Category: พันธสัญญาเดิม

พระเจ้าทรงบอกเหตุการณ์ล่วงหน้า
1 แล้วองค์พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “เราจะส่งภัยพิบัติมาอีกครั้ง เพื่อลงโทษฟาโรห์และประชากรอียิปต์
หลังจากนั้น ฟาโรห์จะปล่อยเจ้าทั้งหมดออกไปจากที่นี่ เขาจะบังคับให้พวกเจ้าออกไปจนหมด

2 จงบอกคนอิสราเอลทั้งชายหญิงให้ขอเครื่องเงิน ทองจากเพื่อนบ้านของตน”
3 พระยาห์เวห์ทรงทำให้ใจคนอียิปต์มีความพอใจคนอิสราเอลและทั้งข้าราชการของฟาโรห์ และประชาชนอียิปต์ก็มองว่า โมเสสเป็นผู้ที่ยิ่งใหญ่นัก

ความแตกต่างของสองชนชาติ
 4 ดังนั้น โมเสสทูลต่อฟาโรห์ว่า “พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ คือ คืนนี้ ประมาณเที่ยงคืน เราจะออกไปทั่วพื้นที่อียิปต์
5 แล้วลูกชายหัวปีของทุกครอบครัวในอียิปต์จะสิ้นชีวิต ตั้งแต่โอรสของฟาโรห์ผู้ประทับบนบัลลังก์ ไปจนถึงลูกชายหัวปีของทาสหญิงที่กำลังโม่แป้งอยู่  แม้แต่ลูกหัวปีของสัตว์เลี้ยงก็จะตายด้วย

 6 จะมีเสียงร้องไห้ดังระงมไปทั่วแผ่นดินอียิปต์ ยิ่งกว่าครั้งใด ๆ ที่เคยเกิดขึ้น และจะไม่มีการเกิดขึ้นแบบนี้อีก
  7 แต่สำหรับส่วนของอิสราเอลแล้ว จะไม่มีอะไรมาแตะต้องผู้คนและสัตว์เลี้ยง ไม่มีแม้กระทั่งเสียงสุนัขเห่าใส่   แล้วท่านจะได้ทราบว่า พระเจ้าทรงกระทำต่อคนอิสราเอลแตกต่างจากคนอียิปต์  

ขอร้องให้ไปให้พ้น…
8 ข้าราชการของท่านจะมาหาข้าพเจ้า พวกเขาจะก้มกราบลง และกล่าวว่า
‘กรุณาออกไปเถิด  ขอพาคนของท่านทั้งหมดออกไปกับท่านด้วย’  หลังจากนั้นแหละที่ข้าพเจ้าจะออกไป” แล้วโมเสสก็ออกจากฟาโรห์ด้วยความโกรธ
9 พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ฟาโรห์จะไม่ฟังเสียงของเจ้า เพื่อว่า การอัศจรรย์ของเราจะทวีขึ้นในอียิปต์”
10 โมเสสและอาโรนได้ทำการอัศจรรย์ที่ยิ่งใหญ่เหล่านี้ต่อหน้าฟาโรห์ แต่พระยาห์เวห์ทรงทำให้ฟาโรห์มีพระทัยแข็งกระด้างดึงดัน และฟาโรห์ไม่ยอมปล่อยให้คนอิสราเอลออกจากอียิปต์ 

พระเจ้าทรงบอกเหตุการณ์ล่วงหน้า
อพยพ 11:1-3

บทที่ 11 นี้ เป็นบทเกริ่นนำเรื่องการสิ้นชีวิตของลูกชายหัวปีของอียิปต์
พระเจ้าทรงบอกโมเสสว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผู้คนในอียิปต์จะทุกข์โศกขนาดไหน
พวกเขาจะรีบขอให้อิสราเอลที่พวกเขาตระหนักแล้วว่า แตกต่างจากคนอียิปต์อย่างไร อิสราเอลเป็นคนของพระเจ้าที่พวกเขาจะยึดเอาไว้เป็นทาสไม่ได้อีกต่อไป

พวกเขาจะขอร้องให้อิสราเอลรีบออกไปเอง  จะปล่อยอิสราเอลจากอียิปต์  จะบังคับให้ทุกคนออกไปไม่เหลือยิวไว้ในอียิปต์เลย  
ยิ่งกว่านั้น  ข้อสามบอกว่า พระเจ้าทรงบันดาลให้ใจคนอียิปต์พอใจที่อิสราเอลจะออกไป  พวกเขาจะมอบเครื่องเงิน ทองให้กับอิสราเอลด้วย นี่ไม่ใช่แค่การได้ของมาฟรี ๆ แต่ พระเจ้าทรงให้เป็นการจ่ายค่าจ้างแรงงานที่พวกเขาทำงานมานาน และเงินทองเหล่านี้ ได้นำมาใช้สร้างพลับพลาและเป็นต้นทุนให้การที่อิสราเอลจะได้ตั้งถิ่นฐานในแผ่นดินใหม่ต่อไป

ตอนนี้ข้าราชการและประชาชนอียิปต์เห็นแล้วว่า พระเจ้าของอิสราเอลเหนือกว่าเทพทั้งปวงของพวกเขาจริง ๆ  โมเสสผู้ที่รับใช้พระเจ้าแห่งอิสราเอลก็ยิ่งใหญ่จริง ๆ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะแอบคิดในใจว่า ครั้งนี้ เจอสิ่งที่ใหญ่กว่าฟาโรห์มากมายนัก
ที่จริงโมเสสเองก็บอกว่าจะไม่พบฟาโรห์อีก แต่ไป ๆ มา ๆ ตัวข้าราชการของอียิปต์เองที่จะมาหาโมเสสและขอร้องให้ออกไป







 
 

ความแตกต่างของสองชนชาติ
อพยพ 11:4-7
ภัยพิบัติครั้งนี้ น่าสะพรึงกว่าทุกครั้ง เพราะพระเจ้าจะเสด็จมายังพื้นที่ด้วยพระองค์เอง
ขณะที่ลูกชายหัวปีของอียิปต์ทุกบ้านตั้งแต่ฟาโรห์มายังทาสโม่แป้ง ซึ่งเป็นชนชั้นที่อียิปต์มองว่าต่ำสุด  จนกระทั่งสัตว์เสียชีวิตไปพร้อม ๆ กัน  ลูกชายหัวปีอิสราเอลยังคงมีชีวิตอยู่ครบทุกคน
พระเจ้าทรงจัดการทั้งคนและสัตว์ไปพร้อมกัน ชนอียิปต์ทุกคนจะได้สำนึกว่านี่เป็นพระหัตถ์ของพระเจ้าแท้จริง และนี่ไม่ใช่ความผิดของพระเจ้าด้วย ฟาโรห์เองที่ไม่ฟังคำเตือนล่วงหน้า ฟาโรห์เองที่ดึงดันต่อต้านพระเจ้า
พระเจ้าจะทรงให้เกิดการร่ำไห้ทั่วอียิปต์ เป็นความโศกเศร้าที่ไม่มีใครอยากพบเจอ
ฟาโรห์ได้ข่มเหงคนอิสราเอลมานาน ถึงเวลาที่พระเจ้าแห่งอิสราเอลจะเอาคืนแล้ว  อย่างแรกคือ พระเจ้าทรงทำให้พวกเขาเห็นว่า ผลที่มีต่ออิสราเอลและอียิปต์ต่างกันมาก

ขอร้องให้ไปให้พ้น…
อพยพ 11:8-10
นี่เป็นการเตือนของโมเสส ที่ทำให้โมเสสเองโกรธจัดเนื่องจากความดึงดันของฟาโรห์ เชื่อว่าโมเสสเองไม่ได้อยากให้มีการตายของลูกชายหัวปีเกิดขึ้นเลย
โมเสสมาขอร้องฟาโรห์หลายครั้งแล้ว แต่ครั้งสุดท้ายนี้ พวกเขาจะต้องเข้ามาขอร้องโมเสสเอง
“พวกเขาทำให้ชาวอิสราเอลร้องไห้เป็นทุกข์นัก  และพระเจ้าทรงตอบโต้ด้วยการแก้แค้นแบบตาต่อตา (เอเสเคียล 39:10) จำนวนต่อจำนวน (อิสยาห์ 65:11, 12) การเลือกต่อการเลือก (อิสยาห์ 66:3, 4) การร่ำไห้ต่อการร่ำไห้ (ยากอบ 5:1, 4)” (แทรปป์จาก https://enduringword.com/bible-commentary/exodus-11/)

แล้วพระเจ้าทรงบอกล่วงหน้าว่าแม้กระทั่งวิบัติที่สิบจะเกิดขึ้น ฟาโรห์ก็ยังใจแข็ง  และพระเจ้าจะช่วยให้เขาใจแข็งต่อไป  ทั้งนี้เพื่อการอัศจรรย์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนั้น จะทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นได้เห็นความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า 

อพยพ 11
1* อพยพ 12:31, 33, 39; 6:1; 12:39
2* อพยพ 3:22; 12:35-36
3* อพยพ 3:21; 12:36; เฉลยธรรมบัญญัติ 34:10-12
4* อพยพ 12:12, 23, 29

5* อพยพ 4:23; 12:12, 29
6*อพยพ 12:30; 10:14
7* อพยพ 8:22; โยชูวา 10:21
8* อพยพ 12:31-33; ฮีบรู 11:27
9* อพยพ 3:19;7:4; 10:1;7:3; 9:16
10* โรม 2:5

เตือนก่อนตั๊กแตนจะมา
1  พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงไปพบฟาโรห์อีก เราได้ทำให้ทั้งเขาและข้าราชการมีใจดื้อด้าน เพื่อว่าเราจะได้แสดงหมายสำคัญของเราท่ามกลางพวกเขา
2 เราทำเช่นนี้เพื่อเจ้าจะได้บอกลูกหลานให้รู้ว่าเราเข้มงวดกับชาวอียิปต์ขนาดไหน  บอกให้พวกเขารู้ถึงการอัศจรรย์ที่เราทำท่ามกลางพวกเขา เพื่อเจ้าจะได้รู้ว่า เราคือพระยาห์เวห์“
3 ดังนั้น โมเสสและอาโรนจึงเข้าเฝ้าฟาโรห์ และทูลว่า “พระยาห์เวห์พระเจ้าของคนฮีบรูตรัสว่า ‘เจ้าจะไม่ยอมถ่อมตนต่อหน้าเราไปอีกนานแค่ไหน?
จงปล่อยประชากรของเราออกไปนมัสการเราเถิด
4 หากเจ้าปฏิเสธไม่ยอมให้ประชากรของเราไป  พรุ่งนี้ เราจะส่งฝูงตั๊กแตนมายังบ้านเมืองของเจ้า
5 พวกมันจะบินมาเต็มพื้นที่ จนไม่มีใครมองเห็นพื้นดินได้เลย พวกมันจะกัดกินพืชทั้งหมดที่เหลือจากพายุลูกเห็บ รวมทั้งต้นไม้ของเจ้าทุกต้นในทุ่งนา
  6 ฝูงตั๊กแตนจะเข้ามาจนเต็มราชวัง เต็มบ้านข้าราชการ และบ้านประชาชนชาวอียิปต์  นี่เป็นสิ่งที่เหล่าบรรพบุรุษของเจ้าไม่เคยพบเจอมาก่อน  นับตั้งแต่ที่พวกเขาได้เข้ามาอาศัยในแผ่นดินอียิปต์ จนกระทั่งวันนี้’” แล้วโมเสสก็ออกไปจากฟาโรห์
 
7 เหล่าข้าราชการของฟาโรห์ทูลว่า “ชายคนนี้จะเป็นบ่วงดักพวกเราไปอีกนานเท่าใรกัน? ขอท่านปล่อยประชากรอิสราเอลออกไปนมัสการพระยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกเขาเถิด  พระองค์ยังไม่ทรงตระหนักหรือว่า อียิปต์หายนะไปแล้ว?”
8 ดังนั้นโมเสสและอาโรนจึงถูกนำตัวเข้ามาเฝ้าฟาโรห์อีกครั้ง ฟาโรห์กล่าวว่า “ไป เจ้าจะไปนมัสการพระยาห์เวห์ พระเจ้าของเจ้า แต่บอกมาว่า เจ้าจะให้ใครไปบ้าง?”
9 โมเสสทูลตอบว่า “เราจะไปทั้งคนหนุ่ม คนชรา ลูกชาย ลูกสาว และสัตว์เลี้ยง ฝูงสัตว์ของเรา เพราะพวกเราจะไปจัดการเลี้ยงฉลองเพื่อถวายพระเกียรติแด่พระยาห์เวห์”

 10 ฟาโรห์กล่าวกับเขาว่า “ขอพระยาห์เวห์สถิตอยู่กับพวกเจ้าเถิด  หากเรายอมให้เจ้าไปพร้อมกับผู้หญิงและเด็ก ๆ ด้วย เห็นได้ชัดเลยว่า พวกเจ้ากำลังวางแผนร้าย
11 ไม่มีทาง ให้ผู้ชายเท่านั้นไปนมัสการพระยาห์เวห์
เพราะเจ้าขอไว้อย่างนั้น”
 แล้วโมเสสกับอาโรนก็ถูกบังคับให้ออกไปจากฟาโรห์
12 พระยาห์เวห์ทูลโมเสสว่า “จงชูมือของเจ้าเหนือแผ่นดินอียิปต์  และฝูงตั๊กแตนจะบินเข้ามาปกคลุมทั่้วแผ่นดินอียิปต์  พวกมันจะกัดกินพืชทุกต้นที่ยังเหลือจากพายุลูกเห็บ” 

13 โมเสสจึงชูไม้เท้าขึ้นเหนือแผ่นดินอียิปต์  และองค์พระยาห์เวห์ทรงให้ลมตะวันออกพัดผ่านเข้ามาในอียิปต์ตลอดทั้งวันและคืน  รุ่งเช้า ลมตะวันออกก็มาพร้อมกับฝูงตั๊กแตน!
14 ฝูงตั๊กแตนปกคลุมทั่วแผ่นดินอียิปต์
และมันเข้าไปเกาะทุกหนทุกแห่ง  มีฝูงตั๊กแตนเข้ามาในอียิปต์มากมายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และจะไม่มีอย่างนี้อีกในเวลาต่อมา 

15 และฝูงตั๊กแตนปกคลุมแผ่นดินจนมืดไปหมด  พวกมันสวาปาม ขย้ำกินพืชที่หลงเหลือจากพายุลูกเห็บ  ทั้งต้นไม้ในทุ่งและผลไม้บนต้นทั้งหลาย  ไม่มีสีเขียวหลงเหลืออยู่เลย ในอียิปต์ไม่ว่าจะเป็นบนต้นไม้หรือพืชใด ๆ  
16 ฟาโรห์บัญชาให้โมเสสและอาโรนเข้ามาเฝ้าอย่างด่วน  กล่าวว่า “เราได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า และทำต่อเจ้าด้วย
17 ตอนนี้ขอยกโทษให้เราอีกครั้ง และอธิษฐานขอต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าให้เราได้พ้นจากความตายครั้งนี้เถิด
18 โมเสสออกจากฟาโรห์ และอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์
19 แล้วพระยาห์เวห์ทรงเปลี่ยนทิศทางของลม ทรงทำให้เกิดลมพัดอย่างแรงมาจากตะวันตก และพัดเอาฝูงตั๊กแตนออกไปยังทะเลแดง จนไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียวในอียิปต์
20 แต่พระยาห์เวห์ทรงทำให้ฟาโรห์มีใจแข็งกระด้างอีก ฟาโรห์ไม่ยอมปล่อยอิสราเอลไป

ความมืด

21 แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “ชูมือของเจ้าขึ้นสู่ท้องฟ้า เพื่อว่าความมืดที่มืดจนรู้สึกได้จะปกคลุมทั่วทั้งแผ่นดินอียิปต์”   
22 โมเสสจึงชูมือของเขาขึ้นสู่ท้องฟ้า จากนั้นจึงมีความมืดปกคลุมทั่วอียิปต์ตลอดสามวัน 
23 ในสามวันนี้ ไม่มีใครมองเห็นกันและกันได้เลย ไม่มีใครไปไหนมาไหน แต่ประชาชนอิสราเอลมีแสงในที่ ๆ
พวกเขาอาศัยอยู่
 24 ฟาโรห์จึงเรียกโมเสสมา “เจ้าทุกคนออกไปได้ ไปนมัสการพระยาห์เวห์ เจ้าเอาทั้งผู้หญิงและเด็กไปได้ แต่จะทิ้งฝูงแพะ แกะ วัว ไว้ที่นี่แล้วกัน”

 25 แต่โมเสสกล่าวว่า “ท่านต้องยอมให้เราเอาฝูงสัตว์ไปด้วยเพื่อเป็นเครื่องบูชา และเครื่องเผาบูชา  เพราะเราต้องถวายพวกมันแด่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกเรา

 
26 ดังนั้น เราต้องเอาสัตว์ไปกับเราด้วย จะไม่มีสัตว์เหลือที่นี่แม้แต่ตัวเดียว เพราะเราจำต้องใช้สัตว์เหล่านั้นเพื่อนมัสการพระเจ้า ตอนนี้ เรายังไม่รู้ว่าจะใช้สัตว์ชนิดใดถวายแด่พระยาห์เวห์ จนกว่าพวกเราไปถึงที่นั่น”
 27 แต่พระยาห์เวห์ทรงทำให้ฟาโรห์ดึงดันอีก   ไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาออกไป
28 แล้วฟาโรห์กล่าวแก่โมเสสว่า “จงออกไปให้พ้น อย่ากลับมาอีก วันที่เจ้าเห็นหน้าเรา เจ้าตายแน่!”
 29 แล้วโมเสสตอบว่า “ข้าพเจ้าจะทำอย่างนั้น ข้าพเจ้าจะไม่กลับมาเฝ้าท่านอีกเลย”
 

เตือนก่อนตั๊กแตนจะมา
อพยพ 10:1-7
การเล่าเรื่องฝูงตั๊กแตนนี้ เป็นการเล่ายาวมาก ไม่เหมือนริ้น เหลือบ กบ ฝี
พระเจ้าทรงให้โมเสสกลับไปหาคนที่ดึงดันทั้งกษัตริย์และข้าราชบริพาร
ทั้งนี้ พระเจ้าทรงประสงค์ให้ลูกหลานอิสราเอลรู้ว่า พระองค์ทรงทำกับคนอียิปต์รุนแรงขนาดไหนเพื่อพวกเขา  เป็นการที่พระเจ้าทรงทำให้ประเทศอียิปต์อับอายขายหน้าและดูโง่เขลาในความเย่อหยิ่งและความดื้อรั้นของพวกเขา

เมื่อโมเสสถามแทนพระยาห์เวห์ว่า จะไม่ยอมต่อพระองค์ไปอีกนานเท่าไร ในอนาคต อียิปต์จะต้องเจอกับวิบัติอีกกี่อย่างจึงจะยอม พระเจ้าทรงบอกล่วงหน้าครั้งนี้ว่า ถ้าไม่ยอมพระองค์จะส่งฝูงตั๊กแตนที่พวกเขาก็เคยเจอมาบ้าง แต่ครั้งนี้จะสาหัสกว่าครั้งที่เคย เป็นความสาหัสยุ่งยากแบบที่พวกเขาไม่อาจจะสู้ได้เลย

พวกข้าราชการก็รู้ว่า สิ่งที่โมเสสพูดจะเป็นความจริง แต่แทนที่จะโทษพระเจ้า เขากลับบอกกันว่า โมเสสเป็นบ่วงดักพวกเขา   ข้าราชการเตือนฟาโรห์ว่า เขาควรจะฟังโมเสสได้แล้ว บ้านเมืองหายนะขนาดนี้ทำไมฟาโรห์ยังดึงดัน
การต่อรอง
อพยพ 10:8-11

เมื่อฟาโรห์กล่าวว่า โมเสสจะให้ใครไปบ้าง? เป็นคำที่เตือนโมเสสไว้ว่า ฟาโรห์จะเป็นผู้กำหนดคนที่มีสิทธิไป   โมเสสไม่กลัว เขาเอาคนไปหมดลูกเล็กเด็กแดงและฝูงสัตว์ด้วย เพราะเขาต้องฉลองถวายพระเกียรติพระยาห์เวห์ทุกคน
แต่ฟาโรห์กลัว รู้ว่า ถ้าออกไปแบบนี้คงไม่กลับมาแน่นอน 
น่าแปลกที่ฟาโรห์กล่าวว่า ขอพระยาห์เวห์สถิตอยู่ด้วย ประโยคนี้ ความหมายที่แท้จริงคือ  หากเรายอมให้ผู้หญิงและเด็กไปกับเจ้า เท่ากับเรายอมให้พระยาห์เวห์สถิตกับเจ้า

“ขอให้ความช่วยเหลือจากพระเจ้าของท่านอยู่ห่างไกลจากท่านมากเท่ากับที่ข้าพเจ้าอยู่ห่างไกลจากการอนุญาตให้ท่านพาลูกน้อยของท่านออกไป
ฟาโรห์ต่อรองให้ผู้ชายเท่านั้นออกไปนมัสการ เพราะพวกเขาจะต้องกลับมาหาครอบครัว ฝูงสัตว์และทรัพย์สินของเขา
จากนั้นไล่โมเสสออกมา  นั่นแปลว่าต่อรองแล้ว  จบแล้ว 

ตกลงกันไม่ได้
อพยพ 10:12-14
ในเมื่อฟาโรห์ไม่ยอม พระเจ้าก็ส่งตั๊กแตนมาทันที พระเจ้าทรงให้โมเสสชูไม้เท้าขึ้น และให้ลมตะวันออกพัดมาทั้งวันและคืน โดยหอบเอาตั๊กแตนฝูงใหญ่มหึมาเข้ามาด้วย   มันมาแบบว่า กินพื้นที่หมดจนไม่เห็นว่าอะไรเป็นดิน อะไรเป็นบ้านเรือน ภาษาเดิมมีความหมายว่า มันมากันอย่างหนัก ตั๊กแตนพวกนี้กินใบไม้อย่างรวดเร็ว
พวกมันกินพืชทุกชนิดในแผ่นดินและผลไม้ทั้งหมดบนต้นไม้ที่ลูกเห็บเหลือไว้ให้
 พระยาห์เวห์ทรงแสดงให้เห็นว่าพระองค์ยิ่งใหญ่กว่าเทพโอซิริสของอียิปต์ ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นผู้ปกป้องพืชผล
 พระองค์ทรง  เปิดโปงและโค่นล้มเทพเจ้าเท็จทุกองค์ เมื่อเราไว้วางใจในเทพเจ้าเหล่านั้น อียิปต์เห็นแล้วว่า เทพของเขาไม่สามารถมาทัดเทียมกับพระยาห์เวห์ได้เลย  
ไม่ทันไร ความเขียวของต้นไม้ก็ไม่เหลือในอียิปต์!  อียิปต์เคยเจอแบบนี้มาบ้าง แต่ไม่หนักเท่านี้ 

ฟาโรห์รับมือกับตั๊กแตนไม่ไหว
อพยพ 10:16-20
พอเห็นเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่มาอย่างรวดเร็ว ตั้งตัวไม่ทันเช่นนี้
ฟาโรห์ยอมรับกับโมเสสว่า เขาทำบาปต่อพระเจ้าและต่อโมเสส ขอให้ยกโทษ  (เขาเคยพูดอย่างนี้ใน 9:27-28)และขอให้โมเสสอธิษฐานขอชีวิตจากพระเจ้าอย่างด่วน!
โมเสสเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากโมเสส เขาออกไปอธิษฐาน และพระเจ้าก็ทรงทำให้ลมตะวันตกพัดเอาฝูงตั๊กแตนไปจมในทะเลแดง ไม่เหลือแม้สักตัวเดียว ไม่เหลือแม้ซากของมัน
น่าแปลกว่า ทุกครั้งที่พระเจ้าทรงตอบคำอธิษฐานให้ฟาโรห์ เขาก็กลับดื้อด้านเหมือนเดิมทั้งที่ตั้งใจว่าจะทำตัวดีขึ้น  นี่เป็นการกลับใจแบบตื้น ๆ ของคนที่ต้องการพรด่วนจากพระเจ้า

ภัยพิบัติที่เก้า ความมืด
อพยพ 10:21-29
ความมืดที่รู้สึกได้ สัมผัสได้ เป็นความมืดที่น่าสะพรึงกลัว เป็นความมืดที่ไม่ธรรมดา เราไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้าง ๆ ข้างหน้าหรือข้างหลัง อยู่ที่พื้นหรือบนหัวของเรา  ไม่มีการบอกล่วงหน้าเรื่องความมืด
พระเจ้าทรงให้โมเสสชูมือของเขาสู่ท้องฟ้า แล้วก็มีความมืดเหนือธรรมชาติเกิดในอียิปต์สามวัน
ดูเหมือนว่า พระเจ้าทรงดึงเอาการประทับอยู่ของพระองค์ในโลกนี้ออกไปจากอียิปต์  และพวกเขาก็ไม่อาจจุดไฟได้ด้วย  นี่เป็นการต่อต้านเทพที่ชื่อรา ซึ่งเป็นความเชื่อว่าเป็นเทพแห่งดวงอาทิตย์
ในขณะที่คนอียิปต์เจอความมืดหนาทึบ  ส่วนที่อาศัยของคนอิสราเอลเป็นปกติ พวกเขาอยู่เหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
 
 ไม่ไหวแล้ว ฟาโรห์เรียกโมเสสมาคุยต่อรองอีกครั้ง โดยยอมให้คนไปทั้งหมดแต่ต้องทิ้่งฝูงสัตว์ไว้  อ้าว.. ทำอย่างนั้นไม่ได้ โมเสสบอกว่า พวกสัตว์นั้่นแหละที่จะเป็นเครื่องถวายบูชา  เราต้องเอาไปหมด เพราะยังไม่รู้ว่าจะใช้ตัวไหน แบบไหนบ้าง 

ฟาโรห์คิดว่า เขาต่อรองกับพระเจ้าได้ คิดได้อย่างไร ขนาดพระเจ้าทรงวิบัติหนักหนาสาหัสขนาดนี้ เขายังคิดต่อรองกับพระองค์อีก  ฟาโรห์ยังไม่ยอมให้ใจของเขาสยบ นอบน้อมต่อพระเจ้า

เมื่อต่อรองไม่ได้ เขาไม่อาจจะยอมที่พระเจ้าทรงต้องการทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับอิสราเอลให้ออกไป    ฟาโรห์ยังดื้อด้านสุด ๆ ไล่โมเสสออกไป …ทันที  และโมเสสก็ไม่กลัว บอกว่า จะไม่กลับมาเฝ้าโมเสสอีกต่อไป

เมื่อพระเจ้าประสงค์สิ่งใด พระองค์จะได้สิ่งนั้นแน่ แต่ระหว่างทาง ระหว่างเส้นทางที่จะไปถึงเป้าหมาย พระองค์จะทรงสำแดงว่า ทรงใหญ่ยิ่งที่สุด พระสิริของพระองค์อยู่เหนือเกียรติใด ๆ ของมนุษย์ อำนาจสูงสุดเป็นของพระองค์

ภัยพิบัติเก้าอย่างยังไม่ทำให้ฟาโรห์สยบต่อพระเจ้า …​
 
 

 

อพยพ 10
1* ยอห์น12:40 ; อพยพ 7:4; 9:16
2* โยเอล 1:3; อพยพ. 7:5, 17; 8:22
3* 1 พงศ์กษัตริย์ 21:29;
อพยพ 4:23; 8:1; 9:1 
4* วิวรณ์ 9:3 
5* อพยพ 9:32 
6* อพยพ 8:3, 21 S 
7* อพยพ 7:5; 8:19; 9:20; 12:33 ; 23:33 

9* อพยพ 5:1; 7:16 
11* อพยพ 10:28
12* อพยพ 7:19;  10:5, 15 14*สดุดี 78:46; 105:34
; โยเอล1:4, 7; 2:1-11 
15* อพยพ 10:5 ;สดุดี 105:35 16 * อพยพ. 8:8 ; 9:27  
17* 1 พงศ์กษัตริย์ 13:6
18* อพยพ 8:30 
19* โยเอล 2:20 

20* อพยพ 4:21; 10:1;  11:10
21* อพยพ 9:22
22* สดุดี 105:28;อพยพ 3:18
23* อพยพ 8:22-23
24* อพยพ 8:8, 25; 10:8; 10:10
26* อพยพ 10:9
27* อพยพ 4:21; 10:1, 20; 144, 8
28* อพยพ 10:11
29* ฮีบรู 11:27

ภัยพิบัติที่ห้า โรคระบาดในสัตว์เลี้ยง
1  แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงไปเฝ้าฟาโรห์ และบอกเขาว่า ‘พระยาห์เวห์ พระเจ้าของชาวฮีบรูตรัสว่า จงปล่อยประชากรของเราไปเพื่อให้พวกเขานมัสการเรา 2 หากเจ้ายังไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปและยังรั้งพวกเขาไว้ 
3  ดูเถิด พระหัตถ์ของพระยาห์เวห์ จะลงโทษเจ้าด้วยโรคระบาดที่ร้ายแรง ให้เกิดกับฝูงม้า ลา อูฐ วัว แกะและแพะ  
4  แต่พระยาห์เวห์จะทรงทำต่อฝูงสัตว์ของอิสราเอลแตกต่างจากของอียิปต์  เพราะว่า สัตว์ของอิสราเอลจะไม่ตายแม้แต่ตัวเดียว’”
  5 พระยาห์เวห์ทรงกำหนดเวลาไว้แล้ว ตรัสว่า “พรุ่งนี้ พระยาห์เวห์จะทรงทำเช่นนี้ในแผ่นดินอียิปต์”
 6 ในวันต่อมา พระยาห์เวห์ก็ทรงทำตามที่ได้ตรัสไว้ สัตว์ของชาวอียิปต์ต่างล้มตายเป็นฝูง ส่วนสัตว์ของอิสราเอลไม่ตายแม้แต่ตัวเดียว
 7 ฟาโรห์ได้ส่งคนไปตรวจดูว่า เกิดอะไรขึ้นกับสัตว์เลี้ยงของอิสราเอล พวกเขาพบว่า ไม่มีสัตว์ตายสักตัว แต่ฟาโรห์ก็ยังมีใจแข็งกระด้าง  ไม่ยอมปล่อยประชากรอิสราเอลไป 



 

ภัยพิบัติที่หก จากฝี  
8 พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า “จงกอบขี้เถ้าขึ้นมาจากเตาเผา และโมเสส เจ้าจงซัดขี้เถ้าขึ้นฟ้าต่อหน้าฟาโรห์ 
9 ผงขี้เถ้าจะกลายเป็นฝุ่นเล็ก ๆ ทั่วแผ่นดินอียิปต์ และฝุ่นนั้นทำให้เกิดฝี และแตกเป็นแผลตามผิวหนังของคน และสัตว์ทั้งแผ่นดิน
10 ดังนั้น โมเสสและอาโรนจึงต่างกอบขี้เถ้าจากเตาเผาและไปเฝ้าฟาโรห์ จากนั้นก็ซัดเขม่าขึ้นฟ้า(อย่างแรงและเร็ว) ทำให้เกิดฝี แตกตามผิวหนังของคนและสัตว์
 11 เหล่าคนที่ร่ายเวทมนตร์ของอียิปต์ไม่อาจยืนต่อหน้าโมเสสได้ เพราะพวกเขาทุกคนต่างมีฝีขึ้นตามตัวเหมือนกับชาวอียิปต์ทุกคน
 12 แต่พระยาห์เวห์ทรงทำให้ฟาโรห์ยังคงมีใจแข็งกระด้าง ฟาโรห์จึงไม่ยอมฟังพวกเขา เหมือนอย่างที่พระยาห์เวห์ได้ตรัสไว้แล้ว


 

ภัยพิบัติที่เจ็ด: ลูกเห็บ
13 แล้วพระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า ​“จงลุกขึ้นแต่เช้ามืด และไปเฝ้าฟาโรห์ แจ้งแก่เขาว่า ‘พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสว่า จงปล่อยประชากรของเราไปให้นมัสการเรา  
14 ไม่อย่างนั้นแล้ว ครั้งนี้ เราจะลงโทษเจ้า ข้าราชการ และประชากรของเจ้าด้วยฤทธานุภาพ แล้วเจ้าจะได้รู้ว่า จากทั้งโลกนี้ ไม่มีใครเทียบกับเราได้ 
 15 เพราะเวลานี้ เรา จะยื่นมือของเราออกทำให้เกิดโรคระบาดกับเจ้าและประชากรของเจ้าจนเจ้าถูกทำลายไม่เหลือซากไปจากโลก ก็ย่อมได้ 
16 ที่เรายอมให้เจ้ามีชีวิตอยู่ก็เพราะว่า เพื่อจะแสดงให้เจ้าเห็นฤทธานุภาพของเรา เพื่อว่า ชื่อเสียงของเราจะเป็นที่เลื่องลือทั่วแผ่นดินโลก 
 17 เจ้าเองยังตั้งตัวเป็นศัตรูกับประชากรของเรา ไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาออกไป

18 ดังนั้น พรุ่งนี้ เวลานี้ เราจะส่งพายุลูกเห็บอย่างหนักแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในอียิปต์ ตั้งแต่เริ่มเป็นประเทศจนถึงวันนี้

 

19 บัดนี้เจ้าจงส่งคนไปต้อนฝูงสัตว์ และเอาทุกสิ่งที่อยู่ในทุ่งเก็บเข้าที่ให้ปลอดภัย  เพราะลูกเห็บจะตกลงมาบนทุกคนหรือสัตว์ที่ยังอยู่ในทุ่ง หากไม่ได้พาพวกเขาเข้าที่กำบัง ก็จะตายสิ้น’”

20 มีข้าราชการของฟาโรห์บางคนยำเกรงพระดำรัสของพระยาห์เวห์ พวกเขาก็รีบนำทั้งทาสและสัตว์เข้าไปในที่กำบัง  
21 แต่ก็ยังมีหลายคนที่ไม่ใส่ใจพระดำรัสของพระยาห์เวห์ พวกเขาปล่อยทั้งทาสและสัตว์เลี้ยงไว้ในทุ่งโล่ง 
22 พระยาห์เวห์ตรัสกับโมเสสว่า “จงยกมือขึ้นฟ้า แล้วลูกเห็บจะตกทั่วแผ่นดินอียิปต์  ตกลงบนประชาชน สัตว์เลี้ยง และบนพืชที่ปลูกในไร่นาของอียิปต์

23 เมื่อโมเสสยกไม้เท้าของเขาขึ้นสู่ฟ้า พระยาห์เวห์ทรงบันดาลให้เกิดทั้งฟ้าผ่าและลูกเห็บ ยังมีฟ้าแลบแปลบปลาบมายังโลก พระองค์ทรงทำให้ลูกเห็บตกลงมาทั่วแผ่นดินอียิปต์ 
24 มีทั้งลูกเห็บ และฟ้าแลบไปพร้อมกับลูกเห็บตก  นี่เป็นพายุลูกเห็บครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่สร้างเป็นประเทศอียิปต์ขึ้นมา
25 ลูกเห็บได้ตกลงมาบนผู้คน สัตว์เลี้ยงที่อยู่ในทุ่งโล่งทั่วไปในแผ่นดินอียิปต์  ทั้งยังทำลายทุกสิ่งที่ปลูกเอาไว้ในทุ่ง ได้ทำลายต้นไม้ทุกต้น
26 แต่ดินแดนโกเชนที่ชาวอิสราเอลอาศัยอยู่กลับไม่มีลูกเห็บตกเลย  
27 ฟาโรห์ส่งคนมาตามโมเสสและอาโรน และกล่าวกับเขาว่า “ครั้งนี้ เราบาปไปแล้ว และประชาชนของเราก็เป็นฝ่ายผิดด้วย
28 ขอให้เจ้าอธิษฐานทูลพระยาห์เวห์ เพราะตอนนี้ทั้งฟ้าผ่า ทั้งลูกเห็บที่ตกลงมานั้นมันมากเกินไปแล้ว  เราจะปล่อยพวกเจ้าไป เจ้าไม่ต้องอยู่ในแผ่นดินอีกต่อไป”
 29 โมเสสทูลฟาโรห์ว่า “เมื่อข้าพเจ้าออกจากเมืองและข้าพเจ้าจะชูมืออธิษฐานต่อพระยาห์เวห์ แล้วฟ้าผ่าพร้อมกับพายุลูกเห็บก็จะหยุดลง  แล้วท่านจะทราบว่า โลกนี้เป็นของพระยาห์เวห์
30  แต่ข้าพเจ้ารู้ว่า องค์ท่านและข้าราชการของท่านก็ยังไม่ยำเกรงพระยาห์เวห์ 
31 ต้นป่านซึ่งกำลังออกดอก และข้าวบาร์เลย์กำลังออกรวง ดังนั้น ทั้งสองพันธุ์จึงถูกทำลายไป
32 แต่ทั้งข้าวสาลีและข้าวสาลีป่า ไม่เสียหายเพราะออกรวงช้ากว่า
33 โมเสสลาจากฟาโรห์และออกไปนอกเมือง  เขาชูมือขึ้นฟ้าต่อพระยาห์เวห์ แล้วพายุลูกเห็บ ฟ้าผ่าก็หยุดลง  ฝนก็หยุดตกด้วย 
34 เมื่อฟาโรห์ทรงเห็นว่า ฝน ลูกเห็บ และฟ้าคึกคะนองได้จบลง ก็ทำบาปอีก ทั้งฟาโรห์และข้าราชการต่างพากันมีใจดื้อดึงแข็งกระด้าง และไม่ยอมปล่อยประชากรอิสราเอลออกไป เหมือนอย่างที่พระยาห์เวห์ได้ตรัสกับโมเสสไว้แล้ว  

ภัยพิบัติที่ห้า โรคระบาดในฝูงสัตว์
อพยพ 9:1-7
สี่วิบัติแล้ว แต่ฟาโรห์ก็ยังไม่ยอม เขาคิดว่า อย่างไรก็ตามเดี๋ยวแต่ละวิบัติก็จะจบลง อัตตาหรือตัวตนของฟาโรห์นั้นแรงมาก เหมือนเขายังคิดไม่ออกว่า หากมีใครที่ยิ่งใหญ่กว่ามาสั่งสิ่งใด เขาควรทำตาม ความที่ฟาโรห์ถูกมองว่าเป็นเทพ
และผู้คนก็ยกย่องให้เขาเป็นเทพ เขาจึงตาบอด มองไม่เห็นความจำกัดของตนเอง ว่าเขาเป็นเพียงแค่คน ๆ หนึ่ง ที่มีความสามารถแค่คน เขาอาจมีเหล่าหมอผี ผู้เล่นคาถาอาคมอยู่ข้าง ๆ แต่นั่นไม่ได้ประกันว่า เขาจะชนะ

ฟาโรห์ซึ่งถือว่าเป็นตนเองเทพเคยพูดกับโมเสสและอาโรนว่า “ใครคือพระเจ้าที่ข้าควรเชื่อฟังพระองค์?” และเราพบว่าพระเจ้าทรงแนะนำพระองค์เองต่อฟาโรห์ผ่านภัยพิบัติหลายครั้ง ดังนั้นฟาโรห์ไม่เพียงแต่จะรู้ว่าพระองค์เป็นใครเท่านั้น แต่ยังรู้ว่าพระยาห์เวห์ทรงยิ่งใหญ่กว่าเทพทั้งหลายของเขามากเพียงใด

นี่เป็นครั้งที่ห้าซึ่งฟาโรห์ได้ถูกย้ำเตือนว่า ฟาโรห์ต้องปล่อยประชากรของพระเจ้าเที่ยงแท้ออกไปนมัสการพระองค์ ครั้งนี้ ทรงบอกล่วงหน้าให้ฟาโรห์มีโอกาสเปลี่ยนใจแล้วยอมปล่อยคนของพระองค์ไป

พระเจ้าทรงย้ำให้ฟาโรห์รู้ว่า สัตว์เลี้ยงของคนอิสราเอลจะไม่ต้องเจอกับโรคระบาดเหมือนคนอียิปต์  เรื่องนี้เหมือนเรื่องของตัวเหลือบ พระเจ้ากำลังบอกฟาโรห์ว่า พระองค์อยู่ฝ่ายอิสราเอล

สัตว์ทั้งหลายไม่ได้ถูกประหาร แต่สัตว์กลับเจอโรคระบาดที่ทรมานมาก และที่สำคัญ พวกนักบวชของอียิปต์ก็ไม่สามารถถวายเครื่องบูชาประจำของพวกเขาได้ พระองค์กำลังสู้กับทั้งคนและเทพของอียิปต์ 

ฟาโรห์ส่งคนไปดูว่า ในพื้นที่อาศัยของคนอิสราเอลเป็นอย่างไรบ้าง ปรากฎว่าเป็นอย่างที่โมเสสบอกไว้ ไม่มีสัตว์ตัวใดติดโรคระบาดเลย …

แต่ฟาโรห์ก็ยังไม่ยอมพระเจ้าอยู่ดี
 

ภัยพิบัติที่หก จากฝี  
อพยพ 9:8-12
การกอบขี้เถ้าซัดขึ้นฟ้าในธรรมเนียมของอียิปต์  ก็คือเหล่าปุโรหิตของวิหารอียิปต์ทำเพื่อเป็นการอวยพรแก่ประชาชน  แต่การที่โมเสสและอาโรนทำเช่นเดียวกันแต่กลับกลายเป็นฝุ่นเล็ก ๆ ที่เกาะตามตัวคน และทำให้เกิดฝี
ซึ่งลักษณะแบบนี้ ก็เกิดขึ้นประปรายในอียิปต์ เมื่อมีพายุทรายพัดเข้ามา และทำให้ผู้คนกลายเป็นโรคผิวหนัง
เราจะเห็นว่า พระเจ้าทรงใช้สิ่งที่พวกเขาเคยพบเจอ แต่ระดับของความรุนแรงนั้น เป็นแบบที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ครั้งนี้พวกนักบวชและคนร่ายเวทย์มนตร์ของอียิปต์ไม่มีแรงที่จะต้านโมเสสกับอาโรน เพราะพวกเขาก็เป็นฝีเช่นกัน
ข้อสิบสองบอกว่า พระเจ้าทรงทำให้ฟาโรห์ยังคงมีใจแข็งกระด้าง นั่นคือ เขาใจแข็งอยู่แล้ว พระเจ้าก็ทรงตามใจเขา เพิ่มความดื้อด้านให้เขาอีกอย่างที่เขาเป็น

ภัยพิบัติที่เจ็ด: ลูกเห็บ
อพยพ 9:13-26
ครั้งนี้ พระเจ้าทรงให้โอกาสฟาโรห์ตัดสินใจอีกยี่สิบสี่ชั่วโมง
ถ้าไม่ยอมจะได้เจอลูกเห็บขนาดใหญ่แบบที่อียิปต์ไม่เคยเห็นมาก่อน  พระเจ้าทรงสำแดงให้ฟาโรห์รู้ว่า ในโลกนี้ ไม่มีเทพใด กษัตริย์องค์ใด คน ๆ ใดจะมาเทียบกับพระองค์ได้ ทรงเป็นผู้เดียวที่มีอำนาจสูงสุด  พระองค์ทรงพอพระทัยที่จะให้พระนามของพระองค์เป็นที่รู้จักทั่วแผ่นดิน ที่จริงตอนที่ริ้นขึ้นตัวพวกเขา เหล่านักบวช ผู้ร่ายเวทย์มนตร์ของฟาโรห์ได้แจ้งแล้วว่า วิบัติที่เกิดขึ้นมาจากนิ้วพระหัตถ์ของพระเจ้า พวกเขายังกลัว แต่ฟาโรห์ไม่กลัวเลย

ครั้งนี้ทรงแจ้งให้รู้ว่า ที่พระองค์ทรงส่งวิบัติมาเป็นเรื่องเล็ก เพราะพระองค์จะทำลายพวกเขาเสียทันทีย่อมได้ แต่พระองค์ไม่ทรงเลือกวิธีนั้น ทรงเลือกที่จะทำให้คนทั้งหลายได้รู้จักว่าพระองค์ยิ่งใหญ่เพียงใด และชีวิตพวกเขาจะเปลี่ยนเมื่อหันมานับถือติดตามพระองค์ ผู้เป็นแหล่งชีวิต 

ข้อสิบหก น่าสนใจว่า ที่พระเจ้าทรงยอมให้ฟาโรห์มีชีวิตอยู่ หรือความหมายคือให้ยืนอยู่ได้  ให้เป็นกษัตริย์ ก็เพื่อเขาจะได้เห็นฤทธานุภาพของพระเจ้าซึ่งเป็นสิ่งที่น่าเห็นเป็นอย่างมาก ไป ๆ มา ๆ ความดึงดันของฟาโรห์นี่เองที่ทำให้คนทั้งโลกได้เห็นความยิ่งใหญ่ของพระเจ้า และเห็นความไม่สามารถของเขาเอง 

ข้อสิบเจ็ด ฟาโรห์ประกาศความเป็นศัตรูกับประชากรของพระเจ้าด้วยการกักพวกเขาไว้ ไม่ให้มีเสรีภาพที่จะนมัสการพระเจ้า ฟาโรห์ได้ยกตัวเองขึ้นเหนือพระเจ้า

พระเจ้าทรงเตือนให้คนอียิปต์เอาสัตว์เลี้ยงไปไว้ในที่กำบัง มีทั้งคนเชื่อฟัง และคนที่ไม่ใส่ใจ  สุภาษิตบอกว่า คนที่มีปัญญาเห็นภัยก็ไปหลบ แต่คนโง่เดินเซ่อไป แล้วก็พบอันตราย  ไม่ว่าจะมีการเตือนเรื่องใด เป็นการฉลาดที่จะหลบและเตรียมตัวให้พร้อม แต่ฟาโรห์ไม่ได้แสดงความฉลาดเลย เขาตาบอด มองไม่เห็นความทุกข์ยากของประชาชน

วันต่อมาพระเจ้าทรงให้เกิดฟ้าผ่า ฟ้าแลบ เสียงดังที่น่าสะพรึงยิ่งนัก วิบัติครั้งนี้มีเสียงที่ดังสนั่น รุนแรง  นี่เป็นเสียงของพระเจ้าที่กำลังตรัสกับชาวอียิปต์​ (สดุดี 29:3)และลูกเห็บตกลงมามากมาย ครั้งใหญ่ที่สุดในอียิปต์
ลูกเห็บนั้นรุนแรงโถมลงมามากอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในแผ่นดินอียิปต์นับตั้งแต่ก่อตั้งประเทศมาข้อสามสิบสามบอกเราว่าเป็นพายุลูกเห็บที่มีฝนด้วย
ก้อนลูกเห็บนี้ตกลงมาไม่เลือกคน ทุ่ง ไร่นา  ได้ทำลายต้นไม้ใหญ่ทุกต้น  แต่แล้ว คนอียิปต์ในโกเชนกลับไม่เจอปัญหานี้เลย!

คนที่เคยเจอลูกเห็บแรง ๆ จะรู้ว่า กระเบื้องหลังคาบ้านยังแพ้ลูกเห็บเลย  ครั้งนี้ แรงกว่าที่เราเคยเจอกันในประเทศของเรามากนัก 

อพยพ 9:27- 30
ไม่ว่าฟาโรห์จะพบเจอกับวิบัติหนักขนาดไหน เหมือนเขารู้ว่า เดี๋ยวมันจะจบลง  เขาก็จะใจแข็งกระด้างอีก โมเสสก็รู้ดีว่าฟาโรห์จะไม่ยอมอ่อนข้อ
แต่ถึงแม้ว่า มาเรียกตัวเขาไป และกล่าวยินยอม
คราวนี้ โมเสสมั่นใจแล้วว่า กี่ครั้ง ต่อกี่ครั้งที่ฟาโรห์พบเจอภัยพิบัติ เขาก็จะไม่เปลี่ยนใจที่ดึงดันของเขา  ทั้ง ๆ ที่พระเจ้าทรงให้โอกาสเขาเปลี่ยนใจครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งนี้ พระเจ้าก็ยังทรงเห็นแก่ประชากรอียิปต์ ทรงให้ไร่ข้าวสาลีไม่ต้องเจอกับลูกเห็บเพราะยังไม่ออกรวง

เป็นอย่างที่โมเสสคิด เมื่อโมเสสชูมือขึ้นฟ้าต่อพระยาห์เวห์​ พายุลูกเห็บ ฝน ฟ้าผ่า ฟ้าแลบก็หยุดลง แล้ว ฟาโรห์ก็ใจแข็งดื้อขึ้นมาอีก  เขาทำบาปมากขึ้น ทำใจให้แข็งขึ้นเหมือนจะคิดว่า ถึงมีวิบัติก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวขอให้พระเจ้าหยุดก็ได้  การไม่กลับใจทั้ง ๆ ที่ได้รับพระคุณนั้น ทำให้เรากระด้างต่อพระเจ้ามากขึ้นทุกครั้ง 

อพยพ 9
1* อพยพ 4:23; 8:1; 7:16
2* อพยพ 8:2
3* อพยพ 7:4
4* อพยพ 8:22
6*สดุดี 78:48, 50
7* อพยพ 7:14; 8:32
9* วิวรณ์ 16:2
10* เฉลยธรรมบัญญัติ   28:27
11* อพยพ 8:18, 19; โยบ 2:7

12* อพยพ 7:13; 4:21
13* อพยพ 8:20; 9:1
14* อพยพ 8:10
15* อพยพ 3:20; 7:5; 5:3
16* โรม 9:17, 18; อพยพ 7:4- 5; 10:l; 11:9; 14:17 ; 1 พงศ์กษัตริย์ 8:43
20* สุภาษิต 13:13; อพยพ 8:19; 10:7
22* วิวรณ์ 16:21
23* โยชูวา 10:1
25* สดุดี 78:47-48; 105:32-33

26* อพยพ 8:22- 23; 9:4, 6; 10:23; 11:7; 12:13
27* อพยพ 8:8; 9:34; 10:16-17; 2 พงศาวดาร 12:6
28* อพยพ 8:8, 28; 10:17; 8:25; 10:8, 24
29* อิสยาห์ 1:15; สดุดี 24:1
30* อิสยาห์ 26:10
31* รูธ  1:22; 2:23
33* อพยพ 8:12; 9:29
35* อพยพ 4:2l