปีของชาวอียิปต์ทุกคน ตั้งแต่โอรสของฟาโรห์ผู้ครองบนบัลลังก์ ไปจนถึงลูกชายของนักโทษในคุกใต้ดิน รวมไปถึงลูกสัตว์หัวปีของสัตว์เลี้ยงทุกตัว
30 ฟาโรห์ ข้าราชการ และชาวอียิปต์ทุกคนต่างตื่นขึ้นมากลางดึก เพราะทุกบ้านมีคนตาย ดังนั้นจึงมีเสียงร้องคร่ำครวญดังไปทั่วแผ่นดินอียิปต์

31 ในคืนนั้นเองที่ฟาโรห์ได้เรียก
โมเสสและอาโรนมาเฝ้า “ลุกขึ้นมาและออกไปให้พ้นจากประชาชนของเรา ทั้งพวกเจ้าและคนอิสราเอล จงไปตามที่เจ้าขอไว้ 
ไป จงไปนมัสการพระยาห์เวห์!!
32 แล้วเอาฝูงแพะ แกะ วัวของพวกเจ้าไปตามที่เจ้าได้ขอไว้  และจงอวยพรให้เราด้วย”
33 ส่วนคนอียิปต์ทั้งปวงก็เร้าให้คนอิสราเอลรีบเดินทางออกไปจากแผ่นดินเร็วที่สุด พวกเขากล่าวว่า “หากพวกเจ้าไม่ไป พวกเราจะตายกันหมด”

34 ดังนั้นเหล่าคนอิสราเอลจึงเอา แป้งที่ผสมแล้วโดยไม่ได้ใส่เชื้อในชามผสมแป้งห่อด้วยเสื้อผ้า และแบกไปบนบ่า
  35 คนอิสราเอลทำตามคำสั่งของโมเสส และขอเครื่องเงิน เครื่องทองรวมทั้งเสื้อผ้าจากคนอียิปต์
  36 พระยาห์เวห์ทรงบันดาลใจให้ เหล่าคนอียิปต์พอใจคนของพระองค์ และพวกเขาก็ยกสิ่งต่าง ๆ ตามที่คนอิสราเอลขอ  คนอิสราเอลจึงริบเอาความมั่งคั่งของอียิปต์ไปด้วยวิธีนี้เอง
 
การเดินเท้าออกมา 
37 คนอิสราเอลออกเดินเท้าจากเมืองราเมเสส ไปจนถึงเมืองสุคคท เป็นชายประมาณ หกแสนคน ไม่นับผู้หญิงและเด็ก
38 ยังมีคนชาติอื่นอีกมากมายที่เดินทางไปกับคนอิสราเอล รวมไปถึงฝูงสัตว์เป็นจำนวนมากทั้งแพะ แกะ และวัว
39 คนอิสราเอลได้ใช้ก้อนแป้งที่นำออกมาจากอียิปต์มาอบเป็นขนมปังไร้เชื้อ
ขนมนั้นไม่มีเชื้อ เพราะพวกเขาถูกขับออกมากจากอียิปต์ จึงไม่มีเวลาที่จะเตรียมอาหารสำหรับการเดินทาง 

สรุปเวลา
40 คนอิสราเอลอาศัยในแผ่นดินอียิปต์ เป็นเวลา 430 ปี 
41 วันสุดท้ายของปีที่สี่ร้อยสามสิบ ประชากรของพระยาห์เวห์ทุกเผ่าได้ออกจากแผ่นดินอียิปต์  
42 คืนวันนั้น พระยาห์เวห์ทรงปกป้องเฝ้าระวังพวกเขาให้ออกจากแผ่นดิน   ดังนั้น ทุกค่ำวันนี้ของทุกปี  อิสราเอลทั้งสิ้นจะถือรักษาเพื่อถวายพระเกียรติสิริแด่พระยาห์เวห์ตลอดทุกชั่วอายุคน  

เพิ่มเติมกฎหลายอย่าง
43 พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า “นี่เป็นกฎระเบียบของเทศกาลปัสกา คือ จะต้องไม่มีชนชาติอื่นกินเนื้อแกะปัสกา
 44 แต่หากใครก็ตามได้ซื้อทาสมาและได้สุหนัตเขาแล้ว เขาก็กินเนื้อแกะปัสกาได้
 45 แต่คนที่มาเยี่ยมชั่วคราว หรือลูกจ้างนั้นห้ามกิน
 46 “เจ้าจะต้องกินในบ้าน อย่านำเนื้อออกไปนอกบ้าน อย่าหักกระดูกของมัน  
47 ชุมชนอิสราเอลทั้งหมดจะต้องมีส่วนในการฉลองของพิธีนี้
 48 ส่วนชาวต่างด้าวที่มาอาศัยในหมู่พวกเจ้าหากต้องการมีส่วนในอาหารพิธีปัสกาถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า ก็ให้ผู้ชายทุกคนในครอบครัวของเขาเข้าสุหนัต จากนั้น เขาจะเป็นดั่งคนอิสราเอล เขาก็เข้ามาร่วมกินในพิธีได้  แต่คนใดที่ไม่ได้เข้าสุหนัตจะกินเนื้อแกะปัสกาไม่ได้


49 กฎระเบียบเดียวกันนี้ให้ใช้กับคนที่เป็นอิสราเอลโดยกำเนิด และกับคนต่างชาติที่อาศัยในหมู่พวกเจ้า”
50 ดังนั้นคนอิสราเอลทุกคนจึงทำตามที่พระยาห์เวห์ทรงบัญชาไว้กับโมเสสและอาโรน 

 51 ในวันเดียวกันนั้นเอง พระยาห์เวห์ทรงนำคนอิสราเอลออกจากแผ่นดินอียิปต์ โดยแยกเป็นกองตามเผ่าของพวกเขา
 

อธิบายเพิ่มเติม

ลูกแกะไร้ตำหนิ
อพยพ 12:1-6
เราจะเห็นว่า การออกจากอิสราเอลและการตายของลูกหัวปีเป็นเรื่องใหญ่มาก เป็นวิบัติที่ต้องใช้เวลาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น มึสองเทศกาลที่พระเจ้าทรงตั้งช่วงนี้คือ เทศกาล ปัสกา และเทศกาลขนมปังไร้เชื้อ
วันที่อิสราเอลจะออกจากอียิปต์ เป็นวันสำคัญ  พระเจ้าทรงถือว่านี่เป็นปีใหม่ของพวกเขา เป็นการเริ่มต้นชีวิตแห่งอิสรภาพ ไม่เป็นทาสอีกต่อไป เดือนนี้คือเดือนแรกของการเริ่มต้นใหม่
คำสั่งสำคัญคือ วันที่สิบ หัวหน้าครอบครัวจะเลือกลูกแกะหนึ่งตัวสำหรับหนึ่งครอบครัวเพื่อนำมากิน   ยกเว้นบ้านที่มีคนน้อย ก็จะแบ่งให้เพื่อนบ้านที่มีคนพอเหมาะ (ซึ่งในสมัยพระเยซูจะเป็นประมาณ ผู้ใหญ่สิบคนต่อแกะหนึ่งตัว)
เงื่อนไขคือ ต้องเป็นลูกแกะ ผู้ อายุหนึ่งปี ไร้ตำหนิใด ๆ (ซึ่งพระเจ้าทรงอนุญาตให้เป็นแพะที่มีลักษณะอย่างที่กล่าวมาก็ได้ )   ซึ่งแสดงถึงความบริสุทธิ์  ไร้ที่ติ บ่งบอกถึงการเสียสละที่สมบูรณ์แบบ การเสียสละที่ไม่มีสิ่งมลทินเจือปนและคู่ควรที่จะลบบาปของผู้คน 
เจ้าลูกแกะจะมีโอกาสมาอยู่ในครอบครัวห้าวัน กำลังน่ารัก กำลังเริ่มเป็นเพื่อนกับทุกคนในบ้าน จากนั้นมันจะถูกฆ่าให้เป็นลูกแกะปัสกา ลองนึกถึงความเสียใจของคนในบ้านที่ต้องฆ่าแกะตัวนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็ก ๆ
วันที่สิบสี่ ชุมชนอิสราเอลจะฆ่าแกะของตนเวลาพลบค่ำ (ซึ่งในธรรมเนียมยิวพลบค่ำมีสองครั้งคือ หลังจากเที่ยง(เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มอ่อนลงหลังเที่ยง) และก่อนที่ตะวันตกดิน คำว่าพลบค่ำนี้ ในภาษาฮีบรูคือ ระหว่างพลบค่ำทั้งสองครั้ง เบน ฮาอารบายิม)  ดังนั้นในช่วงหลังเที่ยงจนก่อนตะวันตก จะมีการฆ่าลูกแกะเป็นจำนวนมากในถิ่นอาศัยของพวกเขา
แล้วแกะที่โมเสสกล่าวถึงในคืนวันอพยพนั้น เป็นแกะที่เล็งถึงพระเยซูคริสต์ เวลาคนต่างชาติอย่างพวกเราอ่านพระคัมภีร์ข้อที่เกี่ยวข้องกับแกะ เราจะไม่ค่อยเข้าใจกันว่า ความหมายคืออะไร  แต่พระคัมภีร์ได้บอกชัดเจนว่า แม้เมื่อหลายพันปีก่อนนั้น พระเจ้าทรงเตรียมพระบุตรของพระองค์แล้ว และพระองค์ทรงค่อย ๆ ชี้ให้พวกเขาเห็นถึงการที่ต้องการลูกแกะที่บริสุทธิ์ที่สุดในการล้างบาปอย่างสิ้นเชิง ครั้งเดียวเป็นพอ ไม่ใช่ชำระบาปซ้ำแล้วซ้ำเล่า อย่างที่จะปรากฎต่อมาในพิธีลบบาปในพลับพลา
พระเยซูทรงเป็นลูกแกะที่พระเจ้าทรงเตรียมไว้ให้ชาวโลก และลูกแกะปัสกานี้ก็ชี้มาที่พระองค์

ให้เราก้าวข้ามมายังยอห์น 1:29 ที่กล่าวว่า “ดูสิ ลูกแกะของพระเจ้า เป็นผู้ที่รับเอาบาปของโลกไป”(NTV)
ท่านเปาโลบอกเราใน 1 โครินธ์ 5:7 “เพราะพระคริสต์ผู้เป็นแกะปัสกาของเราถูกถวายบูชาแล้ว” (TNCV)

วิธีการกินปัสกา
อพยพ 12:7-11
จากนั้นพวกเขาจะเอาเลือดของลูกแกะทาไว้หน้าบ้าน ที่วงกบด้านบนและด้านข้าง ตามคำสั่งของโมเสส หากบ้านใดไม่ทำตามนั้น ลูกหัวปีของเขาจะต้องตายเหมือนกับลูกชายหัวปีอียิปต์ !!
พวกเขาจะต้องสวมเสื้อผ้าพร้อมเดินทาง และคืนนี้ พวกเขาจะต้องย่างแกะ กินเนื้อของมัน รวมหัว เครื่องใน   กินให้หมด .. ถ้าไม่หมดให้เผาไฟ ไม่มีการแอบเก็บเอาไว้
ทรงสั่งให้พวกเขากินอาหารมื้อสุดท้ายพร้อมกัน โดยกินอย่างรวดเร็ว กินแบบที่เตรียมตัวพร้อมจะ ออกเดินทาง 

ข้อสรุปคือ ลูกแกะปัสกามีความหมายลึกซึ้งทั้งสำหรับชาวยิวและคริสเตียน สําหรับชาวยิว  ลูกแกะปัสกาเป็นสัญลักษณ์ของการคุ้มครองของพระเจ้าและอิสรภาพของพวกเขาจากการเป็นทาสในอียิปต์ สําหรับคริสเตียน ลูกแกะปัสกาชี้ไปที่พระเยซูคริสต์ พระบุตรพระเจ้าผู้ทรงเสียสละหลั่งพระโลหิตของพระองค์เองจนสิ้นพระชนม์ เพื่อความรอดของทุกคนที่วางใจในพระองค์
 

การผ่านเข้าไป
อพยพ 12:12-13
การผ่านเข้าไปของพระเจ้า ภาษาอังกฤษใช้คำว่า Passover ส่วนฮีบรูว่า เพสาค ซึ่งมีความหมายถึงการผ่านไป ข้าม
เมื่อพวกเขาทำเครื่องหมายด้วยเลือดของแกะที่ขอบประตูบนและด้านข้างคือเครื่องหมายของการที่พวกเขามีผู้ที่ตายแทนเขาแล้ว เป็นลูกแกะหัวปีไร้ตำหนิ ทูตสังหารจะผ่านบ้านพวกเขาไป แต่สำหรับบ้านอียิปต์ที่ไม่ได้เชื่อพระองค์ แต่วางใจเทพต่าง ๆ นั้น เทพจะถูกลงโทษ และกษัตริย์ ประชาชน สัตว์เลี้ยงก็ถูกลงโทษด้วย 

คําว่า “ภัย” คำนี้มาจากฮีบรูว่า  נֶגֶף, negef   ความหมายตามตัวอักษรว่า “การฟาด” หรือ “การตี” มันมักจะอธิบายภัยพิบัติหรือความทุกข์ยากที่มอบให้กับผู้ที่ปลุกเร้าพระพิโรธของพระเจ้า เช่นเดียวกับในอพยพ 30:12; กันดารวิถี 8:19; 16:46, 47; Josh 22:17  (https://netbible.org/bible/Exodus+12)

เทศกาลที่ยั่งยืน
อพยพ 12:14-20
แล้วพระเจ้าทรงหันกลับมากล่าวถึงเทศกาลขนมปังไร้เชื้อ ซึ่งมาคู่กับเทศกาลปัสกา ทรงสั่งให้พวกเขาจดจำวันนี้ไว้    
เจ็ดวันแรก กินขนมปังไร้เชื้อและกำจัดเชื้อออกจากบ้านวันที่หนึ่ง และเจ็ด ไม่ทำงาน จัดการประชุม ไม่ยกเว้นใครทั้งสิ้น ชนอิสราเอล หรือชนต่างด้าวในพวกเขา

ลงมือปฎิบัติตามพระบัญชา
อพยพ 12:21-28
ในข้อที่ 1-20 พระเจ้าทรงสั่งโมเสส
ในข้อที่ 21-28 เป็นคำสั่งของโมเสสต่อไปยังชนอิสราเอล เราจึงอ่านซ้ำสิ่งที่กล่าวมาแล้ว  มีรายละเอียดเพิ่มเติมบ้าง 
ใช้ก้านหุสบหนึ่งกำ จุ่มเลือดแกะและทาวงกบ ด้านข้าง ด้านบน ห้ามออกนอกบ้านจนรุ่งเช้า
การมีเลือดหน้าบ้าน
พระเจ้าจะไม่ให้ทูตสังหารเข้าไป
เมื่อลูกถาม พ่อจะตอบได้ว่า เราทำพิธีปัสกา กินขนมปังไร้เชื้อเพื่ออะไรก็จะตอบลูกหลานได้ 
คนที่ฟังคำของโมเสส ได้ก้มนมัสการพระเจ้า และทำทุกอย่างตามที่โมเสสสั่ง

ภัยพิบัติที่สิบ:ลูกหัวปีตายเกลี้ยง
อพยพ 12:29-33
ขณะที่ชนอิสราเอลกำลังสาละวนกับเรื่องของแกะปัสกา ขนมปังไร้เชื้อ  การเตรียมตัวเดินทาง
 ช่วงเวลาเที่ยงคืน  พระเจ้าเสด็จผ่านเข้ามาในแผ่นดินอียิปต์  บ้านใดที่มีเลือดทาไว้ตามที่ตกลง พระองค์ทรงผ่านพวกเขาไป 
ขณะที่ชาวอียิปต์กำลังนอนหลับ พระองค์ทรงประหารลูกชายหัวปีของทุกบ้าน   มีบางบ้านที่รู้ตัวว่าลูกชายตาย เสียงร้องของพวกเขา ทำให้ทุกคนตื่นมาพบวิบัติที่พวกเขาไม่คาดว่าจะมาเร็วปานนี้    เสียงเดียวกลายเป็นเสียงร้องคร่ำครวญทั้งประเทศ เพราะลูกชายหัวปี สุดที่รักของทุกครอบครัว รวมสัตว์เลี้ยง เสียชีวิตไปพร้อม ๆ กัน นี่เป็นวิบัติที่มาจากฝีพระหัตถ์ของพระเจ้าโดยตรง รวดเร็ว รุนแรง น่าสะพรึงเป็นที่สุด!
ฟาโรห์เรียกตัวโมเสสอาโรนมาเฝ้าทันที แล้วไล่พวกเขาออกไป ให้ไปทั้งหมด ทั้งคนและสัตว์เลี้ยงแต่…ฟาโรห์ขอให้อธิษฐานขอพระเจ้าทรงอวยพรเขา
ประชาชนทั้งสิ้นก็พากันเร้าให้ชนอิสราเอลออกไปด่วน 
น่าประหลาดใจมากที่เขาขอพรจากพระเจ้า ที่ใคร ๆ นับถือว่าเขาเป็นเทพองค์สำคัญของอียิปต์นั้น เขารู้ตัวแล้วใช่ไหมว่า เขาด้อยกว่าพระเจ้ามากนัก ฟาโรห์ล้มความตั้งใจที่จะรั้งอิสราเอลเอาไว้  วิบัติครั้งนี้ รุนแรงเกินที่จะต่อสู้
ครั้งนี้ เขารู้แล้วว่า ชนอิสราเอลไม่ได้เป็นประชากรของเขา  เขาไม่ได้อยู่เหนือชนอิสราเอลอีกต่อไป ฟาโรห์ยอมต่อคำขอของโมเสส หลังจากที่ลูกชายคนโตตาย เป็นสิ่งที่ไม่อาจหวนคืนกลับมาได้
ฟาโรห์ที่เผชิญกับวิบัติทั้งสิ้นที่กล่าวมานั้น น่าจะเป็นฟาโรห์อาเมนโฮเตปที่สอง
ผู้ที่ครองต่อมาคือ ทัทโมสที่สี่ ซึ่งไม่ใช่ลูกชายคนโตของเขา  ทัทโมสที่สี่ต้องพบอุปสรรคในการครองราชย์ไม่น้อยเพราะเหตุที่ไม่ใช่ลูกคนโตของฟาโรห์




 
พวกเขารีบเอาแป้งที่ผสมน้ำมันแล้วห่อผ้า รวมทั้งเครื่องเงิน ทองเสื้อผ้าจากคนอียิปต์ออกไปในคืนนั้น เวลานั้นอียิปต์ยกทุกสิ่งที่ชนอิสราเอลขอ
ดังนั้นทาสทั้งหลายจึงออกไปสู่อิสรภาพพร้อมกับสมบัติที่ไม่เคยมีมาก่อน
คืนนั้นเอง ชนอิสราเอล และชนชาติอื่น ๆ ก็ขอเดินทางออกมาด้วย ออกเดินเท้ามุ่งไปทางเมืองสุคคท  อาหารมื้อต่อไปของพวกเขาคือขนมปังไร้เชื้อ

การเดินเท้าออกมา 
อพยพ  12:37-39
เมืองราเมเสสนี้อยู่ในเขตแดนโกเชนที่อิสราเอลอาศัยอยู่  ตอนเข้ามามี 70 คน ตอนออกไปนับผู้ชายได้หกแสนคน
พวกเขาเดินทางไปถึงเมืองสุคคท เมืองที่ใกล้แต่ยังอยู่ในเขตอียิปต์  เป็นสถานที่ซึ่งพวกเขาหยุดเป็นที่แรกหลังจากออกมาจากราเมเสส  จำนวนคนที่นับผู้ชายได้หกแสนคนนั้น เชื่อว่าเราสามารถประเมินรวมผู้หญิงและเด็กเป็น สองล้านคน
ยังมีชนชาติอื่น ๆ ที่เป็นทาส ถือโอกาสตามคนอิสราเอลมาด้วย  เชื่อว่ามีคนอียิปต์ที่เกรงกลัวพระเจ้าก็น่าจะร่วมเดินทางมาบ้างเหมือนกัน (9:20)
ในกันดารวิถี 11:4 กล่าวว่า คนชาติอื่นในหมู่ชนอิสราเอลรู้สึกอยากจะกินอาหารบางชนิดเป็นอย่างยิ่ง
นี่ทำให้เห็นว่า พวกเขาก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้อิสราเอลกบฎต่อพระเจ้า นอกเหนือไปจากความดื้อดึงของอิสราเอลเอง

สรุปเวลา
อพยพ 12:40-42
โมเสสบอกเราว่า อิสราเอลอยู่ในอียิปต์นาน 430 ปี  น่าจะเป็นการนับจากวันที่ยาโคบเข้ามาจนถึงวันนี้ที่ออกไป ทุกเผ่าออกจากอียิปต์พร้อมกัน  
ส่วนในกิจการ 13:19 ที่ว่า 450 ปี น่าจะคิดจากการที่พวกเขาเป็นทาสไปจนถึงวันที่ได้ครอบครองแผ่นดินที่พระเจ้าทรงสัญญา 
ส่วนการเป็นทาสนั้นจริง ๆ คือ 400 ปี ตามตารางข้างล่างนี้ จาก
https://netbible.org/bible/Exodus+1

เพิ่มเติมกฎหลายอย่าง
อพยพ 12:43-51
ชุมชนอิสราเอลทั้งหมดต้องร่วมในพิธี ชนชาติอื่นห้าม ยกเว้นคนต่างด้าวที่อาศัยอยู่ท่ามกลางพวกเขาที่อยากมีส่วนในพิธี  ตอนที่กำลังจะออกไปจากอียิปต์นั้นมีคนต่างชาติออกมากับเขาและเดินทางในถิ่นกันดารด้วย
เขาจะต้องแสดงตนว่า เขาเชื่อพระเจ้า นมัสการพระองค์ เชื่อในพันธสัญญาที่พระเจ้าทรงให้ไว้กับอับราฮัม และสุดท้ายคือเข้าสุหนัต ยอมรับกฎของพระเจ้าเหมือนกับชนอิสราเอล พระเจ้าก็ทรงเมตตาให้เขามีส่วนได้
 
ห้ามนำไปกินนอกบ้าน ห้ามหักกระดูก คำสั่งก่อนหน้านี้คือต้องกินให้หมด ถ้ากินไม่หมดต้องเผา  เราจะเห็นว่า การไม่หักกระดูกของแกะปัสกานี้ ยังเล็งถึงอนาคตที่พระเยซูทรงสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนโดยไม่ทรงถูกหักกระดูก ทุกคนทำตามที่พระเจ้าทรงบัญชา
และในคืนวันที่ลูกหัวปีของชนอียิปต์สิ้นชีวิต พระเจ้าทรงนำให้พวกเขาออกจากอียิปต์ โดยแยกเป็นเผ่าอย่างมีระเบียบตั้งแต่การเดินทางวันแรก

 


พระคำเชื่อมโยง

อพยพ 12
2*  เฉลยธรรมบัญญัติ  16:1
3* โยชูวา 4:19
5* 1 เปโตร 1:19
6* เลวีนิติ  23:5
8* กันดารวิถี 9:12; เฉลยธรรมบัญญัติ 16:7;  1 โครินธ์  5:8
9* เฉลยธรรมบัญญัติ 16:7
10* อพยพ 16:19; 23:18; 34:25
11* อพยพ 12:13, 21, 27, 43
12* อพยพ 11:4-5; กันดารวิถี  33:4;
อพยพ 6:2
14* อพยพ 13:9; เลวีนิติ 23:4-5; อพยพ 12:17, 24; 13:10
15* เลวีนิติ 23:6; ปฐมกาล 17:14
16* เลวีนิติ 23:2, 7, 8
17* อพยพ 12:14; 13:3, 10

18*  เลวีนิติ 23:5-8
19* อพยพ 12:15; 23:15; 34:18
21* ฮีบรู  11:28; อพยพ 3:16; กันดารวิถี  9:4
22*ฮีบรู 11:28 ; อพยพ 12:7
23* อพยพ 11:4; 12:12-13; 24:8; วิวรณ์ 7:3; 9:4; ฮีบรู  11:28
24* อพยพ 12:14, 17; 13:5, 10
25* อพยพ 3:8, 17
26* อพยพ 10:2; 13:8, 14,15
27* อพยพ 12:11; 4:31
28*  ฮีบรู 11:28
29* อพยพ 11:4-5; กันดารวิถี 8:17; 33:4; อพยพ 9:6
31* อพยพ 10:28-29;8:25; 11:1; 10:9
32* อพยพ 10:9, 26
33* อพยพ 10:7; สดุดี 105:38
35* อพยพ 3:21-22; 11:2-3

36* อพยพ 3:21; ปฐมกาล 15:14
37* กันดารวิถี 33:3, 5; ปฐมกาล 47:11; อพยพ 38:26
38* กันดารวิถี 11:4; เฉลยธรรมบัญญัติ 3:19
39* อพยพ 6:1; 11:1; 12:31-33
40* กิจการ 7:6
41*อพยพ 3:8, 10; 6:6; 7:4
42* เฉลยธรรมบัญญัติ 16:1, 6
43* กันดารวิถี 9:14
44* ปฐมกาล 17:12-13
45* เลวีนิติ 22:10
46* ยอห์น 19:33, 36
47* อพยพ 12:6
48* กันดารวิถี 9:14
49* กันดารวิถี 15:15-16
51* อพยพ 12:41; 20:2; 6:26