Category: พันธสัญญาเดิม

 พระเจ้าตรัสอีก
1  แล้วยาโคบได้ยินลูกชายของลาบันพูดกันว่า “ยาโคบเอาทุกสิ่งที่เคยเป็นของพ่อเราไป ที่เขารวยขนาดนี้ ก็มาจากสิ่งที่เป็นของพ่อเราทั้งหมด”  2 และยาโคบก็เห็นว่า สีหน้าท่าทีของลาบันก็เปลี่ยนไปด้วย  3 แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับยาโคบว่า  “จงกลับไปยังแผ่นดินของบรรพบุรุษ ญาติพี่น้อง เราจะอยู่กับเจ้า”
4 ดังนั้น ยาโคบจึงให้คนไปตามราเชลและเลอาห์ ออกมาพบเขาที่ทุ่งเลี้ยงสัตว์ ซึ่งมีฝูงสัตว์ของเขา
 5 เขากล่าวกับเธอทั้งสองว่า “ฉันเห็นว่า สีหน้าท่าทีของพ่อเธอต่อฉันนั้นเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิม แต่พระเจ้าของพ่อฉัน ทรงอยู่กับฉัน
 6 เธอรู้ดีว่า ฉันได้รับใช้พ่อของเธอสุดกำลัง 7 และพ่อของเธอยังโกงฉัน และผิดสัญญาจ้างนับสิบครั้ง แต่พระเจ้าทรงปกป้องไม่ให้เขาทำอันตรายฉันได้
 8 หากเขากล่าวว่า ‘สัตว์ตัวด่างจะเป็นค่าจ้างของเจ้า’  สัตว์ทั้งฝูงก็จะออกลูกเป็นตัวด่าง หากเขากล่าวว่า ‘สัตว์ลายทางจะเป็นค่าจ้างของเจ้า’ สัตว์ทั้งฝูงก็จะออกลูกเป็นลายทาง
  9 เท่ากับว่า พระเจ้าทรงส่งสัตว์ของพ่อพวกเธอมาให้ฉัน
  10 ครั้งหนึ่ง ในฤดูที่ฝูงสัตว์ผสมพันธุ์  ฉันฝันเห็นแพะตัวผู้ กำลังผสมกับแพะตัวเมีย มีลายทาง ลายด่าง และลายจุด  11 แล้วในความฝันนั้น ทูตสวรรค์ขององค์พระยาห์เวห์เรียกฉันว่า ‘ยาโคบ’ และฉันตอบว่า ‘ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่’    
12 ท่านกล่าวว่า ‘จงเงยหน้าขึ้นดูสิ เจ้าเห็นไหม แพะผู้ทุกตัวที่กำลังผสมพันธุ์กับตัวเมียนั้น ต่างเป็นแพะที่มีลายทาง ลายด่าง และลายจุด เพราะเราได้เห็นทุกสิ่งที่ลาบันปฏิบัติต่อเจ้า’ 
13 เราคือพระเจ้าแห่งเบธเอล ที่ ๆ เจ้าได้เจิมเสาหินและกล่าวคำปฎิญาณต่อเรา เอาล่ะ ตอนนี้ขอให้เจ้าเตรียมพร้อมที่จะออกจากแผ่นดินนี้ และกลับไปยังบ้านเกิดของเจ้า’ ”

การตัดสินใจของเลอาห์และราเชล 
14 ราเชล และเลอาห์ตอบเขาว่า “เรามีส่วนแบ่งในมรดกของพ่ออย่างนั้นหรือ? 15  พ่อมองว่าเราเป็นคนต่างชาติ เพราะเขาขายเรา และยังใช้เงินที่เป็นค่าตัวของเราไปจนหมดแล้ว 16 ที่จริงแล้วทรัพย์สินที่พระเจ้าทรงเอาไปจากพ่อนั้น ก็เป็นของพวกเราและลูก ๆ ของเราอยู่ดี  ดังนั้น  ทุกอย่างที่พระเจ้าทรงบัญชานั้น ขอให้ท่านทำเถิด”
 17 จากนั้น ยาโคบจึงลุกขึ้น ให้ลูก ๆ กับภรรยาขี้นหลังอูฐ
18 ส่วนตัวเขาต้อนสัตว์ทั้งหมดไป  พร้อมกับทรัพย์สินที่เขาได้สะสมมา คือฝูงสัตว์ส่วนของเขาที่ได้มาจากปัดดานอาราม เพื่อเดินทางไปหาอิสอัคพ่อของเขาในแผ่นดินคานาอัน   
19 ตอนที่ลาบันออกไปตัดขนแกะ ราเชลได้ขโมยเอาเทวรูปประจำบ้านของบ้านพ่อไปด้วย

ไล่ล่าลูกเขย
 20 และยาโคบจึงได้หลอกลาบันชาวอารัมโดยการไม่ได้บอกให้รู้ว่า เขาตั้งใจที่จะหนีออกไป
 21 เขาจึงหนีไปพร้อมกับทุกสิ่งที่เขามี โดยข้ามแม่น้ำยูเฟรติส แล้วมุ่งหน้าไปยังเทือกเขากิเลอาด 

22 สามวันต่อมา  จึงมีคนไปบอกลาบันว่า ยาโคบหนีไปแล้ว
23 ลาบันจึงพาญาติ ๆ ออกไปไล่ล่ายาโคบใช้เวลาเจ็ดวัน และเขาตามยาโคบทันที่เทือกเขากิเลอาด
 24 แต่พระเจ้าทรงมาหาลาบันชาวอารัมในความฝัน ตรัสว่า “เจ้าจงระวังที่จะไม่พูดอะไรกับยาโคบเด็ดขาดไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือร้าย”

ตามมาทัน
25 เมื่อลาบันตามมาจนทันยาโคบนั้น เขากำลังตั้งเต็นท์แถบเทือกเขา ดังนั้นลาบันกับญาติ ๆ จึงตั้งค่ายในแถบเทือกเขากิเลอาดด้วย
 26 ลาบันกล่าวกับยาโคบว่า “ทำไมเจ้าจึงทำเช่นนี้ ? เจ้าลวงเรา แล้วยังพาลูกสาวของเราหนีมาเหมือนกับเป็นเชลยศึก”
  27 ทำไมเจ้าต้องแอบหนีมาเงียบ ๆ และลวงเรา ไม่บอกเรา? เราจะได้ส่งเจ้าไปอย่างยินดี ทั้งร้องเพลง เล่นพิณและรำมะนา
28 เจ้าไม่ยอมให้เราแม้แต่จะจูบลาหลาน ๆ และลูกสาวของเรา เจ้าทำสิ่งที่โง่เขลาเสียจริง!  29 เราเองมีกำลังที่จะทำร้ายเจ้าได้ง่าย ๆ  แต่เมื่อคืนพระเจ้าของพ่อเจ้าตรัสกับเราว่า ‘จงระวังอย่ากล่าวอะไรกับยาโคบไม่ว่าจะดีหรือร้าย’
 
คำกล่าวหาที่สองฝ่ายต่างไม่รู้เรื่อง
30 ในเมื่อตอนนี้เจ้าก็จากบ้านเรามาแล้ว เพราะเจ้าคิดถึงครอบครัวของพ่อเจ้า แต่ทำไมเจ้าจึงต้องขโมยเทวรูปของเราไปด้วย?” 
31 ยาโคบตอบลาบันว่า “เพราะฉันกลัวว่า ลุงจะใช้กำลังพรากลูกสาวของลุงไปจากฉันนะสิ”
  32 แต่หากว่าลุงได้พบเทวรูปอยู่กับใคร คนนั้นต้องตาย ขอให้ค้นดูต่อหน้าญาติพี่น้อง หากเห็นว่ามีสิ่งใดที่เป็นของลุง  ก็เอากลับไปได้เลย” ยาโคบไม่รู้ว่า ราเชลเป็นคนขโมยเทวรูปมา
33ลาบันจึงเข้าไปในเต็นท์ของยาโคบ เต็นท์ของเลอาห์ และเต็นท์ของสาวใช้ทั้งสอง แต่เขาก็ไม่เจออะไร เมื่อเข้าไปในเต็นท์ของราเชล
34 ส่วนราเชลนั้นเป็นคนขโมยเทวรูปของลาบันไป และเอาทั้งหมดเก็บไว้ใต้อานของอูฐ  แล้วเธอก็นั่งบนอานนั้น  ลาบันค้นจนทั่ว ก็ไม่พบอะไร 
35 ราเชลกล่าวกับพ่อของเธอว่า “พ่ออย่าโกรธหนูเลยที่หนูไม่ได้ลุกขึ้นมาต้อนรับพ่อ เพราะตอนนี้หนูกำลังมีประจำเดือน”  ดังนั้น แม้เขาจะค้น แต่ก็ไม่พบเทวรูปประจำบ้าน

ทบทวนความสัมพันธ์ที่ผ่านมา  
36 ส่วนยาโคบนั้นก็โกรธ และต่อว่าลาบัน “ฉันทำอะไรผิดหรือ?” เขาถาม “ฉันทำอะไรร้ายแรงจนกระทั่งลุงต้องมาตามไล่ล่าฉันแบบนี้ด้วย? 
37 ที่ลุงค้นข้าวของทั้งหมดของฉันอย่างนี้ ลุงเจออะไรที่เป็นของลุงบ้างเล่า? เอามันมาวางต่อหน้าญาติ ๆ ของลุง และของฉันสิ ให้พวกเขาตัดสินระหว่างเราทั้งสอง
38 ฉันอยู่กับลุงมายี่สิบปี ก็ยังไม่มีแกะหรือแพะตัวเมียที่แท้งลูกเลย  และฉันก็ไม่เคยกินสัตว์ตัวผู้จากฝูงของลุงเลย
39 เวลาแกะของลุงถูกสัตว์ร้ายมากัดกิน  ฉันก็ไม่เคยเอาซากไปให้ลุง  แต่ฉันกลับรับความเสียหายด้วยตัวเอง  ลุงเรียกร้องให้ฉันใช้คืนสัตว์ทุกตัวที่ถูกขโมยไปไม่ว่าจะเป็นตอนกลางวันหรือกลางคืน  

40  ที่เป็นมาก็คือ กลางวันฉันร้อนแทบตาย กลางคืนก็หนาวเหน็บจนหลับตาไม่ลง
41 เป็นอย่างนี้มาตลอดยี่สิบปีที่ฉันรับใช้ลุง ฉันทำงานให้ลุงสิบสี่ปีเพื่อจะได้ลูกสาวของลุงสองคน และอีกหกปีเพื่อจะได้ฝูงสัตว์  แล้วลุงก็เปลี่ยนค่าจ้างของฉันตั้งสิบครั้ง!
42 นี่ถ้าหากพระเจ้าของพ่อ พระเจ้าของอับราฮัม พระองค์ที่อิสอัคเกรงกลัวไม่ได้อยู่กับฉัน ป่านนี้ ลุงก็คงส่งฉันกลับไปตัวเปล่าแน่นอน  พระเจ้าทรงเห็นความยากลำบาก และ ทรงเห็นว่าฉันทำงานหนักขนาดไหน  และเมื่อคืนพระองค์จึงทรง ห้ามลุงเอาไว้”   43 ลาบันจึงตอบยาโคบว่า “ลูกสาวเป็นของเรา เด็ก ๆ ก็เป็นของเราด้วย ฝูงสัตว์ก็ของเรา และทุกอย่างที่เจ้าเห็นอยู่ก็เป็นของเราทั้งหมด  แต่ตอนนี้ เราจะทำอะไรให้กับลูกสาวและเด็ก ๆ ที่เกิดมาได้เล่า?”

สัญญาระหว่างลาบันและยาโคบ
44 เอาอย่างนี้ ให้เจ้ากับเรามาทำสัญญากัน เป็นพยานระหว่างเราทั้งสอง  45  ยาโคบจึงเอาหินก้อนหนึ่งตั้งเป็นเสา 
46 แล้วเขาก็บอกกับญาติ ๆ ว่า “ให้พวกท่านไปเอาก้อนหินมา” ดังนั้นพวกเขาจึงเอาหินมารวมกองกันไว้ แล้วกินอาหารร่วมกันข้างกองหินนั้น
45 ลาบันเรียกกองหินนั้นว่า  เยกา สหดูธา (แปลว่ากองพยานเป็นภาษาอาราเมค)  ส่วนยาโคบเรียกว่า กาเลเอด (แปลว่ากองพยานเป็นภาษาฮีบรู)
48 ลาบันกล่าวว่า “ในวันนี้  กองหินนี้จะเป็นพยานระหว่างเรากับเจ้า” ดังนั้นกองหินจึงได้ชื่อว่า กาเลเอด
49 ทั้งยังมีชื่อว่า มิสปาห์ด้วย เพราะเขากล่าวว่า “ ขอให้องค์พระผู้เป็นเจ้านายทรงเฝ้าดูเรากับเจ้าเมื่อเราจากกันไป
50 หากเจ้าทำให้ลูกสาวของเราเสียใจหรือเจ้าไปมีเมียใหม่นอกเหนือไปจากลูกสาวของเรา  ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้เรื่อง แต่ขอให้จำไว้ว่า พระเจ้าทรงเป็นพยานระหว่างเรากับเจ้า”
51 ลาบันกล่าวกับยาโคบว่า “นี่เป็นกองหินและเสาหินซึ่งเราตั้งไว้ระหว่างเรากับเจ้า
52 ขอให้กองหินนี้เป็นพยาน และให้เสาหินนี้เป็นพยานว่า เราจะไม่ข้ามล่วงล้ำเข้าไปในเขตแดนของเจ้าเพื่อทำร้ายเจ้าและเจ้าก็จะไม่ข้ามล่วงล้ำเข้าไปในเขตแดนของเราเพื่อทำร้ายเรา
53 ขอให้พระเจ้าแห่งอับราฮัมและเทพแห่งนาโฮร์ ซึ่งเป็นพระแห่งบรรพบุรุษได้ตัดสินความระหว่างเรา”  แต่ยาโคบสาบานในพระนามพระเจ้าองค์ที่อิสอัคเกรงกลัว
54 ยาโคบได้ถวายเครื่องบูชาบนภูเขา และเชิญญาติ ๆ มากินอาหารด้วยกัน หลังจากกินอาหารแล้ว พวกเขาก็พักค้างคืนกันที่นั่น
  54  เช้าวันต่อมาลาบันตื่นขึ้น และจูบลาหลาน ๆ และลูกสาว หลังจากอวยพรพวกเขาแล้ว ลาบันก็เดินทางกลับไปบ้านของเขา

แต่ยาโคบสาบานในพระนามพระเจ้าองค์ที่
อิสอัคเกรงกลัว

 พระเจ้าตรัสอีก
ปฐมกาล 31:1-13
หลังจากที่มีการตกลงกันว่า ต่อไป สัตว์ตัวที่เป็นจุด เป็นริ้ว สีคล้ำ จะเป็นของยาโคบ ตัวที่สีสะอาดสะอ้านจะเป็นของลาบัน เหตุการณ์ก็เริ่มแปลกออกไป เพราะขนาดที่ว่าลาบันได้เอาสัตว์ด่างมีตำหนิเหล่านั้นออกไปเลี้ยงไกลถึงขนาดเดินทางสามวัน  ฝูงสัตว์ที่ยาโคบดูแล
กลับมีสัตว์ด่างเกิดขึ้น ทั้งยังเป็นตัวที่แข็งแรง
ลาบันเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองเสียรู้ เพลี่ยงพล้ำที่ตกลงกับยาโคบอย่างนั้น  แต่มาตอนนี้ ลูกชายของลาบัน คุยกันว่า ยาโคบร่ำรวย มีมากขึ้นก็เพราะมาเอาของพ่อ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่พอใจและมีท่าทีเปลี่ยนไปมากนี่เป็นเหตุผลแรก  และเหตุผลที่สองสำคัญกว่า คือ พระเจ้าตรัส สั่งให้ยาโคบกลับไปบ้านเกิด แต่ก่อนจะไปก็ต้อง ตกลงกับภรรยาที่เป็นลูกสาวลาบันเสียก่อน

เขาอธิบายให้เธอทั้งสอง ซึ่งยังไม่ได้เชื่อพระเจ้าแบบยาโคบให้รู้ชัดเจนว่า ถึงเวลาแล้วที่ทั้งสองต้องตัดสินใจ โดยที่เขาเล่าเรื่อง
และเน้นย้ำการทรงอยู่ด้วยของพระเจ้าตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมานั่นคือ…
พระเจ้าทรงอยู่กับเขา (5)
พระเจ้าทรงปกป้องไม่ให้ลาบันทำอันตรายเขา (7)
พระเจ้าทรงส่งสัตว์ทั้งหลายมาให้เขาด้วยพระองค์เอง (9)
พระเจ้าทรงเห็นทุกอย่างที่ลาบันข่มเหง กลั่นแกล้งยาโคบ (12)
พระเจ้าทรงสั่งให้เขากลับบ้านเกิด (14)

การตัดสินใจของเลอาห์และราเชล 
ปฐมกาล 31:14-19
ในโลกโบราณ ลูกสาวไม่มีส่วนใดๆ ในสมบัติของครอบครัว เมื่อเธอแต่งงานไป เธอจะได้รับการเลี้ยงดูจากสามี  ไม่ได้อยู่ภายใต้การดูแลของพ่ออีกต่อไป
สิ่งที่เธอทั้งสองพูดออกมานั้นก็น่าเศร้า  ลาบันได้ขายลูกสาวโดยให้ลูกเขาทำงานใช้ถึง 14 ปี  แถมยังใช้เงินที่ได้มาจากยาโคบหมดด้วย
เธอทั้งสองมองแล้วว่า อยู่กับพ่อไปก็ไร้ความหมาย พ่อไม่ให้อะไร แต่ยาโคบสิ จะมอบทรัพย์สินเงินทองให้กับลูกชายของพวกเธอทุกคนอย่างแน่นอน
แม้จะไม่ได้เชื่อพระเจ้าอย่างยาโคบ เธอตัดสินใจให้ยาโคบทำอย่างที่พระเจ้าทรงบัญชา
เธอทั้งสองก็รู้ว่า ยาโคบเป็นคนที่จะเลี้ยงดูเธอและลูก ๆ ต่อไป ขืนอยู่กับพ่อ ก็รู้อนาคตแล้วว่า ลูก ๆ ของพวกเธอจะเป็นรองลูก ๆ ของพี่ชายน้องชายแน่นอน 
เมื่อได้ความเห็นเช่นนั้น ยาโคบไม่รอช้า  ทุกคนมีน้ำหนึ่งใจเดียวกันแล้ว เขาจึงออกเดินทางพร้อมกับทรัพย์สินสำคัญ นั่นคือ สัตว์ที่เป็นส่วนของเขาซึ่งเป็นฝูงใหญ่มาก  เขาพาครอบครัวออกไปในขณะที่ลาบันออกไปตัดขนแกะ ซึ่งเป็นงานที่ต้องใช้กำลัง เวลามาก ….แล้วราเชลได้ขโมยเทวรูปประจำบ้านของพ่อไป  เราไม่ทราบเหตุผล อาจจะเป็นว่า ราเชลยังเชื่อสองทาง  การเป็นเจ้าของเทวรูปมีความหมายอย่างหนึ่งคือ คน ๆ นั้นจะเป็นเจ้าบ้าน เป็นหัวหน้าวงศ์ตระกูล  หรือเธออาจต้องการสิ่งนั้นก็เป็นได้ เพื่อจะถือว่ายาโคบเป็นหัวหน้าวงศ์ตระกูลของเขา

ไล่ล่าลูกเขย
ปฐมกาล 31:20-24
หลอกกันไปมาตลอด ชายสองคนที่มีความฉลาด เล่ห์เหลี่ยมทันกัน  ทั้งลาบัน และยาโคบต่างไม่ไว้ใจกันมา ยาโคบเองรู้รสของการถูกหลอกครั้งแรกก็ตอนที่ลาบันส่งเจ้าสาวผิดตัว  หรือที่จริงน่าจะรู้ก่อนหน้านั้น เวลาลาบันเปลี่ยนค่าจ้างให้ต่ำลงจากที่ตกลงกันไว้ 

ยาโคบพาภรรยา ลูก  บ่าวไพร่และฝูงสัตว์ข้ามแม่น้ำยูเฟรตีส ซึ่งไม่ง่ายเลย สำหรับเขา 
เดินทางไปได้สามวัน ลาบันจึงรู้เรื่อง
ลาบันที่มีชายฉกรรจ์ซึ่งเป็นทั้งคนงาน และญาติพี่น้องตามไล่ล่ายาโคบทันที
ใจของเขาคิดสารพัด ทั้งโกรธที่จะขาดคนงาน ทั้งโกรธที่ถูกหลอก แน่นอนเขาคิดร้าย และพร้อมที่จะจัดการยาโคบ
แต่…พระเจ้าทรงมาพบเขาในความฝัน  ลาบันไม่เคยพบพระเจ้าของยาโคบมาก่อน ครั้งนี้ ทรงทำให้เขาหวาดหวั่น พระองค์ตรัสห้ามไม่ให้พูดสิ่งใดกับยาโคบ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย …​พระเจ้าทรงห้ามลาบันในสิ่งที่ง่าย ๆ แต่สามารถยับยั้งลาบันจากการทำร้ายยาโคบและครอบครัว! 

ตามมาทัน
ปฐมกาล 31:25-29
แล้วลาบันก็ตามทัน  ก็ควรจะทันเพราะยาโคบมีภาระใหญ่ที่ไปด้วยกับเขา ทั้งฝูงสัตว์ขนาดใหญ่  เด็ก ๆ และผู้หญิง   ตอนที่เขามานั้น มีแต่ตัวคนเดียวกับพระสัญญาของพระเจ้า แต่ตอน
กลับนี่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง    เขาเป็นคนที่พระเจ้าจะทรงใช้ให้ก่อกำเนิดชนชาติใหม่ 

เมื่อพบกัน ลาบันก็ตัดพ้อต่อว่า ทำเป็นเหมือนเป็นชายแก่น่าสงสาร  ทำเป็นว่าตัวเองจะปล่อยยาโคบออกไปด้วยการเลี้ยงส่ง
แต่แล้ว ข้อ 29  เราเห็นใจจริงของลาบัน  เขาพร้อมที่จะทำร้ายยาโคบเพื่อชิงสมบัติ และลูกหลานคืนมา แต่.. พระเจ้าทรงมาขวางไว้   ลาบันจึงไม่กล้า เขาน่าจะได้เห็นความยิ่งใหญ่ของพระเจ้ามาหลายครั้ง

คำกล่าวหาที่สองฝ่ายต่างไม่รู้เรื่อง
ปฐมกาล 31:30-35
ด้วยความที่ยาโคบไม่รู้เรื่อง ลาบันกล่าวหาว่าเขาขโมยเทวรูปประจำบ้านมา
ยาโคบพร้อมที่จะสังหารคนที่ทำผิดอย่างนั้น โดยหารู้ไม่ว่า ราเชลสุดที่รัก
ของเขาเองนั่นแหละที่เป็นคนขโมยมา
ลาบันจึงค้นในเต็นท์ของยาโคบ เลอาห์ สาวใช้ เขาก็ไม่เจอเทวรูปเหล่านั้น
ในที่สุดจึงเข้าไปในเต็นท์ของราเชล .. ลูกสาวแสนสวยที่มีเล่ห์ไม่แพ้พ่อ
ลาบันค้นทุกแห่ง แต่เวลานั้น ราเชลขอโทษพ่อที่ไม่ลุกขึ้นจากอานอูฐ กล่าวคำที่น่าฟังกับพ่อว่าเหตุใดจึงลุกขึ้นไม่ได้ เป็นเหตุผลที่ลาบันเชื่อ..​ดังนั้น เขาจึงไม่พบเทวรูปที่แอบในอานอูฐ

เราจะพบความไม่สมบูรณ์แบบของทุกคนในเรื่องราวเหล่านี้  พระเจ้าจะต้องทรงใช้มนุษย์ที่ไม่สมบูรณ์แบบเพื่อทำให้ราชกิจของพระองค์สำเร็จ 

ทบทวนความสัมพันธ์ที่ผ่านมา 
ปฐมกาล 31:36-43
ยาโคบรู้ใจลาบันแล้วว่าเขาเป็นคนอย่างไร แต่ที่โกรธขึ้นมามากก็คือ การที่ลาบันแสดงความไม่ไว้วางใจในความซื่อตรงของเขา   เขาบอกว่าไม่ได้เอาเทวรูปมา ก็ยังไม่เชื่อทั้ง ๆ ที่ความซื่อตรงในเรื่องข้าวของนี้ เขาก็แสดงให้ลาบันรู้เห็นมาโดยตลอด
ในการเลี้ยงสัตว์ยี่สิบปีของยาโคบ….
ยาโคบไม่เคยละเลยจนสัตว์แท้งลูก 
เขาไม่เคยเอาสัตว์ในฝูงไปทำอาหารกิน 
หากมีสัตว์ร้ายมากินสัตว์ เขาชดใช้ให้หมด
เขาดูแลสัตว์ทั้งกลางวันกลางคืน
แต่กระนั้น ยาโคบถูกลาบันลดค่าจ้างสิบครั้ง
(เขานับไว้หมด) 
แสดงว่าในเวลาที่ยาโคบอยู่กับลาบันนั้น
เขาเจอเล่ห์เหลี่ยมของลาบันจนชิน

ยาโคบชี้ให้ลาบันเห็นว่า พระเจ้าทรงอยู่กับเขา
พระองค์มาห้ามเขาเอาไว้ และเขาต้องเกรงกลัวพระองค์และแล้วใจจริงของลาบันก็ปรากฏ 
ข้อ 43 ลาบันกล่าวว่าทุกอย่างที่ยาโคบเอามานั้น เป็นของเขาทั้งหมด
แต่ตอนนี้เขารู้ว่า ตัวเองทำอะไรไม่ได้จริง ๆ
ถ้าอย่างนั้น ลาบันเอาตัวรอดด้วยการขอทำสัญญากับยาโคบเขาไม่แน่ใจว่า เมื่อเวลาผ่านไป ยาโคบจะกลับมาทำร้ายเขาหรือไม่
ไม่มีวันที่จะไว้ใจ…​
สิ่งที่แน่ใจคือ ถ้าเขาเป็นยาโคบ เขากลับมาแก้แค้นแน่นอน!

สัญญาระหว่างลาบันและยาโคบ
ปฐมกาล 31:44-54
ลาบันเป็นผู้ชักชวนให้ยาโคบทำสัญญา เพื่อว่ายาโคบจะไม่ทำร้ายเขา และลูกสาว หลาน ๆ ของเขาด้วยการมีหินเสาหลักวางไว้ และคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้วยก็ไปหาก้อนหินมาเป็นตัวแทนว่าตนเองเป็นพยานในการทำสัญญาครั้งนี้ 
ลาบันกับยาโคบต่างให้ชื่อของกองหินพยาน เป็นทั้งภาษาอาราเมค(เยกา สหธูดา )  และภาษาฮีบรู (กาเลเอด)… แถมยังให้ชื่อว่า มิสปาห์  เพื่อขอให้พระเจ้าทรงเฝ้าดูทั้งสองฝ่ายเมื่อจากกันไป

และดูเหมือนว่า ลาบันจะเป็นคนร่างคำสัญญานั้นเอง  เขาห้ามยาโคบไปมีภรรยาใหม่
จะไม่ก้าวล้ำเขตแดนของกันและกัน
เพื่อไม่ทำร้ายกัน
ขอพระเจ้าของอิสอัคและนาโฮร์ตัดสินความระหว่างเรา
แต่…ตรงนี้ ยาโคบไม่เอาด้วย เขาสาบานในพระนามของพระเจ้าของเขาเท่านั้น  เราจะเห็นว่า มีการแทรกแซงความเชื่อมาโดยตลอด ตั้งแต่เรื่องเทวรูป และเรื่องนี้ด้วย
ในที่สุดก็มีการกินอาหารเป็นพยานด้วยกัน แล้วจากกันไปด้วยดี
ดูเหมือนลาบันแพ้ แต่ความจริงแล้ว พระเจ้าก็ทรงใช้ลูกสาวของเขาให้อยู่ในแผนการของพระองค์ที่จะสร้างชนชาติใหม่ขึ้นมา เขาจึงเป็น
ส่วนสำคัญในแผนการนี้
ขอบคุณพระเจ้าที่ยาโคบไม่ได้ถอดใจตั้งแต่วันแรกที่ลาบันหักดิบเขาเรื่องเลอาห์  เพราะเขายังสู้ทนมา ไม่ยอมแพ้ จนกระทั่งกลายเป็นคนที่มีฐานะ พร้อมที่จะสร้างครอบครัวใหญ่ต่อไป 

เรื่องราวที่เต็มด้วยความผิดพลาดของมนุษย์นั้นเกิดขึ้นกับเราทุกคน ไม่มีใครอ้างได้เลยว่า ตนเองดี และบริสุทธิ์ ไม่ได้ทำผิดแต่พระเจ้าทรงอดทนและพระเมตตาเสมอ ตอนนี้ยาโคบน่าจะมีอายุประมาณ  97 ปี ไม่ใช่น้อย แต่ยังมีกำลังมาก เป็นที่น่าอิจฉาของคนสมัยใหม่อย่างพวกเรา

ปฐมกาล 31
1*สดุดี 49:16
2* ปฐมกาล 4:5 ; เฉลยธรรมบัญญัติ 28:54
3* ปฐมกาล 28:15,20-21; 32:9; 46:4
5* ปฐมกาล 31:2-3; อิสยาห์ 41:10
6* ปฐมกาล 30:29; 31:38-41
7* ปฐมกาล 29:25; 31:41; กันดารวิถี 14:22; โยบ 1:10
8* ปฐมกาล 30:32
9* ปฐมกาล 31:1, 16
11* ปฐมกาล 16:7-11; 22:11, 15; 31:13; 48:16

12* อพยพ 3:7
13* ปฐมกาล 28:16-22; 35:1, 6, 15; 31:3 ; 32:9
14* ปฐมกาล 2:24
15* ปฐมกาล 29:15, 20, 23, 27
18* ปฐมกาล 17:8; 33:18; 35:27
19* ผู้วินิจฉัย 17:5
21* 2 พงศ์กษัตริย์ 12:17
23* ปฐมกาล 13:8
24* ปฐมกาล 20:3; 31:29; 46:2-4; 24:50; 31:7, 29
26* 1 ซามูเอล 30:2

28* ปฐมกาล 31:55; 1 ซามูเอล 13:13
29* ปฐมกาล 28:13; 31:5,24, 42, 53; 31:24
30* ผู้วินิจฉัย 17:5; 18:24
31* ปฐมกาล 26:7; 32:7, 11
32* ปฐมกาล 44:9
35* เลวีนิติ 19:32
39* อพยพ 22:10-13
41* ปฐมกาล 29:20; 27-30; 31:7
42*สดุดี 124:1-2; อิสยาห์ 8:13; อพยพ 3:7; 1 พงศาวดาร 12:17

ราเชลตีตื้น
1  เมื่อราเชลเห็นว่าตัวเธอไม่สามารถตั้งครรภ์มีลูกให้ยาโคบได้ เธอก็รู้สึกอิจฉาพี่สาว จึงกล่าวแก่ยาโคบว่า “ต้องให้ลูกกับฉันนะ ไม่งั้นฉันขอตายดีกว่า”
2 ยาโคบโกรธเธอ และกล่าวว่า “เราเป็นพระเจ้าหรืออย่างไร ที่จะยับยั้งไม่ให้เธอมีลูก?”
3 เธอจึงพูดว่า “นี่..บิลฮาห์สาวใช้ของฉัน ท่านไปนอนกับเธอแล้วกัน   เธอจะได้ตั้งท้องมีลูกมาให้ฉันอุ้มบนตัก  และฉันจะสร้างครอบครัวขึ้นผ่านเธอ”
4 เท่ากับว่าราเชลมอบสาวใช้คือบิลฮาห์ให้เป็นภรรยาของยาโคบ เขาได้นอนกับเธอ
5 และบิลฮาห์ตั้งครรภ์มีลูกชายให้เขา จากนั้น
6 ราเชลจึงกล่าวว่า “พระเจ้าทรงให้ฉัน ได้ชนะ พระองค์ทรงฟังคำร้องทูลและประทานลูกชายให้ฉัน” เธอตั้งชื่อเขาว่า ดาน 
7 ต่อมา บิลฮาห์สาวใช้ของราเชลก็ตั้งครรภ์อีก และมีลูกชายคนที่สอง
ให้ยาโคบ
8 แล้วราเชลก็กล่าวว่า “ฉันได้ต่อสู้กับพี่สาวมาอย่างหนักหน่วงตลอดมา และตอนนี้ฉันชนะแล้ว” เธอตั้งชื่อเขาว่า นัฟทาลี

เลอาห์เป็นต่ออยู่ดี
9 เมื่อเลอาห์เห็นว่าตนเองหยุดมีลูก เธอจึงยกศิลปาห์สาวใช้ให้เป็นภรรยาของยาโคบ
  10 ศิลปาห์ให้ลูกชายคนหนึ่งแก่ยาโคบ
 11 และเลอาห์กล่าวว่า “โชคดีจริง ๆ นะ” ตั้งชื่อเขาว่า กาด
 12 แล้วศิลปาห์ก็ให้ลูกคนที่สองแก่ยาโคบ
13 เลอาห์กล่าวว่า “ฉันมีความสุขจริง ๆ  พวกผู้หญิงจะกล่าวว่าฉันมีความสุข” เธอตั้งชื่อเด็กชายว่า อาเชอร์ 

โอกาสที่ไม่คาดฝันของเลอาห์
14 ต่อมาในช่วงฤดูเกี่ยวเก็บข้าวสาลี
รูเบนได้ออกไปที่ทุ่งและพบต้นดูดาอิม จึงนำมาให้เลอาห์แม่ของเขา ราเชลร้องขอเลอาห์ว่า “ขอดูดาอิมของลูกชายพี่ให้ฉันบ้างสิ”
15 แต่เลอาห์ตอบว่า
“ที่เธอเอาสามีของพี่ไปยังไม่พออีกรึ?
ตอนนี้ยังจะมาขอดูดาอิมของลูกชายพี่อีกอย่างนั้นหรือ?​” ราเชลกล่าวว่า
 “ถ้าอย่างนั้น ให้เขาไปนอนกับพี่คืนนี้แลกกับดูดาอิมของลูกชายพี่แล้วกัน” ราเชลกล่าว

16 ตอนเย็น เมื่อยาโคบกลับมาจากทุ่ง เลอาห์ออกไปพบเขาและกล่าวว่า “ท่านต้องมานอนกับฉัน เพราะวันนี้ ฉันได้จ่ายค่าจ้างท่านเป็นผลดูดาอิมของลูกชายฉันแล้ว” ดังนั้น เขาจึงนอนกับเธอในคืนนั้น
17 พระเจ้าทรงฟังเลอาห์ และเธอได้ตั้งครรภ์ให้ลูกชายคนที่ห้าแก่ยาโคบ
18 จากนั้นเลอาห์กล่าวว่า “พระเจ้าประทานรางวัลที่ฉันได้ยกสาวใช้ให้สามี” เธอจึงตั้งชื่อเขาว่า อิสสาคาร์
19 แล้วต่อมาเลอาห์ก็ตั้งครรภ์และให้ลูกชายคนที่หกแก่ยาโคบ
20 เธอกล่าวว่า “พระเจ้าประทานของขวัญแสนดีให้ฉัน ครั้งนี้ สามีจะยกย่องฉัน เพราะฉันให้ลูกชายแก่เขาหกคน” เธอตั้งชื่อเขาว่า เศบูลุน (อยู่ด้วยกัน)
21 หลังจากนั้น เธอได้คลอดบุตรสาวชื่อว่า ดีนาห์ (สู้เพื่อสิทธิ)

เมื่อราเชลอธิษฐาน
22 แล้วพระเจ้าทรงระลึกถึงราเชล พระองค์ทรงฟังคำทูลและทรงเปิดครรภ์ของเธอ
23 เธอตั้งครรภ์ และให้กำเนิดลูกชาย เธอกล่าวว่า “พระเจ้าทรงเอาความอับอายของฉันไปแล้ว”
24 เธอตั้งชื่อเขาว่า โยเซฟ (ขอพระองค์ทรงเพิ่ม) และเธอกล่าวว่า “ขอพระยาห์เวห์ทรงเพิ่มลูกชายให้ฉันอีกคนเถิด”

การต่อรองของชายสองคน
25 หลังจากที่ราเชลได้ให้กำเนิดโยเซฟ ยาโคบกล่าวกับลาบันว่า “ขอให้ฉันไปตามทางของฉันเถิด เพื่อฉันจะได้กลับไปยังบ้านเกิดของฉัน
26 ขอมอบภรรยาและลูก ๆ ทั้งหมดด้วยเพราะฉันได้รับใช้ท่านลุงเพื่อได้พวกเขามาแล้ว และฉันก็จะไปตามทางของฉัน ท่านลุงก็รู้นี่นาว่า ฉันได้ทำงาน
ให้ท่านลุงมากเพียงไร” 
27 แต่ลาบันกลับตอบว่า “ถ้าเจ้าเห็นแก่เราก็ขอให้อยู่ต่อไปเถิด เราได้รู้จากคำทำนายว่า พระยาห์เวห์ทรงอวยพรเราก็เพราะเจ้า”
28 เขากล่าวต่อด้วยว่า“จะเรียกค่าจ้างเท่าไรก็บอกมาเราจะจ่ายตามนั้น” 
29 ยาโคบตอบว่า “ท่านลุงก็รู้ว่าฉันได้รับใช้ท่านมาอย่างไร และฉันดูแลให้ฝูงแพะแกะของท่านลุงจนเพิ่มจำนวนขึ้นมากมาย
30 ความจริงแล้ว ตอนที่ฉันมาถึง
ท่านลุงก็มีอยู่ไม่เท่าไร แต่ตอนนี้ท่านลุงก็มีสมบัติเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว พระยาห์เวห์ทรงอวยพระพรท่านลุง ไม่ว่าฉันจะตั้งต้นทำอะไร แต่ เมื่อไรที่ฉันจะได้จัดหาให้ครอบครัวของฉันบ้าง?”
 

31 “แล้วเราควรให้อะไรกับเจ้าล่ะ?” ลาบันถาม “ท่านลุงไม่ต้องให้อะไรกับฉันเลย” ยาโคบตอบ “เพียงแต่ท่านลุงตกลงอย่างหนึ่งกับฉัน ฉันก็จะ
เลี้ยงและดูแลฝูงสัตว์ให้ท่านลุง…
32วันนี้ขอฉันออกไปสำรวจฝูงสัตว์ของท่านลุง และแยกแกะลายด่าง ลูกแกะตัวสีคล้ำ ๆ รวมทั้งแพะที่มีลายด่าง หรือจุด พวกนี้ฉันขอเป็นค่าจ้างของฉัน”
 33 ในภายหน้า เวลาท่านลุงจะตรวจสอบค่าจ้าง ท่านลุงจะรู้ง่าย ๆ เลยว่า ฉันซื่อสัตย์ กับท่านลุงหรือไม่  หากฉันมีแพะที่ไม่มีลายด่างหรือจุด  หรือมีลูกแกะสีอ่อน จะถือว่า เป็นสัตว์ที่ฉันขโมยมา  ลาบันกล่าวว่า “ก็ดีนะ เราตกลงทำตามอย่างที่เจ้าว่าแล้วกัน”
35แลัววันนั้นเอง ลาบันก็ออกไปเลือกแพะผู้และแพะเมียทุกตัวที่มีลายด่างแยกออกมา ทุกตัวที่มีแต้มสีขาว และลูกแกะดำทุกตัว แล้วเอาไปให้พวกลูกชายของเขาเลี้ยงดู
36 จากนั้น เขาก็แยกฝูงสัตว์ให้ห่างกันเป็นระยะทางใช้เวลาเดินทางสามวัน ในขณะที่ยาโคบก็เฝ้าดูแลฝูงสัตว์ของลาบันที่เหลือต่อไป

ทีเด็ดของยาโคบ
37อย่างไรก็ดี ยาโคบได้เอากิ่งสดของต้นปอปลาร์ต้นอัลมอนด์ และต้นเปลน มาลอกเปลือกออกทำให้เห็นเนื้อไม้สีขาวข้างใน
38 จากนั้นก็วางกิ่งที่ลอกเปลือกออกนี้ ไว้ที่รางน้ำ พอเวลาฝูงแพะแกะมาดื่มเลียน้ำ กิ่งจะอยู่ตรงหน้าพวกมัน ดังนั้นเวลา
ที่ฝูงแพะแกะเป็นสัด และมาดื่มน้ำ 
39 มันก็ได้ผสมพันธุ์หน้ากิ่งไม้ลอกเปลือกเหล่านั้น เวลามีลูกจึงมีทั้งลายทาง ลายด่าง หรือลายจุด
40 ยาโคบจะแยกลูกสัตว์มีลายเหล่านั้น ไว้ต่างหาก ส่วนฝูงสัตว์ที่เหลือหันหน้าไปทางสัตว์ลายด่างและสีคล้ำของฝูงของลาบัน นี่เป็นวิธีที่เขาจัดให้มีฝูงสัตว์ของตนเองโดยไม่รวมไว้กับฝูงของลาบัน
41 เมื่อใดที่สัตว์ตัวเมียที่แข็งแรงเป็นสัดขึ้นมา ยาโคบก็จะวางกิ่งไม้ลอกเปลือกไว้หน้าสัตว์ตรงรางน้ำนั้น ให้พวกมันเห็นชัด ๆ เพื่อพวกมันจะได้ผสมพันธุ์กันหน้ากิ่งไม้เหล่านั้น
 42 แต่หากสัตว์อ่อนแอ เขาก็จะไม่วางไม้ไว้ดังนั้นสัตว์ที่อ่อนแอที่เกิดมาก็จะเป็นของลาบัน ส่วนตัวที่แข็งแรงเป็นของยาโคบ
43 ดังนั้นยาโคบจึงมั่งคั่งขึ้นอย่างมาก
เขามีสัตว์ฝูงใหญ่ มีคนรับใช้ชายหญิงมากมายรวมไปถึงอูฐและลาด้วย

ราเชลตีตื้น
ปฐมกาล 30:1-8
ด้วยความอิจฉาพี่สาว ราเชลคิดแผนได้ นั่นคือ เธอส่งสาวใช้ให้สามี เพื่อว่าเธอจะได้มีลูกผ่านสาวใช้ของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่คนสมัยก่อนในแถบนั้นนิยมทำกัน สาวใช้ออกลูกแทนนายสาว แล้วเด็กคนนั้นจะถือว่าเป็นลูกของนาย มีบันทึกในโคดของฮัมมูราบีชัดเจน แสดงว่า ทำกันอย่างถูกกฎหมาย
ไม่อยากมีเรื่อง…​หรือว่าดีใจได้ผู้หญิงอีกคน? ยาโคบนอนกับบิลฮาห์ตามแผนของราเชล และเมื่อได้ลูกชายมา เธอตั้งชื่อว่า ดาน แปลว่า พระเจ้าทรงตัดสิน เธอคงอธิษฐานและก็คิดแผนตามวิธีมนุษย์ไปด้วย และเชื่อว่า พระเจ้าทรงตอบคำอธิษฐาน
ไม่นานบิลฮาห์ก็ตั้งท้องอีก และได้ลูกชายที่ราเชลตั้งชื่อว่า นัฟทาลี แปลว่า การต่อสู้ของฉัน
เธอมองว่าอย่างน้อยพระเจ้าก็ทรงช่วยให้ชนะพี่สาว มีลูกชายแล้วสองคน จากคำพูดของราเชลทำให้เราเห็นว่า เลอาห์กับราเชลสู้กันมาตั้งแต่วันแรกที่เป็นครอบครัวร่วมกับยาโคบ
เป็นครอบครัวแบบที่โหดพอตัวทีเดียว

เลอาห์เป็นต่ออยู่ดี
ปฐมกาล 30:9-13
ความคิดของราเชลนี้ไม่เลวเลย เลอาห์ส่ง
ศิลปาห์สาวใช้ส่วนตัวของเธอให้ยาโคบ
แล้วศิลปาห์ก็ได้ลูกชายคนแรกชื่อกาด ซึ่ง
เลอาห์รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ได้ลูกชายคนที่ห้าของเธอ เธอตั้งชื่อเขาว่า กาด แปลว่า โชคดี เป็นเรื่องธรรมดาที่คนครอบครัวนี้จะพูดถึงโชคลางเพราะพ่อของพวกเธอก็เชื่อเรื่องพวกนี้

ต่อมาศิลปาห์ตั้งท้องได้ลูกชายอีกคน คราวนี้เลอาห์ตั้งชื่อเขาว่า อาเชอร์ เพราะเท่ากับเธอมีลูกชายหกคน เป็นคนที่ใคร ๆ ต้องมองว่า มีความสุขมาก


โอกาสที่ไม่คาดฝันของเลอาห์
ปฐมกาล 30:14-21
เขามองกันว่า ผลดูดาอิม เป็นผลไม้แห่งความรัก มันมีสารกระตุ้นแบบนาร์โคติกด้วย คงทำให้กินแล้วล่องลอย มีความสุข บางที่เรียก แอปเปิ้ลแห่งรัก

เมื่อราเชลเห็นก็อยากกิน เพราะเชื่อว่าถ้ากินแล้วเธอจะได้มีลูกกับเขาบ้าง เธอยอมแลกให้สามีไปอยู่กับพี่สาวเพื่อจะได้กินผลไม้นี้ แสดงว่าในเวลานั้นเป็นของหายาก น่าแปลกที่ฝ่ายภรรยามีการตกลงกันได้ว่า จะให้สามีไปนอนกับใคร จะเป็นสาวใช้หรือพี่สาวน้องสาวตัวยาโคบเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เขามีเรื่องต้องดูแลในไร่มากมาย พอกลับมาถึงบ้าน จึงกลายเป็นเหมือนตัวละครที่มีผู้กำกับสั่งให้ทำอะไรก็ทำ ไม่หือไม่อือ ยังไงก็ได้นอนกับภรรยา คนไหนก็ได้
พี่สาว น้องสาวคู่นี้ก็อาจมีเรื่องถกเถียงทะเลาะกันเสมอทำให้เขาตามใจเธอทั้งสองโดยไม่ต้องหาเรื่องเพิ่ม
แล้วช่วงนี้เองที่เลอาห์ได้ลูกหัวปีท้ายปี คือ
อิสสาคาร์ซึ่งชื่อมีความหมายถึงการจ้าง การได้รางวัล กับเศบูลุนหมายถึงอยู่ด้วยกัน เลอาห์รู้แน่ว่า ลูกทุกคนที่เธอได้มานั้น เธอได้มาจากการอวยพระพรของพระเจ้า และยังได้ลูกสาวคือดีนาห์เพิ่มมาอีกคน

เมื่อราเชลอธิษฐาน
ปฐมกาล 30:22-24
และแล้ว ด้วยความปรารถนาสุดหัวใจ ด้วยการอธิษฐาน ราเชลก็ได้รับคำตอบจากพระเจ้า เธอได้ลูกชายคนแรก ชื่อโยเซฟ ซึ่งหมายถึงการ “เพิ่มพูน ขอพระเจ้าทรงเพิ่ม” ลูกชายคนนี้ กลายเป็นลูกรักของยาโคบ แบบว่า รักสุดหัวใจ ไม่ได้รักลูกคนไหนเหมือนอย่างที่รักโยเซฟเลย สร้างปัญหาใหญ่ในครอบครัวใหญ่ที่มีพ่อหนึ่ง แม่อีกสี่ เป็นความแตกร้าวอย่างที่เกือบจะไม่อาจต่อติดได้
ลูกชายคนนี้เป็นคนที่พระเจ้าทรงอยู่ด้วยตลอดชีวิต พระเจ้าทรงใช้เขาอย่างมหัศจรรย์เพื่อช่วยคนจำนวนมากให้รอดตายจากการกันดารอาหาร
พระคัมภีร์บอกเราชัดว่า ราเชลได้ลูกชายโยเซฟมาไม่ใช่เพราะกินผลดูดาอิม แต่เป็นเพราะพระเจ้าทรงตอบคำอธิษฐาน และลูกชายคนนี้เป็นคนที่พระเจ้าทรงเลือกสำหรับการใหญ่

การต่อรองของชายสองคน
ปฐมกาล 30:25-36
ยาโคบคุยกับลาบัน ขอลาออกและนำลูกเมียกลับไปบ้านเกิดของตนเอง เขาตั้งใจจะอยู่ไม่นานแต่เผลอ ก็เกือบยี่สิบปีเข้าไปแล้ว เขาคงคิดถึงการกลับไปอยู่ตลอดเวลา แต่ยังไม่ได้โอกาส ครั้งนี้ คุยกับลาบัน แต่ลาบันเองไปหาหมอดู และรู้ว่า ที่เขามั่งคั่งขึ้นก็เพราะพระเจ้าของยาโคบนั่นเอง เขากล่าวว่า “เราได้รู้จากคำทำนายว่า พระยาห์เวห์ทรงอวยพรเราก็เพราะเจ้า” ตัวยาโคบเองก็ย้ำเตือนว่า คำนั้นเป็นความจริง ความจริงแล้ว ตอนที่ฉันมาถึง
ท่านลุงก็มีอยู่ไม่เท่าไร แต่ตอนนี้ท่านลุงก็มีสมบัติเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว พระยาห์เวห์ทรงอวยพระพรท่านลุง ไม่ว่าฉันจะตั้งต้นทำอะไร“

แล้วทั้งสองตกลงกันว่า ยาโคบขอแกะที่ตัวสีคล้ำดำ และมีลายด่าง ส่วนตัวที่เป็นสีปกติก็จะเป็นของลาบัน ยาโคบบอกว่าขอเลือกสัตว์ที่มีสีด่างออกมาเพื่อเป็นของเขา

แต่ทันทีนั้นเอง ลาบันก็เลือก แยกสัตว์ด่างเอาออกไปเลี้ยงไกล ๆ แทนที่จะให้กับยาโคบล่วงหน้าไปเลย เขาคงกลัวว่ายาโคบจะเลี้ยงให้มีแกะด่างมากกว่าแกะสีปกติ เขาคงคิดว่าจากฝูงแกะที่มีสีปกติ ต่อมาก็จะมีลูกผ่าเหล่าไม่กี่ตัว
ยาโคบก็ไม่ได้ว่าอะไร เขามีแผนอยู่แล้ว ดังนั้นฝูงแกะด่างที่ไปอยู่ไกลก็คงกลายเป็นของลาบันอยู่ดี พ่อตาคนนี้ ไม่คิดถึงลูกสาวกับหลานของตนเองเลย

ทีเด็ดของยาโคบ
ปฐมกาล 30:37-43
ต่อไปก็เป็นวิธีการทำให้สัตว์ที่แข็งแรงออกลูกเป็นตัวด่าง ๆ ลาย ๆ ซึ่งเป็นวิธีการที่เขาได้มาจากพระเจ้า ดูข้ามไปที่ 31:8-12 เราไม่อาจอธิบายได้ว่า เหตุใดการทำเช่นนี้จึงทำให้สัตว์เกิดลูกหลานเป็นตัวด่าง แต่สิ่งที่เห็นคือ พระเจ้าทรงบันดาลให้เกิดลูกสัตว์ตัวด่าง โดยให้ยาโคบทำอะไรบางอย่างที่ประหลาด เขาต้องเชื่อพระเจ้าว่า มันจะออกมาอย่างนั้น และเขาก็ได้ตามที่เขาเชื่อ และลงมือทำลงไป ทั้ง ๆ ที่เป็นการกระทำที่แปลกจริง

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาคือ ยาโคบมีฝูงสัตว์ตัวแข็งแรงที่มีสีไม่พึงใจของคนทั่วไป และเขากลายเป็นคนมั่งคั่งขึ้นในพื้นที่ของลาบันเอง
ข้อ 43 สรุปชัดเจนว่า เขามีอะไรมากขึ้นบ้าง และนี่ น่าจะเป็นเหตุให้ลาบันทั้งโกรธและเสียหน้า

ปฐมกาล 30
1* ปฐมกาล 16:1-2; 29:31; 37:11; โยบ 5:2
2* 1 ซามูเอล 1:5
3* ปฐมกาล 16:2; 50:23; 16:2-3
4* ปฐมกาล 16:3-4
6* เพลงคร่ำครวญ 3:59
9* ปฐมกาล 30:4
13* ลูกา 1:48
14* ปฐมกาล 25:30

15* กันดารวิถี 16:9, 13
21* ปฐมกาล 34:1
22* 1 ซามูเอล 119-20; ปฐมกาล 29:31
23* ลูกา 1:25
24* ปฐมกาล 35:16-18
25* ปฐมกาล 24:54, 56; 18:33
26* ปฐมกาล 29:18-20, 27, 30
27* ปฐมกาล 26:24; 39:3
28* ปฐมกาล 29:15; 31:7, 41

29* ปฐมกาล 31:6; 38-40
30* 1 ทิโมธี  5:8
32* ปฐมกาล 31:8
33* สดุดี 37:6
35* ปฐมกาล 31:9-12
37* ปฐมกาล 31:9-12
43* ปฐมกาล 12:16; 30:30; 13:2; 24:35; 26:13-14

ไปจนถึงเมืองที่ตั้งใจ
1 ยาโคบเดินทางต่อไป จนถึงแผ่นดินของชาวเมืองทางตะวันออก 
2 เขามองไปเห็นบ่อน้ำในทุ่ง และใกล้ ๆ นั้นก็มีฝูงแกะอยู่สามฝูง เพราะว่า ฝูงแกะได้น้ำจากบ่อนี้ มีหินก้อนใหญ่วางปิดปากบ่ออยู่
3 เมื่อฝูงแกะเข้ามารวมกันที่นั่น ผู้เลี้ยงจะช่วยกันเลื่อนหินออกจากปากบ่อ และให้น้ำแก่แกะเหล่านั้น เมื่อเสร็จแล้วก็จะเลื่อนหินปิดปากบ่อดังเดิม
4 “พี่น้องเอ๋ย” ยาโคบถามผู้เลี้ยงแกะ “พวกท่านมาจากไหน?”
“เรามาจากฮาราน”
5 “ท่านรู้จักท่านลาบัน หลานชายท่านนาโฮร์ไหม?
“รู้จักสิ” พวกเขาตอบ
6 “ท่านสบายดีหรือเปล่า?” ยาโคบถาม
“แน่นอน” พวกเขาตอบ “นั่นไงลูกสาวของเขา ราเชลกับฝูงแกะของท่าน”

7 ยาโคบกล่าวต่อไป “เอ ตอนนี้แสงแดดแรง ไม่ใช่เวลาที่จะรวบรวมฝูงสัตว์ ให้น้ำ และนำกลับไปยังทุ่งนี่นา”
8 แต่พวกเขาตอบว่า “เราทำไม่ได้ จนกว่าเราจะรวบรวมฝูงสัตว์ และเลื่อนหินจากปากบ่อเสียก่อน แล้วเราจะให้น้ำกับพวกแกะ”
9 ขณะที่เขายังคงคุยอยู่กับคนเลี้ยงแกะ ราเชลก็มาถึงพร้อมกับฝูงสัตว์ของพ่อ เพราะเธอเป็นคนเลี้ยงแกะ  
10 ทันทีที่ยาโคบเห็นราเชล ลูกสาวของพี่ชายแม่ของเขา มาพร้อมกับฝูงสัตว์ของลาบัน เขาก็ขึ้นไปที่บ่อน้ำ  และช่วยกลิ้งหินจากปากบ่อ และให้น้ำกับแกะของลุงของเขา

พบราเชลและครอบครัว
11 จากนั้นยาโคบจูบราเชลและร้องไห้เสียงดัง
12 เขาบอกเธอว่า เขาเป็นลูกชาย
ของเรเบคาห์ซึ่งเป็นญาติของพ่อเธอ และเธอจึงรีบวิ่งไปบอกเรื่องนี้กับพ่อ

13 เมื่อลาบันได้ข่าวเรื่องลูกชายของน้องสาวเขา คือยาโคบ เขาก็รีบวิ่งออกไปพบหลานชาย เขากอดหลานและจุบเขา นำเขาไปที่บ้าน แล้วยาโคบก็จึงเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ฟังทั้งหมด
14 ลาบันก็กล่าวว่า “เจ้าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเราจริง ๆ”
จากนั้นยาโคบจึงอาศัยอยู่กับลาบันหนึ่งเดือน
15 ลาบันกล่าวแก่เขาว่า “เราจะให้เจ้าทำงานเปล่า ๆเพราะเพียงเจ้าเป็นญาติอย่างนั้นหรือ? ไหนบอกมาสิว่า เจ้าจะคิดค่าจ้างเท่าไร?”

ทำงานแลกหญิงสาว
16 ลาบันเองมีลูกสาวสองคน
คนโตชื่อเลอาห์ ส่วนคนน้องคือ ราเชล
17 เลอาห์เป็นคนมีดวงตาอ่อนโยน
ส่วนราเชลนั้นรูปร่างดีและงดงาม
18 เป็นเพราะยาโคบรักราเชล เขาจึงตอบว่า “ฉันจะรับใช้ท่านลุงเจ็ดปีเพื่อจะได้ลูกสาวคนเล็กคือราเชล”  
19 ลาบันตอบว่า “เราให้เธอกับเจ้าก็ดีกว่าให้กับชายอื่น ถ้าอย่างนั้นก็อยู่กับเราที่นี่”
20 ดังนั้นยาโคบจึงรับใช้ลาบันเจ็ดปีเพื่อราเชล แต่นานขนาดนั้นก็เหมือนไม่กี่วัน เพราะเขารักเธอมาก
21 ในที่สุด ยาโคบกล่าวกับลาบันว่า
“ขอท่านลุงยกลูกสาวให้เป็นภรรยาฉันได้แล้ว เพราะได้รับใช้ท่านลุงครบตามกำหนดแล้ว ฉันจะได้ ใช้ชีวิตร่วมกับเธอ”

เจอลุงเล่นไม่ซื่อ!
22 ลาบันจึงเชิญเหล่าบุรุษทั้งหลายในแถบนั้น และจัดงานเลี้ยงขึ้น
23 แต่พอเย็นลง ลาบันก็นำเลอาห์ลูกสาวมามอบให้เขา และเขาก็ได้เธอเป็นภรรยา
24 โดยที่ลาบันได้ให้ศิลปาห์สาวใช้ของเขาเป็นสาวใช้ส่วนตัวของเลอาห์ด้วย

25 เช้าวันต่อมา ยาโคบพบว่า นั่นเป็นเลอาห์นี่นา! “ท่านลุงทำอย่างนี้กับฉันทำไม?” ยาโคบกล่าวกับลาบัน “ฉันทำงานให้ท่านลุงเพื่อราเชลไม่ใช่หรือ? ทำไมท่านลุงจึงหลอกลวงฉัน?”
26 ลาบันตอบว่า “ตามประเพณีของเราจะไม่ให้น้องแต่งงานไปก่อนพี่สาว
27 เอาอย่างนี้ เมื่อเราเลี้ยงฉลองเสร็จสัปดาห์นี้ เราจะยกลูกสาวคนเล็กให้แล้วเจ้าก็ทำงานให้เราอีกเจ็ดปีแล้วกัน”

28 และยาโคบตกลง เมื่องานเลี้ยงเสร็จในสัปดาห์นั้น ลาบันก็ยก
ราเชลให้เป็นภรรยาของเขา
29ลาบันยังได้ให้ บิลฮาห์เป็นสาวใช้ส่วนตัวของราเชลด้วย
30 ยาโคบได้หลับนอนกับราเชลเช่นกัน และเขารักเธอมากกว่าเลอาห์ และเขาจึงทำงานให้ลาบันอีกเจ็ดปี

ลูกชายสี่คนแรก
31 เมื่อพระยาห์เวห์ทรงเห็นว่า เลอาห์ไม่เป็นที่รัก พระองค์ก็ทรงเปิดครรภ์ของเธอแต่ราเชลเป็นหมัน
32 เลอาห์ได้ตั้งครรภ์ และให้กำเนิดลูกชาย เธอตั้งชื่อเขาว่า รูเบน เพราะเธอพูดว่า“พระยาห์เวห์ทรงเห็นความทุกข์ใจของฉัน  ตอนนี้สามีจะรักฉันแล้ว”
33 ต่อมาเธอก็ตั้งครรภ์อีก ให้กำเนิดลูกชาย กล่าวว่า“เพราะพระยาห์เวห์ทรงได้ยินว่า ฉันไม่เป็นที่รักพระองค์ก็ประทานลูกชายคนนี้ให้ด้วย” เธอตั้งชื่อเขาว่า สิเมโอน
34 แล้วเลอาห์ก็ตั้งครรภ์อีก ให้กำเนิดลูกชาย เธอกล่าวว่า “ตอนนี้สามีจะใกล้ชิดกับฉัน เพราะฉันมีลูกชายให้เขาสามคนแล้ว” ลูกชายคนนี้จึงชื่อว่า เลวี
35 และต่อมาเธอก็ตั้งครรภ์ ให้กำเนิด
ลูกชาย กล่าวว่า “ครั้งนี้ฉันจะสรรเสริญพระเจ้า”เธอจึงให้ชื่อเขาว่า ยูดาห์ จากนั้นมาเธอก็ไม่ได้ตั้งครรภ์อีก 

ไปจนถึงเมืองที่ตั้งใจ
ปฐมกาล 29:1-10
ระหว่างทางจากบ้านเกิดไปถึงบ้านเกิดของแม่เป็นระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร คนของพระยาห์เวห์ กำลังจะก้าวเข้าไปในครอบครัวของชาวเมืองฮารานที่ไม่ได้เชื่อพระเจ้า
ตอนนี้ยาโคบใกล้มาถึงจุดหมายปลายทาง เขา
สังเกตเห็นการเลี้ยงสัตว์ การปกป้องบ่อน้ำ มี
ระเบียบในการให้น้ำสัตว์ มีการช่วยเหลือกัน
ระหว่างผู้เลี้ยงแกะที่ต่างก็เอาแกะมาไว้ในที่ใกล้ ๆกันนี้
การมีบ่อน้ำแสดงถึงการมีชุมชน การมีคนที่ใช้บ่อร่วมกัน การมีชีวิตชีวา บ่อนี้ มีหินใหญ่ปิดปากไว้ และคนเลี้ยงแกะทั้งหมดก็ต้องรอให้ฝูงแกะของเพื่อน ๆ มาจนครบจึงจะเปิดบ่อซึ่งต้องการกำลังผู้ชายเพราะหินใหญ่พอสมควร
พวกเขามีการให้น้ำกับสัตว์แตกต่างจากที่บ้านของยาโคบ แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ บ่อน้ำเป็นชีวิตของทั้งชุมชน พวกเขาพึ่งพาน้ำเพื่อให้สัตว์ได้มาดื่ม
ขณะที่กำลังถามไถ่ว่าลาบัน ลุงของเขานั้นมีความเป็นอยู่อย่างไร เขาก็ได้พบลูกสาวของลาบันคือ ราเชลที่คุมแกะออกมายังบ่อน้ำ คนเลี้ยงแกะที่รออยู่ได้แนะนำให้เขารู้ว่า เธอเป็นลูกหลานใคร ดังนั้นก่อนอื่นใด เขาช่วยเปิดบ่อให้ฝูงแกะก่อน

พบราเชลและครอบครัว
ปฐมกาล 29:11-15
แล้ว จึงเข้าไปทักทาย และวันนั้น เขาน่าจะตื่นเต้นสุด ๆ เพราะราเชลเป็นสาวแสนสวยจริง ๆ มาไม่เสียเที่ยวเลย เขาแนะนำตัวเอง จูบเธอในฐานะพี่น้อง ร้องไห้ดีใจที่ได้พบญาติแล้ว …​
น่าตกใจจริง ๆ สำหรับราเชล อยู่ดี ๆ มีชายแปลกหน้า อายุไม่น้อย อย่าลืมว่าเจ็ดสิบกว่าแล้ว มาทักทายด้วยการจูบและร้องไห้โฮ นี่มันอะไรกัน?
แต่เมื่อยาโคบเล่าว่า เขาคือใคร เธอก็ไม่ได้กลัว ไม่แปลกใจ เพราะวันที่เรเบคาห์ถูกนำตัวไปเป็นเจ้าสาวแดนไกลนั้น ใคร ๆ ก็รู้เรื่อง มีการเล่าต่อกันมา สำหรับลาบัน พ่อของราเชลยินดีให้หลานชายพักอยู่ด้วยเดือนหนึ่ง … เขามั่นใจว่า ยาโคบเป็นหลานชายแท้ ๆ พอจะรู้ด้วยว่า ยาโคบคนนี้ ไม่ใช่คนยากไร้ เขามาจากครอบครัวมั่งคั่งทีเดียว และ เห็นความสามารถ ปัญญาและความเต็มใจที่จะช่วยงาน ตัดสินใจลึก ๆ ว่า คน ๆ นี้แหละที่เขาจะได้เป็นลูกเขยฝากลูกสาวให้ดูแลต่อไป
ในที่สุดเขาจึงรับให้ยาโคบทำงานดูแลสัตว์ของเขา โดยตกลงค่าจ้างกันแต่ต้น

ทำงานแลกหญิงสาว
ปฐมกาล 29:16-21
พระคัมภีร์เล่าว่า ลาบันมีลูกสาวสองคน คนโตนั้นมีดวงตาที่อ่อนโยน ใสซื่อ (บางเล่มแปลว่าเศร้า) ส่วนราเชลนั้น งดงามทั้งตัว สะดุดตามากอย่าลืมว่า สาวตะวันออกกลางที่สวยนั้น สวยบาดใจจริง ๆ ทั้งโครงหน้า ดวงตา จมูก ผิวและรูปร่าง!
ยาโคบบอกราคาของค่าจ้างคือ ทำงานเจ็ดปี แล้วจะได้ลูกสาวคนที่สองคือราเชล ลาบันเองก็บอกความในใจว่า เขาพอใจที่จะให้ลูกสาวกับยาโคบมากกว่าชายอื่น หน่วยก้าน และการทำงานของยาโคบนั้น เป็นที่พอใจของลาบันอยู่แล้ว
ทุกวันที่ทำงานในทุ่ง ยาโคบมีความสุขเสมอ เขาได้พบเจอกับราเชลตลอดถึงแม้จะไม่มีโอกาสอยู่กันสองต่อสองแบบคนสมัยใหม่ จนครบเจ็ดปีจึงบอกลุงว่า ถึงเวลาที่จะแต่งงาน
ลาบันก็ไม่ได้คัดค้านเลย …​

เจอลุงเล่นไม่ซื่อ!
ปฐมกาล 29:22-30
มีการฉลองการแต่งงานระหว่างยาโคบและราเชล ชาวบ้านชาวเมืองก็มาร่วมงานกันคับคั่ง พวกเขาสนุกกันเต็มที่เหมือนงานแต่งงานทั่วไป
เจ้าบ่าวเองก็ตื่นเต้นเป็นที่สุด ตอนค่ำ ลาบันนำลูกสาวมาให้ และยาโคบก็ดื่มด่ำกับเจ้าสาวของเขาทั้งคืน …สมัยก่อนเจ้าสาวต้องสวมผ้าคลุมจนกระทั่งอยู่กับเจ้าบ่าวตัวต่อตัว แต่ถึงตอนนั้นมันก็มืดมาก ไม่ได้เห็นตัวว่าใครเป็นใคร พี่สาวน้องสาวก็อาจจะมีรูปร่าง คล้ายกัน

แต่เช้ามาพบว่า ถูกลุงบังคับแต่งกับสาวผิดตัว
ยาโคบเคยแต่ต่อกรกับพี่ชายที่แพ้ทุกครั้ง คราวนี้ ถูกลุงดัดหลัง ยาโคบเป็นฝ่ายแพ้ คงเริ่มเข้าใจความรู้สึกของเอซาวแล้วว่าเป็นอย่างไร มันน่าโกรธ ที่ลุงทำกับเขาอย่างนี้
แต่ลุงลาบันก็อ้างว่า พี่สาวต้องแต่งงานก่อนน้องสาว …​และยังยินดีมอบลูกสาวคนเล็กให้ แต่ขอให้ทำงานอีก เจ็ดปี ลุงคนนี้ สุดยอดเลย
ได้ประโยชน์ทุกทาง ลูกสาวทั้งสองมีสามี และตนเองก็ได้คนงานทำงานในไร่นาอีกเจ็ดปี!

การที่ชายคนเดียวมีภรรยาหลายคนในวันเดียวกัน เป็นเรื่องธรรมดาของพวกเขา ดังนั้น วิธีแก้ไขคือ มอบลูกสาวคนเล็กให้ด้วย ตัวเขาเองก็อาจมีภรรยาหลายคนอยู่แล้ว ส่วนยาโคบ ก็เลยตามเลย ถ้าไม่ยอมก็จะไม่ได้สาวคนที่เขาหมายปอง

พระคัมภีร์บันทึกว่า ยาโคบรักราเชลมากกว่าเลอาห์ ซึ่งนี่เองการต่อสู้ระหว่างพี่น้องสองสาวจะต้องเข้มข้นมาก สำหรับเลอาห์คือการต่อสู้เพื่อให้สามีรัก ส่วนราเชลเป็นอีกเรื่อง เธอต้องต่อสู้เพื่อให้มีลูกชาย ! และความอิจฉาก็กรุ่นอยู่ในจิตใจไม่หมดสิ้น

ยาโคบต้องต่อสู้กับพี่ชายมาโดยตลอด คราวนี้เขาต้องเผชิญเรื่องชิงรักหักสวาทในครอบครัวใหม่ แล้วตัวเองก็ได้แต่วางตัวเป็นกลาง ในขณะเดียวกันก็รักราเชลมากกว่า… ก็รักมานานแล้ว
ตอนนี้ในครอบครัวของยาโคบ มีเลอาห์กับสาวใช้ส่วนตัว และราเชลกับสาวใช้ส่วนตัว

ลูกชายสี่คนแรก
ปฐมกาล 29:31-35
31 เมื่อพระยาห์เวห์ทรงเห็นว่า เลอาห์ไม่เป็นที่รัก พระองค์ก็ทรงเปิดครรภ์ของเธอแต่ราเชลเป็นหมัน
เรื่องราวทั้งหมดนี้ พระเจ้าทรงเห็นโดยตลอด และเมื่อเลอาห์ขาดความรัก พระเจ้าก็ทรงอวยพระพรให้เธอมีลูก ในขณะที่ราเชลนั้นไม่มีลูกสักคน … คนแรกที่เธอได้มาชื่อ รูเบน ชื่อนี้มีความหมายว่า “ดูสิ ลูกชาย” เธอคิดว่าการมีลูกชายคนนี้ สามีจะตื่นเต้นและหันมารักเอาใจใส่เธอ
ลูกชายคนที่สอง ชื่อสิเมโอน มีความหมายว่า
“ได้ยิน” เพราะพระเจ้าทรงเห็นหัวใจอันว้าเหว่ ไม่เป็นที่รักของสามี
ขณะที่เลอาห์มีลูกชายคนที่สาม ราเชลก็ยังไม่สามารถมีลูก ลูกคนนี้ชื่อ เลวี เธอยังโหยหาสามี เชื่อว่า เขาจะเข้าใกล้ชิดเธอมากขึ้น ลูกชายคนนี้ เป็นต้นตระกูลของโมเสส และอาโรนซึ่งเป็นผู้รับใช้พระเจ้าในพลับพลาและในพระวิหาร

ลูกชายคนที่สี่ของเลอาห์ ชื่อยูดาห์ เธอหันมามองที่พระเจ้าแล้ว ไม่ได้ห่วงหาสามีเหมือนก่อน และกล่าวผ่านชื่อลูกคนที่สี่ว่า ฉันจะสรรเสริญพระเจ้า และจากลูกชายคนนี้เอง เป็นวงศ์วานที่พระเจ้าทรงให้พระเยซูมาบังเกิด!
หลังจากลูกชายสี่คน เลอาห์ก็ห่างการตั้งครรภ์ไปเลย …

จากบ้านที่ไม่มีใครไว้ใจใครของครอบครัวอิสอัค ที่มีเรเบคาห์เป็นแม่ ลูกชายสองคนที่ต่อสู้กันมาตลอด ตอนนี้ยาโคบก็มาเจอครอบครัวของลาบันที่เต็มด้วยเล่ห์เหลี่ยมสารพัด
พระเจ้าทรงให้ยาโคบต้องเผชิญกับคนที่เห็นแก่ตัวอย่างลาบัน เขาได้รับผลของสิ่งที่เขาเคยทำกับเอซาว แต่พระเจ้าก็ยังจะทรงใช้เขาให้เป็นผู้ก่อเกิดชนชาติที่พระองค์ทรงเลือก โดยที่ตัวเขาเองยังต้องมีอะไรที่เรียนรู้ ลำบาก และทั้งรับพระพรต่อไปอีกจนสิ้นชีวิต ในที่สุดเขาจะรู้จริง ๆ ว่า สิ่งดีที่สุดคือ พระเจ้าทรงอยู่ด้วยตามที่พระองค์ทรงสัญญาไว้จริง ๆ

ปฐมกาล 29
1* กันดารวิถี 23:7
2* ปฐมกาล 24:10-11
4* ปฐมกาล 11:31; 28:10
5* ปฐมกาล 24:24, 29; 28:2
6* ปฐมกาล 43:27; อพยพ 2:16-17
9* อพยพ 2:16
10* อพยพ 2:17
11* ปฐมกาล 33:4; 45:14-15

12* ปฐมกาล 13:8 ; 14:14, 16; 28:5; 24:28
13* ปฐมกาล 24:29-31
14* ปฐมกาล 2:23; 37:27
15* ปฐมกาล 30:28; 31:41
17* ปฐมกาล 12:11, 14; 26:7
18* ปฐมกาล 31:41
20* ปฐมกาล 20:26
21* ผู้วินิจฉัย 15:1
22* ยอห์น 2:1-2

24* ปฐมกาล 30:9-10
25* 1 ซามูเอล 28:12
27* ผู้วินิจฉัย 14:2
29* ปฐมกาล 30:3-5
30* เฉลยธรรมบัญญัติ   21:15-17; ปฐมกาล 30:26; 31:41
31* สดุดี 127:3; ปฐมกาล 30:1
32* เฉลยธรรมบัญญัติ 26:7
35* มัทธิว 1:2

จำเป็นต้องส่งไปไกล
1 อิสอัคได้เรียกยาโคบมาและอวยพรเขา “เจ้าอย่าไปแต่งงานกับผู้หญิงคานาอัน” เขากำชับลูกชาย 
2 “ตอนนี้ ให้เจ้าไปยังปัดดานอารัม​ บ้านของท่านเบธูเอล พ่อของแม่เจ้า และหาภรรยาจากลูกสาวของลาบัน พี่ชายของแม่เจ้า
3 ขอพระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์ทรงอวยพรเจ้า และทรงทำให้เจ้าเจริญ ทวีคูณขึ้น เพื่อว่าเจ้าจะได้กลายเป็นชนชาติใหญ่
4และขอพระองค์ประทานพรของอับราฮัมแก่เจ้าแก่ลูกหลานของเจ้า เพื่อว่าเจ้าจะได้ครอบครองแผ่นดินที่เจ้ากำลังจะไปอาศัยอยู่อย่างคนต่างด้าว ดินแดนที่พระเจ้าประทานแก่อับราฮัม
5 ดังนั้น อิสอัคจึงส่งยาโคบไปยังปัดดานอารัมไปหาลาบันลูกชายเบทูเอลชาวอารัม เขาเป็นพี่ชายของเรเบคาห์ซึ่งเป็นแม่ของยาโคบและเอซาว

เอซาวพยายามปรับตัว
6 ส่วนเอซาวได้ยินว่า อิสอัคอวยพรยาโคบ และส่งเขาไปยังปัดดาน อารัมเพื่อจะได้ภรรยาจากที่นั่น และยังสั่ง “เจ้าห้ามแต่งงานกับหญิงชาวคานาอัน”
7 และยาโคบก็เชื่อฟังทั้งพ่อและแม่ แล้วเดินทางไปปัดดานอารัม
8 เมื่อเอซาวเห็นว่า พ่ออิสอัคไม่เห็นด้วยกับการ แต่งงานกับหญิงคานาอัน
9 เขาจึงไปหาอิชมาเอล และแต่งงานกับมาหะลัท ซึ่งเป็นน้องสาวของเนบาโยท ลูกสาวของอิชมาเอล ซึ่งเป็นลูกชายอีกคนของอับราฮัม เพิ่มจากภรรยาที่เขามีอยู่แล้ว

ความฝันที่เบธเอล
10 ในขณะเดียวกัน ยาโคบเดินทางออกจากเบเออร์เชบา มุ่งหน้าไปยังฮาราน
11 เขาไปถึงที่แห่งหนึ่ง  ดวงอาทิตย์ตกแล้ว เขาจึงหยุดพักที่นั่น และเอาหินก้อนหนึ่งจากแถวนั้น ใช้หนุนศีรษะและก็เอนกายลงนอน
12 แล้วยาโคบก็ได้ฝันเห็นบันไดที่ทอดยาวขึ้นไปจากพื้นโลกถึงสวรรค์ และเหล่าทูตของพระยาห์เวห์เดินขึ้นลง บันไดนั้น
13 และที่บันไดขั้นสูงสุด พระยาห์เวห์ทรงยืนอยู่ตรัสว่า “เราคือพระยาห์เวห์ พระเจ้าของบิดาอับราฮัมและเราเป็นพระเจ้าของอิสอัคพ่อของเจ้า 
*เราจะมอบแผ่นดินที่เจ้านอนอยู่นี้ให้กับเจ้า และลูกหลานของเจ้า
14 * เจ้าจะมีลูกหลานจำนวนมากมายราวกับฝุ่นในโลก
*และเจ้าจะขยายออก ไปทางตะวันตกและตะวันออกไปทางเหนือและทางใต้ *ครอบครัวทั้งหลายในโลกจะได้รับพรผ่านเจ้าและลูกหลานของเจ้า
15 *ดูเถิด เราอยู่กับเจ้าและ*จะดูแลเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใด และ*เราจะนำเจ้ากลับมายังดินแดนนี้ เพราะ*เราจะไม่ละจากเจ้าไปจนกว่าเราจะได้ทำสิ่งที่เรา
สัญญากับเจ้าสำเร็จ”

ยาโคบปฏิญาณตน
16 เมื่อยาโคบตื่นขึ้นมา  เขากล่าวว่า “พระยาห์เวห์ทรงอยู่ที่นี่แน่นอน แต่ข้า
กลับไม่รู้ตัวเลย”
17 และก็เกิดกลัวขึ้นมา กล่าวว่า “สถานที่แห่งนี้น่ายำเกรงยิ่งนัก จะเป็นอื่นไปไม่ได้ นอกจากพระนิเวศของพระเจ้า นี่เป็นประตูสู่สวรรค์!”
18 เช้าวันต่อมา ยาโคบได้นำเอาหินที่เขาหนุนหัวเมื่อคืน *มาวางตั้งขึ้นเป็นเสาแล้ว*เทน้ำมันบนหินนั้น 
19 *เขาเรียกที่นั่นว่า เบธเอล แม้ว่าที่นั้นเป็นเมืองที่เคยชื่อว่า ลูส
20 แล้วยาโคบก็*กล่าวคำปฏิญาณว่า “หากพระเจ้าทรงอยู่กับข้าพเจ้า และทรงดูแลปกป้องข้าพเจ้าในการเดินทางครั้งนี้ และประทานอาหารให้กินและเสื้อผ้าให้สวมใส่
21 เพื่อว่าข้าพเจ้าจะกลับมาบ้านของพ่ออย่างปลอดภัย พระยาห์เวห์จะทรงเป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า
22 และหินที่ข้าตั้งขึ้นเป็นเสาก้อนนี้ จะกลายเป็นพระนิเวศของพระเจ้า และทุกอย่างที่พระองค์ประทานแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะซื่อสัตย์ที่จะมอบถวายคืนแด่พระองค์หนึ่งในสิบ”

จำเป็นต้องส่งไปไกล
ปฐมกาล 28:1-5
ในที่สุด จากการที่ลูกชายคนเล็กแย่งสิทธิบุตรหัวปีจากลูกชายคนโต ทำให้ครอบครัวต้องแยกจากกัน อิสอัคเองก็ ต้องยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น เป็นไปตามคำของพระเจ้าใน 25:23 ที่ว่าคนพี่จะรับใช้น้อง สิ่งสำคัญคือ การที่ต้องมีลูกหลาน สืบตระกูล
อิสอัคกำชับยาโคบว่าจะต้องไม่แต่งงานกับหญิงคานาอันอย่างที่เอซาวทำ    เขาเป็นคนที่จะสืบทอดวงศ์วานของพระเมสสิยาห์โดยที่เขาไม่รู้ตัว  อิสอัคได้ย้ำพรที่เขาให้ไปก่อนหน้านี้ เพื่อให้ลูกชายได้เห็นความสำคัญของพรดังกล่าว  เขาขอพรจากพระเจ้าให้เขาได้ครอบครองแผ่นดินที่กำลังจะไปด้วย   โดยสรุปคือ
ยาโคบต้องไปอยู่บ้านลุง และหาภรรยาจากลูกพี่ลูกน้องของเขาเอง  เขาจะต้องมีลูกหลานสืบเชื้อสาย กลับมาครอบครองดินแดนที่พระเจ้าทรงสัญญาไว้ 

ปฐมกาล 28:6-9
เอซาวเห็นแล้วว่า อิสอัคย้ำกับยาโคบให้แต่งงานกับญาติพี่น้องของตน ไม่แต่งกับหญิงชาวคานาอัน
เขาจึงไปแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของเขาเอง คือลูกสาวของลุงอิชมาเอล ซึ่งเป็นลูกชายคนแรกของอับราฮัม  เขารู้สึกสบายใจขึ้นว่าได้ทำอย่างที่พ่อบอกน้อง 
นี่เป็นการสร้างปัญหาเพิ่มขึ้นไปอีก และดูเหมือนว่า ไม่ได้ช่วยอะไรมาก เพราะครอบครัวของเขาน่าจะวุ่นวายไม่น้อยกับภรรยาหลายคนและลูกหลายแม่

ความฝันที่เบธเอล
ปฐมกาล 28:10-15
ก่อนหน้านี้ยาโคบเป็นคนรักอยู่ในร่ม ชอบทำอาหาร เขาคือลูกรักของแม่ที่เป็นน้องของลาบัน เป็นจอมโกงในบ้าน ซึ่งเห็นได้จาก วันที่เขาเกิดมาแล้ว
เชื่อว่าเขามีความเข้าใจเรื่องสิทธิลูกหัวปีเป็นอย่างดี เขาอาจคิดด้วยว่า แค่เกิดห่างกันนิดเดียว เขาก็ไม่มีสิทธิเสียแล้ว จะต้องเอาสิทธินั้นมาให้ได้ และเขาก็ทำสำเร็จสองขั้นตอนคือ แลกสิทธิกับพี่ชายด้วยแกงแดง และหลอกให้พ่ออวยพรด้วยพรที่เก็บไว้สำหรับลูกชายหัวปี

คนที่ไม่เคยออกไปล่าสัตว์ แต่คราวนี้ต้องเดินทางไปหลายร้อยกิโลเมตรคนเดียว ต้องหนีจากพี่ชายที่โกรธจัดพร้อมที่จะฆ่าให้ตายคามือ
วันแรกนั้นเขาเดินทางจากบ้านไปถึงเขตเมืองลูส พระเจ้าทรงปรากฏแก่เขาเป็นครั้งแรก!

เราต้องไม่ลืมว่า พระเจ้าทรงตั้งพระทัยจะใช้เขาคนนี้ที่ไม่ได้เป็นคนดี เที่ยงธรรม น่ารัก แต่พระองค์กำลังจะทรงทำการในชีวิตของเขา โดยที่เขาเองไม่ได้รู้ล่วงหน้าว่าจะต้องพบเจอสิ่งใดบ้าง พระเจ้าทรงทำการเช่นเดียวกันนี้ในชีวิตของเราที่ยังบกพร่องอยู่เช่นกัน ดังนั้น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเราต้องมั่นใจว่า พระเจ้าทรงอยู่ด้วย และน้ำพระทัยดีเลิศในชีวิตของเราจะสำเร็จ
พระเจ้าทรงให้ยาโคบได้ฝันเห็นบันไดขึ้นลงจากสวรรค์สู่โลก … นี่บอกเราว่าโลกและสวรรค์ติดต่อกันได้! แม้ว่าเขาจะรู้ถึงพระสัญญาของพระเจ้าที่มีต่อคุณปู่คืออับราฮัม และพ่อของเขาคืออิสอัค แต่…ครั้งนี้ พระเจ้าทรงมาย้ำพระสัญญาแก่ยาโคบด้วยพระองค์เอง ศักดิ์สิทธิ์ ทรงอำนาจ ชัดเจน ให้ทั้งความมั่นใจและกำลังใจ ให้ทั้งความอบอุ่นและการตระหนักว่าจะปลอดภัยเสมอ ให้รู้ว่าอนาคตของเขาและลูกหลานจะเป็นอย่างไร นี่เป็นครั้งแรกที่พระองค์ปรากฏแก่ยาโคบ
ลองนับดูว่า
พระพรที่พระเจ้าทรงให้ยาโคบนั้นมีกี่ประการ

ยาโคบปฏิญาณตน
ปฐมกาล 28:16-22
ทั้งวัน ยาโคบต้องเดินทางให้เร็ว เขารู้วิธีไปยังบ้านเดิมของแม่เรเบคาห์แล้ว ที่ต้องเร็วเพราะหนีพี่ชายด้วย .. เขาเหน็ดเหนื่อย อยู่คนเดียว ไม่ทันได้มองฟ้าก็หลับ ใช้ก้อนหินต่างหมอน

พระเจ้าแสนดี พระองค์ทรงปรากฏอย่างอ่อนโยนพร้อมพระสัญญาที่เชื่อมั่นได้ ทำให้เขาตระหนักว่า พระเจ้าทรงอยู่กับเขาเสมอไม่ว่าจะไปที่ใด เขาเองเริ่มกลัวก็ตอนตื่นแล้ว เป็นความกลัวเกรงพระเจ้าแบบที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน ซึ่งนับว่าเป็นสิ่งที่ปลอดภัยสำหรับเขาอย่างยิ่ง
Spurgeon กล่าวว่า“การที่พระเจ้าประทานอาหารให้ยาโคบกินและเครื่องนุ่งห่มนั้นก็มาก แล้วแต่เทียบไม่ได้เลยกับคำว่า ‘เราอยู่กับเจ้า’
การที่พระเจ้าส่งทูตสวรรค์ของพระองค์มาปกป้องยาโคบก็มากแล้ว แต่เทียบไม่ได้เลยกับคำว่า ‘เราอยู่กับเจ้า’ เพราะการที่พระเจ้าสถิตอยู่ด้วย ยิ่งใหญ่กว่าพรทั้งหมดที่เราจะนึกคิดได้ ”

นับจากวันนี้ไป ยาโคบตระหนักถึงการสถิตอยู่ด้วยของพระเจ้าตลอดเวลา เขาไม่เคยคิดว่า พระเจ้าทรงอยู่ด้วยใกล้ชิดขนาดนี้ พวกเราสมัยนี้ได้รับพระวิญญาณประทับในเรา ไม่ได้ต่างอะไรกับพรที่ยาโคบได้ในคืนนี้
เมื่อตระหนักถึงความจริงของพระสัญญาทั้งหมด ยาโคบได้ตั้งหิน เทน้ำมันลงเพื่อนมัสการพระเจ้า ตั้งชื่อที่นั้นว่า บ้านของพระเจ้า
สังเกตดูสิว่า การปฏิญาณตนของยาโคบนั้นยังเป็นแบบโลกหมุนรอบตัวฉัน!!
หากพระเจ้าทรงอยู่กับข้าพเจ้า
ทรงดูแลปกป้องข้าพเจ้า
ประทานเสื้อผ้าให้ข้าพเจ้า
เพื่อข้าพเจ้าจะกลับบ้านอย่างปลอดภัย
แล้ว…. พระองค์จะเป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า
หินนี้จะเป็นพระนิเวศของพระเจ้า​
ข้าพเจ้าจะคืนหนึ่งในสิบที่พระองค์ประทาน
สิ่งสุดท้าย ดูเหมือนดี แต่..มองอีกด้าน เหมือนกับถ้าได้ก็จะคืนพระเจ้าหนึ่งส่วนสิบ แต่ต้องได้ก่อน! บทสรุปคือ ยาโคบยังต้องการบทเรียนอีกหลายบท
เขาเป็นต้นแบบให้เรารู้ว่า ทุกวัน เราต้องมีการเปลี่ยนชีวิตให้เข้ากับพระเจ้าให้ได้ ไม่ใช่ต่อรองกับพระองค์

ปฐมกาล 28
1* ปฐมกาล 27:33; 24:3
2* โฮเชยา 12:12; ปฐมกาล 25:20; 22:23; 24:29; 27:43; 29:5
3* ปฐมกาล 17:16; 35:11; 48:24; 26:4, 24
4* ปฐมกาล 12:2-3; 22:17; 17:8; 23:4; 36:7
8* ปฐมกาล 24:3; 26:34′ 35; 27:46
9* ปฐมกาล 26:34, 35; 36:2-3; 25:13
10* โฮเชยา 12:12 ;ปฐมกาล 12:4-5; 27:43; 29:4

12* ปฐมกาล 31:10;41:1; ยอห์น 1:51
13* ปฐมกาล 35:1; 48:3; 26:24; 13:15, 17; 26:3; 35:12
14* ปฐมกาล 13:16; 22:17; 13:14-15; 12:3; 18:18; 22:18; 26:4
15* ปฐมกาล 26:3, 24; 31:3 ;48:16; 35:6; 48:21; เฉลยธรรมบัญญัติ 7:9; 31:6, 8 กันดารวิถี 23:19  

16* อพยพ 3:5
18* ปฐมกาล 31:13, 45; เลวีนิติ 8:10-12
19* ผู้วินิจฉัย 1:23, 26
20* ผู้วินิจฉัย 11:30; ปฐมกาล 28:15; 1 ทิโมธี 6:8
21* ผู้วินิจฉัย 11:31; เฉลยธรรมบัญญัติ  8:10-12
22* ปฐมกาล 35:7, 14; 14:20