
ลูกชายหัวปีเป็นของพระเจ้า
1 แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า
2 “จงถวายลูกชายคนแรกแก่เรา ทุกชีวิตที่เป็นลูกชายคนแรกท่ามกลางชนอิสราเอล ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์
3 โมเสสกล่าวกับประชาชนว่า
“จงระลึกถึงวันนี้ วันที่เจ้าออกจากอียิปต์จากการเป็นทาส เพราะพระยาห์เวห์ ทรงนำพวกเจ้าออกมาจากแผ่นดิน
เจ้าจึงอย่ากินขนมปังที่มีเชื้อ
4 วันนี้ เจ้าทั้งหลายเดินทางออกจากอียิปต์ ในเดือนแรกของปี คือเดือนอาบีบ (มีนาคม-เมษายน)
ระลึกถึงการช่วยกู้
5 พระยาห์เวห์จะทรงนำพวกเจ้าเข้าสู่แผ่นดินของชาวคานาอัน ชนฮิตไทต์ ชนอาโมไรต์ ชนฮีไวต์ และชนเยบุส ตามที่ทรงปฏิญาณไว้กับบรรพบุรุษ ว่าจะประทานให้แก่พวกเจ้า เป็นแผ่นดินที่เต็มด้วยน้ำนมและน้ำผึ้ง เจ้าทั้งหลายจงรักษาพิธีนี้ ในเดือนนี้
6 เจ้าจะกินขนมปังไร้เชื้อตลอดเจ็ดวัน โดยในวันที่เจ็ดต้องมีพิธีเลี้ยงฉลองถวายแด่พระยาห์เวห์ 7 ตลอดเจ็ดวัน เจ้าจงกินขนมปังไร้เชื้อ และอย่าให้มีเชื้ออยู่ท่ามกลางพวกเจ้า หรือในเขตใด ๆ ที่เป็นของพวกเจ้า
8 และในวันนั้น เจ้าควรบอกลูกของเจ้าว่า ‘ที่เรามีการฉลองเช่นนี้ก็เพื่อระลึกถึงสิ่งที่พระยาห์เวห์ทรงทำเพื่อเราตอนที่เราออกจากอียิปต์
หมายสำคัญ
9 พิธีนี้จะทำให้เจ้าระลึกดั่งเป็นเครื่องหมายที่มือของเจ้า และเป็นเครื่องเตือนความทรงจำที่หน้าผาก เพื่อว่าบทบัญญัติขององค์พระยาห์เวห์จะอยู่ที่ริมฝีปากของเจ้า เพราะพระยาห์เวห์ทรงนำพวกเจ้าออกจากอียิปต์ด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ของพระองค์
10 ดังนั้น จงรักษากฎของเทศกาลนี้ ตามเวลาที่ได้กำหนดไว้ เป็นประจำทุกปี
11 และเมื่อพระยาห์เวห์ทรงนำพวกเจ้าเข้าไปยังแผ่นดินของชาวคานาอันซึ่งเป็นแผ่นดินที่ทรงสัญญาจะมอบให้พวกเจ้า และบรรพบุรุษนั้น
12 เจ้าจะต้องถวายลูกชายหัวปีจากครรภ์แด่พระยาห์เวห์ รวมทั้งสัตว์ผู้หัวปีก็ต้องถวายแด่พระยาห์เวห์ด้วย
13 พวกเจ้าจะต้องทำการไถ่ลาผู้ตัวแรกทุกตัวด้วยการถวายลูกแกะ แต่หากเจ้าไม่ต้องการไถ่ตัวลานั้น เจ้าก็จะต้องหักคอของมัน เจ้าต้องไถ่ลูกชายคนแรกของเจ้าทุกคน
14 “และต่อจากนี้ไป เมื่อลูกชายของเจ้าถามว่า ‘นี่หมายความว่าอย่างไร?’
เจ้าจะตอบว่า ‘เพราะพระยาห์เวห์ทรงนำพวกเราออกมาแผ่นดินอียิปต์ จากการเป็นทาส
15 ฟาโรห์ กษัตริย์แห่งอียิปต์ ไม่ยอมปล่อยพวกเราออกมา พระยาห์เวห์จึงทรงประหารลูกชายหัวปีทุกคนในแผ่นดินอียิปต์ ทั้งของคนและสัตว์ เป็นเพราะอย่างนี้ เราจึงถวายลูกชายหัวปี และสัตว์ผู้หัวปีแด่พระยาห์เวห์ เราจึงไถ่ลูกชายหัวปีทุกคนของพวกเรา’
16 พิธีนี้จึงเป็นเหมือนเครื่องหมายบนมือของพวกเจ้า และเป็นสัญลักษณ์บนหน้าผากของพวกเจ้าว่า พระองค์ทรงนำพวกเราออกมาจากอียิปต์ ด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ของพระองค์
เสาเมฆและเสาไฟตามทาง
17 เมื่อฟาโรห์ปล่อยประชาชนออกไปจากอียิปต์แล้ว พระเจ้าไม่ได้ทรงนำพวกเขาผ่านดินแดนของชาวฟีลิสเตีย ถึงแม้ว่าจะเป็นระยะทางที่สั้นกว่า พระเจ้าตรัสว่า “หากพวกเขาต้องรบ
พวกเขาอาจจะเปลี่ยนใจและกลับไปอียิปต์”
18 ดังนั้น พระเจ้าทรงนำพวกเขาผ่าน ถิ่นกันดารมุ่งหน้าไปยังทะเลแดง ชนอิสราเอลต่างเตรียมตัวพร้อมรบ ตอนที่พวกเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์
19 โมเสสได้นำกระดูกของโยเซฟไปด้วย เพราะก่อนที่โยเซฟจะสิ้นชีวิตนั้น เขาได้ให้ชนอิสราเอลสัญญาว่าจะทำเช่นนี้ โยเซฟกล่าวว่า
“พระเจ้าจะเสด็จมาช่วยพวกเจ้าอย่างแน่นอน ให้เจ้าจำไว้ว่าจะต้องเอากระดูกของเราไปกับเจ้าเมื่อเจ้าออกจากที่นี่”
20 คนอิสราเอลออกจากเมืองสุคคทและตั้งค่ายพักที่เอธามซึ่งอยู่ขอบถิ่นกันดาร
21 พระยาห์เวห์ทรงนำทางล่วงหน้าพวกเขาเวลากลางวันด้วยเสาเมฆ และทรงนำพวกเขาเวลากลางคืนด้วยเสาไฟเพื่อให้แสงสว่างแก่พวกเขา เพื่อว่าพวกเขาสามารถเดินทางได้ทั้งเวลากลางวันและกลางคืน
22 เสาเมฆในเวลากลางวัน ไม่เคยพรากจากพวกเขาเลย และเสาไฟก็ไม่พรากจากเขาในเวลากลางคืนเช่นกัน
อธิบายเพิ่มเติม
ลูกชายหัวปีเป็นของพระเจ้า
13:1-4
นี่เป็นพระบัญชาที่ชัดเจนว่า อิสราเอลจะต้องถวายลูกชายแด่พระเจ้า ลูกชายหัวปีคือคนที่จะสืบสกุลครอบครัวต่อไป พวกเขาจะเป็นของพระเจ้าจากการถวาย เป็นการแยกไว้ให้บริสุทธิ์แด่พระเจ้า
ชนอิสราเอลเองก็เป็นดั่งลูกชายหัวปีด้วย (อพยพ 4:22) พวกเขาเห็นว่า ลูกชายหัวปีนั้นเป็นที่หนึ่งดีที่สุด การถวายพวกเขานั้นเป็นที่ระลึกว่า พระเจ้าทรงไถ่อิสราเอลลูกชายคนโตออกจากอียิปต์ ลูกชายหัวปีของแต่ละบ้านได้รับการไว้ชีวิตในวันนั้น
พระเจ้าทรงเน้นย้ำความสำคัญของการกินขนมปังไร้เชื้อ และต้องระลึกถึงวันนั้นที่ทุกคนกินขนมปังไร้เชื้อยามเมื่อออกเดินทางจากอียิปต์พร้อม ๆ กัน เป็นจำนวนล้านคน นี่เป็นสถานการณ์พิเศษมาก
ทั้งหมดเหล่านี้เป็นการเริ่มต้น ชีวิตใหม่ เป็นปีใหม่ของทุกคนที่ออกมาจากอียิปต์
ระลึกถึงการช่วยกู้
อพยพ 13:5-8
ต่อไปเราจะเห็นพระเจ้าทรงเตือนให้รักษาพิธีหลายอย่างที่จะทำให้อิสราเอลได้ระลึกถึงการช่วยเหลือของพระเจ้าโดยที่เราเห็นว่า คนอิสราเอลในปัจจุบันก็ยังรักษาพิธีเหล่านี้ไว้ พระเจ้าทรงให้พวกเขาทำพิธีนี้ก็เพื่อแต่ละยุค แต่ละสมัย พวกเขาก็จะยังไม่ลืมพระคุณของพระองค์
ความจริงแล้ว พิธีต่าง ๆ เหล่านี้ได้ผูกพันคนอิสราเอลไว้ไม่ว่าเขาจะไปอยู่ไหนในโลก กระจัดกระจายห่างกันขนาดไหน แต่พิธีนี้ทำให้พวกเขาเป็นหนึ่งเดียว
ยิ่งกว่านั้น พระเจ้ายังทรงเน้นเรื่องการไม่ให้มีเชื้ออื่นที่แปลกปลอมอยู่ในสังคมอิสราเอลด้วย ไม่ว่าจะเป็นเชื้อจริง ๆ หรือเชื้อของความคิดผิดต่อพระเจ้า หรือเชื้อแนวคิดผิดของเทพต่างๆ ส่วนการฉลองนั้นพ่อแม่และญาติผู้ใหญ่มีหน้าที่ ให้ทั้งความรู้ความเข้าใจกับคนรุ่นต่อไป แม้เด็ก รุ่นต่อมาจะไม่ได้มีประสบการณ์การอพยพ
ออกจากการเป็นทาส พวกเขาจะต้องระลึกถึงการช่วยกู้ของพระเจ้าทุกปี
หมายสำคัญ
อพยพ 13:9-16
ในเฉลยธรรมบัญญัติ 6:8 ก็มีคำสั่งแบบนี้เช่นกัน เครื่องหมายภายนอกบ่งบอกสิ่งที่อยู่ภายในจิตใจและจิตวิญญาณ พระเจ้าทรงเอาจริงในเรื่องการระลึกถึง ปรากฎว่า
คนยิวออร์โธดอกซ์ก็ยังทำกล่องที่มีพระดำรัสติดที่ศีรษะและที่มือของเขาไว้ตอนที่อธิษฐาน ไม่ว่าเราจะมีกล่องอย่างที่กล่าวไว้นี้หรือไม่ก็ตาม พิธีนี้สำคัญเพื่อให้ระลึกถึงพระหัตถ์ทรงฤทธิ์ของพระเจ้าที่นำพวกเขาออกมาจากการเป็นทาส และนำมาสู่ความเป็นชนชาติของพระองค์ในเวลาต่อมา
ข้อ 11-14 เป็นการย้ำเตือนสิ่งที่ทรงสั่งก่อนหน้านี้ในข้อแรก และบอกเพิ่มเติมให้ถวายสัตว์เลี้ยงหัวปีเช่นกัน
ส่วนลาในฝูงสัตว์ไม่ได้มีการให้นำมาเผาบูชา การถวายก็แค่เอาลูกแกะมาแทนลูกลา
การถวายลูกชายก็คล้ายกับลูกลา ไม่ได้มีการนำพวกเขามาฆ่าถวาย แต่นำลูกแกะมาแทนตัว การนำชีวิตของแกะมาแทนชีวิตของคนเป็นสิ่งที่คนชาติอื่น ๆ จะไม่เข้าใจง่าย ๆ เพราะเรื่องนี้อยู่ในประวัติศาสตร์การกู้ชนอิสราเอลจากอียิปต์ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวกับการที่พระเจ้าทรงรับเอาชีวิตของพระเยซูเป็นเครื่องบูชา แทนชีวิตของพวกเราที่สมควรตาย
15-16 ในเมื่อฟาโรห์ไม่ยอมปล่อยอิสราเอลออกมา พระเจ้าจึงทรงประหารลูกชายของชนอียิปต์ทั้งประเทศ ….นี่ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ แต่เป็นการประหารที่เกิดจากพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์ของพระเจ้า
** นี่เป็นเรื่องของบุญคุณของพระเจ้าที่มีต่อผู้ที่ได้รับการไถ่
ในส่วนแรก การรับประทานขนมปังไร้เชื้อเป็นการระลึกถึงคืนแห่งการปลดปล่อยในอียิปต์ และ เป็นพระบัญชาให้มีความบริสุทธิ์
ในส่วนที่สอง การถวายบุตรหัวปีเป็นการแสดงความสำนึกในบุญคุณของการปลดปล่อยบุตรหัวปีจากความเป็นทาส พวกเขาต้องระลึกถึงการปลดปล่อยและเลือกความบริสุทธิ์
พวกเขาต้องระลึกถึงการปลดปล่อยและเลือกการถวาย
ความจริงเกี่ยวกับการไถ่อันยิ่งใหญ่ของพระเจ้าจะต้องได้รับการเรียนรู้และจดจำอย่างดีจากรุ่นสู่รุ่น (จาก https://netbible.org/bible/Exodus+13 )
สาเมฆและเสาไฟตามทาง
อพยพ 13:17-22
พระเจ้าทรงรู้ชัดว่า หากชนอิสราเอลไปเจอเข้ากับชนฟิลิสเตียตั้งแต่แรก พวกเขาก็จะเรียกร้องกลับไปเป็นทาสอีกทั้ง ๆ ที่ตนเองขอร้องให้พระเจ้าช่วยปลดปล่อย และพระองค์ก็ทรงส่งโมเสสมานำพวกเขาเองมา
พระเจ้าทรงให้พวกเขาผ่านถิ่นกันดารก่อน พวกเขาต้องถูกฝึกให้ชินกับความยากลำบากของการเดินทางโดยที่ยังไม่ต้องเจอกับการสู้รบ ถึงกระนั้นก็มีการเตรียมพร้อมรบหากเจอศัตรู หนทางที่ไปนั้น เป็นทางอ้อม แต่ระหว่างทางนั้นเป็นเวลาที่พวกเขาจะเรียนรู้จักพระเจ้าแห่งอิสราเอลอย่างที่พวกเขาไม่เคยรู้จักมาก่อนในอียิปต์ พระเจ้าทรงตรัสผ่านโมเสสอย่างชัดเจน ไม่เหมือนยามที่พวกเขาเป็นทาสอยู่นั้น
โมเสสไม่ลืมที่จะนำกระดูกของโยเซฟไปด้วย ดังนั้นที่ฝังศพของโยเซฟจึงไม่มีศพของเขาอยู่ต่อไป โยเซฟรู้ดีว่า พระเจ้าจะทรงนำชนอิสราเอลออกไปเมื่อถึงเวลาของพระองค์ เขาจึงกำชับลูกหลานอิสราเอลไว้ นี่เป็นความเชื่อมั่นที่ยิ่งใหญ่มากแม้จะผ่านไปถึงสี่ร้อยปี! (ปฐมกาล 50:22-26)
ส่วนพื้นที่สุคคท และเอธามยังไม่ถึงถิ่นกันดารจริง ๆ เป็นแค่พื้นที่ซึ่งอยู่ขอบถิ่นกันดาร … พระเจ้าทรงนำพวกเขาไป ให้พบกับการเดินทางที่ยากลำบากทีละน้อยค่อย ๆ ชินพระเจ้าทรงแสนดีที่ทรงนำพวกเขาด้วยเสาไฟ และเสาเมฆ ไม่เคยมีใครได้แบบนี้มาก่อน แต่พวกเขาก็มักจะมองไม่เห็นการปกป้องของพระเจ้า การที่มีเกียรติสูงส่งที่พระเจ้าประทับท่ามกลางพวกเขา
พระคำเชื่อมโยง
อพยพ 13
1* ลูกา 2:23
3* เฉลยธรรมบัญญัติ 16:3; อพยพ 3:20; 6:1; 12:8, 19
4* อพยพ 12:2; 23:15; 34:18
5* อพยพ 3:8, 17; ปฐมกาล 17:8; อพยพ 6:8; 12:25-26
6* อพยพ 12:15-20
7* อพยพ 12:9
8* อพยพ 10:2; 12:26; 13:14
9* เฉลยธรรมบัญญัติ 6:8; 11:18
10* อพยพ 12:14, 24
11* อพยพ 13:5; กันดารวิถี 21:3
12* เลวีนิติ 27:26
13* อพยพ 34:20; กันดารวิถี 3:46-47; 18:15-16
14* เฉลยธรรมบัญญัติ 6:20 ; อพยพ 13:3, 9
15* อพยพ 12:29
16* อพยพ 13:9
17* อพยพ 14:11; เฉลยธรรมบัญญัติ 17:16
18* กันดารวิถี 33:6
19* ปฐมกาล 50:24-25; อพยพ 1:6; เฉลยธรรมบัญญัติ 33:13-17; อพยพ 4:31
20* กันดารวิถี 33:6-8; อพยพ 12:37
21* เฉลยธรรมบัญญัติ 1:33
