พระคำ.คอม

ศัตรูหน้างูมาหลอกลวง
1 งู เป็นสัตว์ที่ฉลาดแกมโกง มากกว่าสัตว์ป่าทั้งหลายที่พระเจ้าทรงสร้างขึ้นมา  วันหนึ่งงูกล่าวแก่หญิงนั้นว่า “จริงหรือที่พระเจ้าตรัสว่า เจ้าจะต้องไม่กินผลไม้จากต้นใด ๆ ในสวนแห่งนี้?” 
2 เธอตอบงูว่า
“เรากินผลไม้จากทุกต้นในสวนได้ 
3 แต่พระเจ้าทรงบอกเราว่า ‘เจ้าจะต้องไม่กินผลไม้จากต้นที่อยู่กลางสวน และเจ้าจะต้องไม่แตะมันด้วย ถ้าเจ้าทำ เจ้าจะตาย’”
4 แต่งูพูดกับเธอว่า “โอย.. เจ้าจะไม่ตายหรอก
5 เพราะพระเจ้าทรงรู้ว่า เมื่อใดที่เจ้ากินผลไม้จากต้นไม้นั้น ตาของเจ้าจะสว่างขึ้น   เจ้าจะเป็นเหมือนกับพระเจ้า เจ้าจะรู้ดีรู้ชั่วเชียวนะ”
6 เมื่อหญิงนั้นเห็นว่า ต้นไม้นั้นงามน่ากินและผลของมันก็ดูดี แล้วมันยังจะทำให้ฉลาดขึ้นอีก  เธอจึงเด็ดผลไม้จากต้นนั้นมากิน แล้วยังนำไปให้สามีที่อยู่กับเธอด้วย  และเขาก็กินผลไม้นั้น!
7 และแล้ว ทั้งสองก็ตาสว่าง เห็นว่าตนเองเปลือยอยู่  ดังนั้นจึงนำใบมะเดื่อมาเย็บต่อกันเพื่อช่วยปกปิดร่างกายของตน 

พระเจ้าทรงบอกอนาคต
8 เย็นวันนั้น ขณะมีลมเย็น ๆ พัดมา ทั้งสองก็ได้ยินเสียงพระยาห์เวห์องค์พระเจ้าดำเนินในสวน  และชายนั้นกับภรรยาของเขาก็หลบซ่อนตัวจากพระยาห์เวห์องค์พระเจ้าท่ามกลางแมกไม้ในสวน 

9 แต่พระยาห์เวห์องค์พระเจ้าทรงเรียกชายนั้น ตรัสว่า “เจ้าอยู่ที่ไหน?”
10 ชายนั้นทูลตอบว่า “ข้าพเจ้าได้ยินพระองค์ดำเนินในสวน และข้าพเจ้ากลัวเพราะเปลือยกายอยู่ จึงซ่อนตัวพระเจ้าข้า”
11  พระองค์ตรัสถามว่า “ใครบอกว่าเจ้าเปลือยกายอยู่? นี่เจ้ากินผลไม้จากต้นที่เราสั่งห้ามอย่างนั้นหรือ?” 
12 ชายนั้นกล่าวว่า “พระองค์ประทานหญิงคนนี้ให้ข้าพเจ้า และเธอเอาผลไม้จากต้นนั้นมาให้ ข้าพเจ้าจึงกินเข้าไป”  13 แล้วพระยาห์เวห์องค์พระเจ้าตรัสถามหญิงนั้นว่า “เจ้าทำอย่างนั้นไปได้อย่างไร?” เธอทูลตอบว่า “เจ้างูได้ล่อลวงข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงกินผลไม้นั้นเจ้าค่ะ”
14 พระยาห์เวห์องค์พระเจ้า
จึงตรัสกับงูว่า
“จากสัตว์เลี้ยงและสัตว์ป่าทั้งปวงในทุ่ง เจ้าเองเป็นตัวที่ถูกสาปแช่ง
เพราะการกระทำของเจ้าในครั้งนี้  
เจ้าจะต้องใช้ท้องเลื้อยคลานไป
และต้องกินดินไปตลอดชีวิตของเจ้า”
15 เราจะทำให้เจ้ากับหญิงนั้น
เป็นปฎิปักษ์ต่อกัน 
ทั้งเชื้อสายของเจ้าและเชื้อสายของเธอก็จะเป็นอริกัน
เขาจะทำให้หัวของเจ้าแหลก
และเจ้าจะฉกกัดเท้าของเขา

การลงโทษมนุษย์
16 แล้วพระเจ้าตรัสกับหญิงผู้นั้นว่า
“เราจะให้เจ้าต้องพบความเจ็บปวด
อย่างมาก เมื่อเจ้าคลอดบุตรเจ้าจะคลอดบุตรด้วยความเจ็บปวดยิ่งนัก
แต่เจ้าก็ยังต้องการสามีของเจ้า
แต่เขาจะปกครองเจ้า” 

17 และพระเจ้าตรัสกับอาดัมว่า
“เพราะเจ้าฟังเสียงของภรรยา และ
กินผลจากต้นไม้ที่เราสั่งห้ามไว้
แผ่นดินจึงถูกสาปเพราะเจ้า
เจ้าจะต้องหากินบนแผ่นดินอย่าง
ยากลำบากตลอดชีวิต 
18 ไม้หนาม พืชหนามจะงอกขึ้นแก่เจ้า
และเจ้าจะกินพืชจากทุ่ง 
19 ด้วยงานหนักเหงื่ออาบหน้า เจ้าจึงจะมีกิน ต่อมาเจ้าจะกลับไปเป็นดิน เพราะเจ้ามาจากดิน เพราะเจ้าเป็นผงดิน
เจ้าจะกลับไปเป็นผงดินดังเดิม”
20 อาดัมตั้งชื่อภรรยาว่า เอวา เพราะเธอเป็นแม่ของมนุษยชาติ 

ถูกไล่ออกจากสวนแห่งเอเดน
21พระยาห์เวห์องค์พระเจ้าทรงทำเสื้อ
จากหนังสัตว์ให้อาดัม และภรรยา
ของเขาสวมใส่
22 และแล้วพระยาห์เวห์องค์พระเจ้าตรัสว่า
“มนุษย์ได้กลายมาเป็นเหมือนพวกเราแล้ว  พวกเขามีความรู้ดีรู้ชั่ว
เราต้องไม่ให้เขาไปเด็ดผลจากต้นไม้แห่งชีวิต
ไม่อย่างนั้นเขาจะมีชีวิตตลอดไป “
23 ดังนั้น พระยาห์เวห์องค์พระเจ้าทรงไล่เขาออกไปจากสวนแห่งเอเดน ให้ทำการปลูกพืชบนดินซึ่งใช้สร้างเขามา 24 หลังจากที่พระองค์ทรงขับไล่เขาออกไปแล้ว
ก็ทรงตั้งเครูบและตั้งดาบเพลิงที่หมุนได้รอบทิศ ไว้ทางตะวันออกของสวนแห่งเอเดน เพื่อปกป้องทางที่จะไปสู่ต้นไม้แห่งชีวิต

ศัตรูหน้างูมาหลอกลวง
3:1-3 บทนี้ เราจะพบว่า ผู้หญิงที่พระเจ้าทรงมอบให้อาดัมนั้น เกิดไปพบกับงู ซึ่งเป็นศัตรูของพระเจ้า และผลจากการพบครั้งนั้น ยังคงอยู่สืบต่อมาจนทุกวันนี้ …​
มันเป็นสัตว์ที่ฉลาด โกง เจ้าเล่ห์ที่สุด และวันที่มันพบกับผู้หญิงของอาดัม มันสามารถพูดได้  และดูจากการคุยกัน ดูเหมือนว่าน่าจะเคยเห็นกันมาก่อนทั้งสองฝ่าย

3:4-5 แต่ตรงนี้เองที่งูเอ่ยคำที่ทำให้เธอสงสัยในความเที่ยงตรงของพระเจ้า  เพราะมันกำลังเสนอว่า ที่พระเจ้าทรงห้ามนั้น เพื่อให้เธอไม่ได้ก้าวข้ามไปสู่ความเป็นพระ ที่รู้แจ้งทุกเรื่อง  หากทั้งสองกินผลจากต้นรู้ดีรู้ชั่ว ทั้งสองจะก้าวสู่ความเป็นพระ  นี่เป็นการล่อลวงชวนให้มนุษย์ก้าวข้ามเขตหวงห้ามที่งูเสนอว่า พระเจ้าทรงวางไว้  เป็นเขตที่พระเจ้ากั้นจากพวกเขา  (net)

3:6 สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากคุยกับงู และคิดตามงู  คือ หญิงนั้นมองผลไม้ แล้วมีความเห็นอย่างที่งูแนะ ผลน่ากิน ดูดี แล้วงูยังบอกว่ากินแล้วจะเป็นเหมือนพระเจ้า   จึงเด็ดผลไม้  กินเข้าไป  นำไปให้สามี และเขาก็รับมากินด้วย!  น่าเสียดายเหลือเกิน เขาทั้งสองมีพระลักษณะของพระเจ้าอยู่ในตัวอยู่แล้ว พอกินเข้าไป
จึงได้ลบพระลักษณะของพระเจ้าบางส่วนออกไปจากตัว!  เมื่อไม่เชื่อพระเจ้าโลกที่แสนดี จะกลายเป็นโลกที่ถูกแช่งสาป นี่เป็นวันแรกแห่งความ มืดมิดฝ่ายวิญญาณ!
ข้อนี้ ทำให้เราเห็นตัวเอง หากเรายอมฟังคนที่ไม่เชื่อพระเจ้า ฟังและดูโซเชียลเยอะ ๆ  และคิดตามเขา ตรงข้ามกับพระเจ้า ผลที่ได้ก็จะเหมือนหญิงคนนี้
ท่านเปาโลบอกชัดว่า คนที่ตั้งใจผิดในเรื่องนี้คืออาดัม 1 ทิโมธี 2:13-14 13 ด้วยว่าอาดัมถูกปั้นขึ้นก่อนเอวา 14 และอาดัมไม่ได้เป็นคนที่ถูกหลอกลวง ผู้หญิงต่างหากที่ถูกหลอกลวงและกลายเป็นผู้ทำบาป
3:7 ทันใดนั้น สิ่งที่มารบอกก็เกิดขึ้นจริง เขาเริ่มรู้จักความชั่วแล้ว แต่ก่อนรู้จักแต่ความดี  การหลอกลวงที่เชี่ยวชาญนี้ทำให้ชายหญิงคู่แรกของโลกที่เป็นคนเรียบง่ายไร้เดียงสา กลายเป็นคนบาปที่ผิดต่อพระเจ้าไปแล้ว ตาเปิดออกและพวกเขาก็เห็นว่าตนเองเปลือย น่าอาย  แล้วจึงพยายามหาใบไม้มาปกปิดร่างกาย  โลกแห่งความสุขที่เคยมีนั้น ไม่ได้มีอีกต่อไป เริ่มเป็นทุกข์ใจเพราะรู้อยู่ว่าได้ทำอะไรลงไป  
โรม 5:12 กล่าวว่า บาปเข้ามาในโลกเพราะมนุษย์คนเดียว … เราจะไปโทษเขาก็ไม่ได้ หากเราอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น 
 บาปได้เข้ามา ความตายตามมา ความตายแพร่กระจายไปสู่ทุกคน มันจึงครอบครองคนทั้งโลก ดังนั้น เราจึงต้องการพระเยซูผู้ที่ความตายไม่อาจยึดพระองค์ไว้ได้มาช่วยเราจากความตายอันน่าสะพรึงกลัวนี้    

พระเจ้าทรงบอกอนาคต
3:8 ดูเหมือนเป็นเวลาที่พระเจ้าจะเสด็จเข้ามาในสวนอยู่แล้ว น่าจะเป็นเวลาที่พระองค์ตรัสสนทนากับทั้งอาดัมและภรรยาของเขา  แต่วันนี้มโนธรรมฟ้องในใจว่า ทำผิดต่อพระเจ้า  เขารู้ทั้งดีและชั่วแล้ว   พวกเขาจึงหลบซ่อนตัว

3:9-10   พระเจ้าทรงทราบอยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น แทนที่พระองค์จะทรงเรียกตัวเขาออกมาลงโทษ  หรือพิโรธใส่เขา  พระองค์กลับทรงถามเขาให้มีโอกาสที่จะตอบพระองค์  ที่ไหน? เป็นคำถามแรก.. เป็นเหมือนสะพานที่จะทำให้เกิดการสนทนาหลังจากที่เขาได้ทำผิด พระองค์ทรงรู้อยู่แล้วว่า เขาแอบตรงไหน

นี่เป็นพระเมตตาของพระเจ้าต่อครอบครัวใหม่ และกับเราที่เป็นคนบาปทุกคนด้วย
อาดัมตอบด้วยความจริงใจว่า เขากลัว เขาซ่อนตัว เพราะเปลือยกายอยู่

3:11-12  คำถามต่อมาคือ ใคร..เป็นคนบอกว่าเขาเปลือยกาย? พระองค์ทรงสรุปให้พวกเขารู้ว่า ทรงรู้ว่าเขากินผลไม้ที่ทรงห้ามไปแล้ว ทรงถามอีกว่า กินผลไม้นั้นไปแล้วหรือ? พระองค์ทรงถามให้เขาตอบและอาดัมก็ปัดความผิดไปให้พระองค์ และภรรยาทันที เขาเป็นคนที่ต้องห้ามภรรยา แต่ก็ไม่ได้ทำกลับกินผลไม้ตามภรรยาเข้าไป   การโยนความผิดไปให้คนอื่นนี้ เกิดมาตั้งแต่โลกเริ่มต้นใหม่ ๆ และยังคงเป็นพฤติกรรมที่มนุษย์ทำอยู่ไม่เคยเลิกเลย 

3:13  ทรงถามผู้หญิงว่า เธอทำอะไร? เธอก็ตอบได้ชัดว่า ตนเองถูกหลอกลวง นี่ก็เป็นพฤติกรรมอีกอย่างหนึ่งของมนุษย์คือ  ฉันถูกหลอก ฉันคือเหยื่อ  

3:14 พระเจ้าไม่ได้ทรงถามอะไรงูเลย พระองค์ทรงลงโทษมันในสวนนั่นเอง ทรงสาปแช่งให้มันต้องใช้ท้องเลื้อยไป กินดินไปตลอด ซึ่งมีความหมายถึงชีวิตที่ตกต่ำที่สุด  และทำให้เราพอจะประเมินได้ว่า ก่อนหน้านี้ มันคงมีร่างแบบอื่นคล้ายสัตว์อื่นที่มีขาสี่ขา   และในวันนั้นที่มนุษย์กินผลไม้ที่ต้องห้าม สัตว์เลี้ยง สัตว์ป่าก็รับผลของบาปนั้นไปด้วย 

3:15 นี่เป็นคำพยากรณ์แรกถึงพระเมสสิยาห์ในพระคัมภีร์ หลังจากที่มนุษย์ได้ทำบาป พระเจ้าก็ทรงให้ผู้หญิงเป็นผู้ที่จะมีเชื้อสาย  จะมีท่านผู้หนึ่งออกมาจากเชื้อสายของหญิง และเชื้อสายผู้นี้จะทำให้หัวงู หัวซาตาน แหลก และมันจะทำให้เท้าของท่านฟกช้ำ
การเป็นศัตรูระหว่างงูกับผู้หญิง (คือมนุษยชาติ)จะมีต่อไป  เป็นศัตรูฝ่ายวิญญาณที่จะพยายามทำลายวิญญาณของมนุษย์ที่จะเกิดมาในโลกทุกคน   
เราจะเห็นว่า มารพยายามทำลายลูกหลาน อาดัมตั้งแต่แรก คายิน ฆ่าเอเบล
มนุษย์ชั่วช้าจนพระเจ้าทรงให้น้ำท่วมโลกตายกันหมด จากนั้น เมื่อเข้าไปอยู่ในอียิปต์ก็ถูกฟาโรห์พยายามฆ่าเด็กผู้ชายทั้งหมด แล้วในสมัยของเอสเธอร์ ก็มีฮามานที่ต้องการฆ่าคนยิวทั้งหมด ฯล ฯ  จนมารได้สมใจอยาก มันได้ประหารพระเมสสิยาห์บนไม้กางเขน แล้วปรากฏว่า มันแพ้
จนวันนี้ อิสราเอลก็ยังถูกจ้องทำร้าย ต้องการให้ชนชาตินี้หมดหายไปจากโลก ไม่มีอิสราเอลบนแผนที่โลกอีกต่อไป ทั้ง ๆ ที่แพ้แล้ว แต่มารก็ไม่ต้องการเห็นพระเยซูเสด็จกลับมาครอง ณ เยรูซาเล็ม มันยังสู้สุดฤทธิ์

การลงโทษมนุษย์
3:16 ผู้หญิงก็ไม่ได้พ้นโทษ  การตั้งครรภ์และการคลอดบุตรจะเป็นความเจ็บปวดอย่างยิ่ง  คำว่า จะยังปรารถนาสามี มีหลายความหมาย  แต่ความหมายที่ชัดตรงนี้ คืออการที่ต้องการจะควบคุมเขา คำเดียวกันใน 4:7  คำฮีบรูว่าเทชูคา תְּשׁוּקָה  คำนี้ มีความหมายว่า เธอต้องการควบคุมเขา และเขาก็จะเป็นคนที่จะปกครอง เป็นหัวหน้าของเธอ

3:17-19 อาดัมป้ายความผิดให้พระเจ้าและภรรยา แต่เขาต้องรับโทษของการไม่เชื่อฟัง  ชีวิตที่สบายกลายเป็นชีวิตที่ลำบาก ต้องหากินแบบหลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน นึกถึงเวลาที่ยังไม่มีเครื่องมือใด ๆ วันแรกของอาดัมอาจจะต้องใช้มือขุดดินเสียด้วยซ้ำ พระเจ้าทรงให้เขามีอายุยืนถึง 900 ปี เพราะจำเป็นที่เขาจะต้องเรียนรู้การทำไร่ไถนา และประดิษฐ์เครื่องมือจากไม้ และหิน  แล้ววันหนึ่ง เมื่อถึงเวลา เขาจะค่อย ๆ โรยรา ร่างกายจะหมดแรง อวัยวะภายในจะหมดอายุ ไม่ทำงานเหมือนเคย เขาจะสิ้นชีวิต และถูกนำไปฝังดิน กลายเป็นดินเหมือนอย่างที่เขาเป็นมาก่อน   และปรากฏการณ์นี้จะเกิดขึ้นกับมนุษย์หลังจากเขาทุกคน 

3:20 และแล้ว อาดัมก็ตั้งชื่อภรรยาของเขาว่า เอวา ฮีบรูว่า חַוָּה คาวาห์ หรือ เอวา หรืออีฟในอังกฤษ เป็นคำที่ให้ความหมายถึงชีวิต และการมีชีวิตอยู่ผู้ให้ชีวิต
การที่อาดัมเลือกชื่อนี้เน้นย้ำถึงพระประสงค์ที่จะให้ให้มนุษยชาติ รุ่งเรืองจากชีวิตที่พระเจ้าประทานให้
เอวาเป็นทั้งคู่ชีวิตของอาดัม และเป็นคนแรกที่มีส่วนในการทำบาป เธอถูกสร้างจากข้างตัวอาดัม เธอคุยกับงู และต่อมาเมื่อมีลูก เธอก็ได้กล่าวคำที่ทำให้เรารู้ว่าเธอเข้าใจพระเจ้ามากพอสมควร เธอเป็นแม่คนแรกของโลก ต้องเรียนรู้อะไรมากมาย มีความถูกความผิดเกิดขึ้นในชีวิตมากมายด้วย เธอเป็นคนที่รับหน้าที่ใน
การทวีจำนวนมนุษย์คนแรก แม้ว่าจะยากลำบากเพียงไรก็ตามในการที่ต้องคลอดลูกออกมา  … ขอบคุณพระเจ้าสำหรับเธอผู้นี้

3:21 ใบไม้ที่ทั้งสามีภรรยาช่วยกันเย็บ ปกปิดได้ชั่วคราว พระเจ้าทรงฆ่าสัตว์ และถลกหนังมันออกมา ทำเสื้อให้พวกเขาสวมใส่ ทรงสวมให้เขาด้วยพระองค์เอง  นี่เป็นครั้งแรกที่พระเจ้าทรงฆ่าสัตว์เพื่อให้ประโยชน์แก่มนุษย์  จะต้องมีการหลั่งเลือด พวกเขาไม่ได้ตายในเวลานั้น แต่มีสัตว์ที่ตายเพื่อชาย และหญิง  ทั้งสองสวมเสื้อหนังสัตว์ เป็นเสื้อชุดแรกของโลกนี้   พระเจ้าทรงแสดงว่า สัตว์ตัวหนึ่งสามารถมาแทนชีวิตของมนุษย์  และต่อไปพระเจ้าจะค่อย ๆ อธิบายให้มนุษย์เข้าใจมากขึ้น เพราะตอนนี้ ในโลกกลายเป็นโลกที่มีบาปแล้ว พระเจ้าเท่านั้นที่จะแก้ไขปัญหานี้ได้

ถูกไล่ออกจากสวนแห่งเอเดน
3:22 ต้นไม้แห่งชีวิต ปรากฏในวิวรณ์ 22:2 ใบของต้นไม้นี้ รักษาชาติต่าง ๆ ให้หาย
ซึ่งน่าจะหมายถึงการหายโรคต่าง ๆ  และเป็นต้นไม้ที่ให้ชีวิตเพื่อให้ทุกคนที่เข้ามาในเมืองนั้น   
3:23 พระเจ้าทรงไล่อาดัมออกไปจากสวนแห่งเอเดน .. กลายเป็นว่า จากผู้ดูแลสวน ผู้ปกครองธรรมชาติที่พระเจ้าทรงสร้างมา เขาจะต้องหากินบนผืนดิน ดินที่พระเจ้าทรงใช้ปั้นเขาขึ้นมา และจะไม่มีมนุษย์คนใดเข้าไปในที่แห่งนี้ได้ จนกว่าถึงวันของพระเจ้าที่ทรงกำหนดไว้ 

3:24 พระเจ้าทรงให้เครูบปกป้องสวนแห่เอเดน     เครูบ หรือ คือสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือธรรมชาติที่ทำหน้าที่พิทักษ์ ปกป้อง และจะปรากฏตัวในรูปของสัตว์   อาจเป็นทั้งเดินสี่ขา หรือสองขา  (Cultural) ในสมัยต่อมาเมื่ออิสราเอลเดินทางผ่านถิ่นกันดาร พระเจ้าทรงให้มีเครูบพิทักษ์หีบพันธสัญญาในพลับพลา (อพยพ 25:18–22 )
เครูบใช้ดาบเพลิงหมุนได้รอบทิศเพื่อป้องกันไม่ให้มนุษย์เข้าไปในเขตสวนแห่งเอเดน   

ปฐมกาล 3
1* 1 พงศาวดาร 21:1; 2 โครินธ์ 11:3
2* ปฐมกาล 2:16-17
3* อพยพ 19:12-13
4* 2 โครินธ์ 19:12-13
6* 1 ยอห์น 2:16; 1 ทิโมธี 2:14
7* ปฐมกาล 2:25
8* โยบ 38:1; 31:33
10* ปฐมกาล 2:25

12* สุภาษิต 28:13
13* 2 โครินธ์ 11:3
14* เฉลยธรรมบัญญัติ 28:15-20
15* ยอห์น 8:44; อิสยาห์ 7:14; โรม  16:20
16* ยอห์น 16:21; ปฐมกาล 4:7; 1 โครินธ์  11:3
17* 1 ซามูเอล  15:23; ปฐมกาล 2:17; โรม  8:20-22; ปัญญาจารย์ 2:23

18* สดุดี 104:14
19* 2 เธสะโลนิกา 3:10; ปฐมกาล 2:7; 5:5 ; โยบ 21:26
20* 2 โครินธ์ 11:3
23* ปฐมกาล 4:2; 9:20
24* เอเสเคียล 31:3, 11;
สดุดี 104:4; ปฐมกาล 2:8-9

วันที่เจ็ด พระเจ้าทรงพัก
1 ดังนั้น ฟ้าสวรรค์ แผ่นดินโลกและสรรพสิ่งที่อยู่ในที่เหล่านั้น จึงสร้างสำเร็จครบถ้วน 
2 เมื่อถึงวันที่เจ็ด พระเจ้าทรงเสร็จราชกิจการทรงสร้างทั้งสิ้น  และในวันที่เจ็ดนี้ ทรงหยุดพักจากราชกิจการทรงสร้างทั้งปวง 
3 และพระเจ้าทรงอวยพรวันที่เจ็ด และทรงตั้งให้เป็นวัน บริสุทธิ์ เพราะในวันนั้น พระองค์ทรงหยุดพักจากราชกิจการทรงสร้างทั้งสิ้น 

การสร้างมนุษย์
4 ต่อไปนี้เป็นเรื่องราวการทรงสร้าง ฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก 
ในวันที่พระยาห์เวห์องค์พระเจ้า (พระยาห์เวห์ เอโลฮิม) ทรงเริ่มสร้างแผ่นดินโลกและฟ้าสวรรค์นั้น 
5 เวลานั้น ยังไม่มีพืชบนแผ่นดิน ไม่มีอะไรงอกขึ้นมาในทุ่งโลง เพราะว่า พระยาห์เวห์องค์พระเจ้า ยังไม่ได้ทรงให้ฝนตกลงมาบนแผ่นดิน ยังไม่มีใครทำหน้าที่ไถพรวนดิน
6 แต่จะมีละอองไอน้ำพลุ่งขึ้นมาให้ความชุ่มชื้นรดทั้งแผ่นดิน
7 แล้ว พระยาห์เวห์องค์พระเจ้า ทรงปั้นมนุษย์ขึ้นจากผงดิน  พระองค์ทรงระบายลมหายใจแห่งชีวิตเข้าไปทางจมูกของเขา มนุษย์จึงมีชีวิตขึ้นมา (อาดัมแปลว่ามนุษย์ อาดามาแปลว่าพื้นดิน)

สวนที่ทรงปลูก
8 แล้ว พระยาห์เวห์องค์พระเจ้า ทรงปลูก สร้างสวนแห่งหนึ่งทางตะวันออก ในที่ ๆ เรียกว่า เอเดน  (ความหมายว่า โอ่อ่า สบาย)และทรงให้ชายที่ทรงสร้างขึ้นมานั้น ให้อาศัยที่นั่น
  9  พระยาห์เวห์องค์พระเจ้า ทรงทำให้เกิดต้นไม้ที่งดงาม และต้นไม้ทุกชนิดที่เหมาะเป็นอาหาร และงอกขึ้นมาบนแผ่นดิน  ที่กลางสวนนั้น มีต้นไม้แห่งชีวิต และต้นไม้แห่งการรู้ดีรู้ชั่ว
10 มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลผ่านเอเดน และช่วยหล่อเลี้ยงสวนนั้น  และจากนั้นก็แยกออกเป็นแม่น้ำสี่สาย
11 แม่น้ำสายแรกชื่อปิโชน ไหลรอบ ๆ แผ่นดิน ฮาวิลาห์ซึ่งมีแร่ทองคำ 
12 ทองคำของดินแดนนี้เป็นทองชั้นดี มียางไม้หอม และอัญมณีด้วย
13 สายที่สองคือกิโฮน ไหลผ่านรอบแผ่นดินคูช 14 สายที่สามคือ ไทกริส ไหลไปทางทิศตะวันออกของอัชชูร์ และสายที่สี่คือ ยูเฟรติส (ทั้งหมดนี้อยู่ในเมโสโปเตเมีย)

ผลไม้ต้องห้าม!
15 พระยาห์เวห์องค์พระเจ้า ทรงให้ชายผู้นั้น (อาดัม) อยู่ในสวนแห่งเอเดน เพื่อทำงาน และดูแล รักษาสวนนั้น 
16 พระยาห์เวห์องค์พระเจ้า ทรงบัญชาเขาว่า “เจ้าจะกินผลไม้จากต้นใดก็ได้ในสวนนี้อย่างอิสระ
17 แต่เจ้าจะต้องไม่กินผลไม้จากต้นแห่งการรู้ดีรู้ชั่ว เพราะหากเจ้ากินผลของมันเมื่อใด เจ้าจะตายแน่”

อาดัมตั้งชื่อสัตว์ต่าง ๆ
18 แล้วพระยาห์เวห์องค์พระเจ้าตรัสว่า “ไม่เป็นการดีถ้าชายคนนี้ต้องอยู่เดี่ยวๆ เราจะสร้างผู้ช่วยที่เหมาะกับเขา”
19 พระยาห์เวห์องค์พระเจ้า ได้ทรงปั้นสัตว์ป่าและนกในอากาศทุกชนิดจากดิน  แล้วทรงนำสรรพสัตว์เหล่านั้นมาให้ชายผู้นั้นเพื่อเขาจะได้ตั้งชื่อของมัน  ไม่ว่าเขาจะเรียกมันว่าอย่างไร ชื่อของมันก็เป็นไปตามที่เขาเรียก
20 ชายผู้นั้นได้ตั้งชื่อให้กับทั้งสัตว์เลี้ยง  นกในอากาศ  และสัตว์ป่า สัตว์ทุ่ง แต่เขา (อาดัม) ยังไม่พบผู้ช่วยที่เหมาะสมกับเขา   

การสร้างผู้หญิง
21 ดังนั้นพระยาห์เวห์องค์พระเจ้า จึงทรงทำให้ชายผู้นั้นหลับลึกสนิท และขณะที่หลับอยู่นั้น ทรงชักกระดูกซี่โครงออกมาซี่หนึ่ง และทรงปิดเนื้อหนังของเขาตรงนั้นให้สนิทเหมือนเดิม 
22  พระยาห์เวห์องค์พระเจ้า ทรงใช้กระดูกซี่โครงนั้นสร้างผู้หญิงขึ้นมา แล้วพระองค์ก็ทรงนำหญิงนั้นมาให้เขา   
23 แล้วชายผู้นั้นกล่าวว่า “บัดนี้ นี่คือคนที่มีกระดูกจากกระดูกของเรา  ร่างของเธอมาจากร่างของเรา  เราจะเรียกเธอว่า ชายา เพราะเธอมาจากชาย
[ฮีบรู אִישׁ ‘ish ผู้ชาย]
[ฮีบรู אִשָּׁה ‘ishshah ผู้หญิง]

24 ดังนั้น ผู้ชายจึงละจากพ่อและแม่ และไปผูกพันกับภรรยาของเขา และทั้งสองจะเป็นหนึ่งเนื้อเดียวกัน  
25 ชายผู้นั้นและภรรยา ต่างเปลือยกาย และทั้งสองไม่ได้อายกัน  

อธิบายเพิ่มเติม

วันที่เจ็ด พระเจ้าทรงพัก
2:1 พระเจ้าทรงสร้างสรรพสิ่งที่ทรงดำริในพระทัยสำเร็จครบแล้ว ทุกอย่างดี สวยงามมาก และต่างทำหน้าที่ในตัวของมันอย่างสมบูรณ์แบบ
ตั้งแต่ดวงดาวต่าง ๆ บนท้องฟ้าที่เห็นและไกลเกินเห็น ลงมาในบรรยากาศของโลก ลงมายังพื้นโลก และลงไปในมหาสมุทร ผืนน้ำทั้งหลาย พืชเติบโตจากการสังเคราะห์แสง สัตว์และมนุษย์เติบโตจากการกิน ร่างกายภายในทำงานอย่างมหัศจรรย์ … พระองค์ทรงสร้างสำเร็จครบถ้วนจริง ๆ

2:2 วันที่เจ็ด.. เจ็ด มีความหมายถึงการสำเร็จเสร็จสิ้น  เต็มบริบูรณ์  เจ็ดเป็นสัญลักษณ์ของการพัก พระเมตตาและพระคุณ การพักของพระเจ้าคือ ทรงหยุดจากราชกิจทรงสร้าง  พระองค์ไม่ทรงประสงค์สร้างสิ่งใดต่อ ทุกอย่างจะทวีจำนวนอย่างที่ทรงอวยพรไว้ สัตว์ชนิดใดก็จะมีลูกหลานเป็นชนิดนั้น  และพระองค์ไม่ได้ทรงจากโลกที่ทรงสร้างไว้ไป พระองค์ทรงพักราชกิจการสร้างสรรค์ในวันที่เจ็ด เพราะมันเสร็จสมบูรณ์แล้ว  ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องกังวล โลกสามารถดำเนินต่อไปด้วยพระดำรัสที่ทรงฤทธิ์ (ฮีบรู 1:3)

2:3 การที่ทรงตั้งให้เป็นวันบริสุทธิ์นั้น คือ พระเจ้าทรงทำให้วันนี้แตกต่างออกไป  ยังมีความหมายเหนือไปกว่านั้นคือว่า วันนี้เป็นวันของพระเจ้า เป็นวันที่พักจากงานปกติ  เรื่องของการพักจากการงานในวันที่เจ็ดนี้ เป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งในกลุ่มคนยิว และ คริสเตียน พระเจ้าทรงกำหนดวันนี้ไว้ตั้งแต่ที่ทรงสร้างโลก 

การสร้างมนุษย์
2:4 ตอนต่อไปนี้เป็นรายละเอียดการสร้างมนุษย์ขึ้นมาในวันที่หก  แม้จะไม่มีคนเป็นพยานรู้เห็น แต่พระเจ้าผู้ทรงสร้างเป็นผู้ให้รายละเอียดกับโมเสสเขียนคำว่าเรื่องราว หรือคำอธิบาย การทรงสร้างนี้เป็นคำสำคัญในหนังสือปฐมกาล ฮีบรูว่า תוֹלְד֧וֹת โทลโดท หมายถึงการเรื่องราว ประวัติของการเกิด หรือ ประวัติเชื้อสายครอบครัว
และโมเสสยังแนะนำพระนามว่า พระยาห์เวห์เอโลฮิม หรือพระยาห์เวห์องค์พระเจ้าด้วย  เอโลฮิมเป็นนามเรียกพระเจ้าในการทรงสร้าง ปฐมกาล 1:1
เป็นนามพหูพจน์ แต่เวลาใช้คำกริยา กลับใช้เป็นเอกพจน์ ซึ่งเป็นการแนะให้เรารู้จักพระเจ้าในฐานะองค์ตรีเอกานุภาพมาแต่บรรทัดแรกของปฐมกาล  

2:5-6  ก่อนที่พระเจ้าทรงสร้างอาดัมนั้น โมเสสบันทึกชัดว่า ยังไม่มีมนุษย์คนใดมาพรวนดิน ไม่มีพืช แต่แผ่นดินได้รับความชุ่มชื่นจากละอองน้ำที่พลุ่งขึ้นมาจากแผ่นดินเอง ข้อความในบทที่สองนี้ เป็นรายละเอียดที่แตกต่างไปจาก บทที่หนึ่ง และ 2:1-3  ในภาษาเดิมกล่าวว่า ไม่มี อาดัม אָדָ֣ם (มนุษย์) คนใดทำหน้าที่ไถพรวน อาดามา אֲדָמָֽה (ผืนดิน)  ประโยคนี้น่าจะโยงถึงการที่มนุษย์ถูกสร้างขึ้นมาจากดิน
เวลานั้นยังไม่มีฝนตก … แต่โลกก็ไม่ได้ขาดความชื้นเลย


2:7 การสร้างมนุษย์นั้นแตกต่างจากการสร้างสัตว์ทั้งหลายอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าจะมีระบบทำงานของร่างกายคล้ายคลึงกันเป็นส่วนใหญ่ เช่นมีตา หู ปาก  มีอวัยวะภายในที่ช่วยระบบหายใจ ระบบการย่อยอาหาร การมีหัวใจปอด ฯลฯ 
พระองค์ทรงปั้นมนุษย์ขึ้นมาจากดิน  คำว่าปั้น (יָצַר ยาทซาร์ ) เป็นคำเดียวกับที่ใช้กับช่างปั้นที่ปั้นดินขึ้นมา  ต้องคิดออกแบบแล้วสร้างขึ้นมา   พวกเขาเป็นสิ่งทรงสร้างที่พระเจ้าทรงปั้นด้วยพระหัตถ์ ไม่ได้แค่ตรัสสั่งให้เกิดขึ้น มนุษย์จึงพิเศษ พระองค์ทรงตั้งพระทัยให้พวกเขาได้ทวีจำนวน  ดังนั้น ทรงมีการวางแผนอยู่ในดีเอ็นเอเรียบร้อย  เพื่อมนุษย์ลูกหลานยุคต่อ ๆ ไป ไม่ใช่แค่วันนั้น 
ดร.เจมส์ ทัวร์ นักเคมีชั้นนำของโลก ได้ให้สัมภาษณ์ว่า ชีวิตคืออะไร สรุปได้ว่า ชีวิตต้องตอบสนองต่อสภาพแวดล้อม มีการเจริญเติบโต มีการเปลี่ยนแปลง มีการเผาผลาญ หายใจ รักษาสภาวะสมดุลในร่างกาย  ประกอบด้วยเซล และส่งต่อลักษณะไปยังลูกหลาน … นี่เป็นสิ่งที่พระเจ้าประทานให้กับ พืช มนุษย์ สัตว์   และมนุษย์ก็เป็นระดับสูงสุดที่สัตว์และพืชไม่สามารถทำได้เหมือนเขา https://www.youtube.com/watch?v=I0InjvwBXTg  ที่ 12.44 นาที
 

แล้วลมหายใจของพระองค์ ก็เข้ามาทางจมูกของมนุษย์ มนุษย์จึงมีชีวิตที่แตกต่างมาก พวกเขามีความคล้ายพระเจ้าอย่างที่พระองค์ทรงประสงค์
ปฐมกาล 1:17  ว่า พระองค์ทรงสร้างพวกเขาตามพระลักษณะของพระองค์   พวกเขามีความคิด สติปัญญา  ภาษา  มีเหตุผล  มีจิตวิญญาณที่ติดต่อกับพระเจ้าได้  พวกเขาสามารถต่อยอดสิ่งที่มีอยู่ในธรรมชาติเป็นสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดประโยชน์แก่ตนได้  สามารถสร้างอารยธรรมได้ และเราจะเห็นว่า พระเจ้าทรงให้พวกเขาเก่งขนาดที่พระองค์ตรัสในปฐมกาล 11:6  “ต่อไปถ้าเขาวางแผนจะทำอะไร ก็จะทำได้ทุกอย่าง” 

สวนที่ทรงปลูก
2:8-9 พระเจ้าทรงสร้างสวนทางตะวันออกของพื้นที่ ๆ พระเจ้าทรงเรียกว่า เอเดน  ซึ่งแปลว่า โอ่อ่า สบาย น่าชื่นชม (עֵדֶן เอเดน) เหมือนกับว่า เอเดนเป็นที่ประทับของพระเจ้าแล้วมีสวนข้างๆเอเดนทางตะวันออก  และมีแม่น้ำที่ไหลมาจากเอเดนเลี้ยงสวนนั้น 
ในโลกโบราณ สวนที่พระคัมภีร์หมายถึง ไม่ใช่ไร่ นา แต่เป็นเหมือนสวนที่วางภูมิทัศน์อย่างดี และเป็น ที่ ๆ มีทั้งน้ำ และต้นไม้ที่สูงสวยงาม อาจมีสัตว์อาศัยอยู่บ้าง น่าจะคล้าย ๆ กับสวนของเนบูคัดเนสซาร์ หรือสวนป่าของโซโลมอน
พระองค์ทรงประสงค์ให้อาดัมดูแลสวนนี้แทนพระองค์  ในสวนนี้มีทั้งต้นไม้ที่งามน่าดู  และยังมีต้นไม้ที่ให้ผลเป็นอาหารด้วย 

แล้วมีต้นไม้สองต้นคือต้นไม้แห่งชีวิต  และต้นไม้แห่งการรู้ดีรู้ชั่ว ที่สำคัญมากในสวน เหมือนกับเป็นต้นไม้ที่ให้ความเป็นหนุ่มเป็นสาว  เป็นต้นไม้แห่งชีวิตนิรันดร์  และต้นไม้แห่งปัญญา ที่ก่อให้เกิดเรื่องราวมากมายต่อมาซึ่งเกี่ยวพันกับชีวิตของมนุษย์ทุกคน (สุภาษิต 3:18 กล่าวว่า ปัญญาเป็นต้นไม้แห่งชีวิต)

ในยุคต่อมา มีผู้เผยพระดำรัสที่มองกลับไปยังเอเดนนี้ โยเอล 2:3, อิสยาห์ 51:3, เอเสเคียล  36:35 แม้แต่ยอห์นในวิวรณ์ 22:1-3  พวกเขามองกลับไปยังเอเดนที่มีความหมายต่อมวลมนุษย์ การเสด็จกลับมาของพระเยซูก็จะเป็นการฟื้นฟูความตระการของเอเดนซึ่งสูญหายไปเพราะมนุษย์ตกในความบาป

 2:10-11  แม่น้ำที่หล่อเลี้ยงต้นไม้ในสวน น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของน้ำที่พลุ่งจากตาน้ำในพื้นดินขึ้นมา เพราะตอนนั้นยังไม่ได้บันทึกว่ามีฝน  เรายังไม่ทราบว่า แม่น้ำปิโชนอยู่ที่ใด แต่ปรากฎว่า แร่ธาตุต่าง ๆ ในโลกก็มีแล้ว โมเสสบอกเรานอกเหนือจากดิน ซึ่งประกอบด้วยแร่ธาตุหลายชนิด ยังมีแร่ทองคำที่แม่น้ำที่ไหลอยู่รอบ ๆ  เป็นแผ่นดินชื่อ ฮาวิลาห์

2:12-13  
เมื่อเปรียบเทียบตรงนี้กับ วิวรณ์ 21:15–22:2 เราจะเห็นว่า เมื่อถึงวันของพระเจ้า ผู้เชื่อในพระองค์จะได้กลับไปเห็นสภาพแวดล้อมแบบนี้ในอนาคต
คือเป็นแผ่นดินที่เต็มด้วยแร่มีค่า งดงามตระการด้วยอัญมณี  และหอมสดชื่น ความหอมเป็นกลิ่นที่ทำให้เกิดความพอใจ เหมือนกับเครื่องบูชาเผาที่ส่งกลิ่นที่พระเจ้าทรงพอพระทัย
แม่น้ำสายที่สองคือกิโฮน ไหลผ่านแผ่นดินคูช​​ แม่น้ำไทกริส  ยูเฟรตีสไหลห่างกัน แต่ก็มาบรรจบกัน และไหลงลงสู่อ่าวเปอร์เซีย  

แม้จะเชื่อกันว่า เอเดนอยู่แถบไทกริส ยูเฟรติส แต่ก็ไม่มีใครสามารถบอกแบบปักหมุดลงไปได้ .. พระเจ้าทรงบอกกว้าง ๆ และทรงปิดบังไว้ ไม่มีมนุษย์คนใดค้นพบได้  

ผลไม้ต้องห้าม!
2:15 สิ่งสำคัญที่ปรากฏในความเป็นมนุษย์  คือ เขาทำงาน เขาถวายเกียรติแด่พระเจ้า  เป็นสิ่งที่มีเกียรติและน่าชื่นชม สะท้อนพระลักษณะของพระเจ้า  พระเจ้าทรงสร้างสรรค์ และมนุษย์ก็ได้รับพระลักษณะนั้นมาเต็ม ๆ 
พระเจ้าทรงกำหนดให้เขาทำงานที่ชัดเจน  พระเจ้าทรงให้มนุษย์ทำงานตั้งแต่ก่อนที่พวกเขาจะออกจากสวน งานเป็นส่วนประกอบสำคัญของการเป็นมนุษย์
( มีความเห็นว่า เขาทำงานเหมือนกับปุโรหิต คือมีหน้าที่บำรุงรักษาพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ และจัดหาสิ่งต่าง ๆ ให้ครบเพื่อนมัสการพระเจ้าตามที่พระเจ้าทรงประสงค์ ( กันดารวิถี 3:7-8))

2:16-17  อาดัมได้ทั้งงาน และความรับผิดชอบในการเชื่อฟังพระเจ้า
การไม่เชื่อฟังจะส่งผลให้เขาต้องตาย
พระเจ้าทรงอนุญาตให้กินผลไม้ทุกอย่างยกเว้นจากต้นรู้ดีรู้ชั่ว เพราะกินเมื่อไรเขาตายแน่  แม้จะไม่ใช่เป็นการตายทันทีทันควัน  เพียงต้นเดียวเท่านั้น ที่พระเจ้าทรงห้ามไม่ให้อาดัมกิน นอกนั้น เขาสามารถเลือกได้ว่าจะกินหรือไม่กิน  หากอาดัมไม่เชื่อฟัง ผลก็คือ เขาจะตาย ต้นไม้นี้ เป็นสัญลักษณ์ เป็นเส้นขีดแบ่งว่ามนุษย์จะเชื่อฟังพระเจ้าหรือไม่
จากพระคัมภีร์สองข้อนี้ พระเจ้าทรงให้ทั้งอิสรภาพ และขอบเขต (การบังคับตัวเอง) แก่อาดัมและแก่เราทุกคนด้วย เพื่อให้เรามีชีวิตเต็มด้วยพระเกียรติ

อาดัมตั้งชื่อสัตว์ต่าง ๆ
2:18 ดูเหมือนการสร้างอาดัมยังไม่สำเร็จดี เพราะพระเจ้าตรัสว่า ไม่เป็นการดีที่เขาจะอยู่คนเดียว พระเจ้าทรงตั้งพระทัยให้เขามีผู้ช่วย เหมือนกับที่พระองค์ก็ทรงเป็นสามในหนึ่งเดียว   พระเจ้าทรงเห็นว่า การมีภรรยานั้นเป็นสิ่งที่ดีสำหรับอาดัมอย่างแน่นอน ทำให้เขาไม่ต้องโดดเดี่ยว และการมีผู้ช่วยคนนี้ ยังทำให้เกิดลูกหลานต่อไปอีกด้วย
คำว่าผู้ช่วยนี้ เหมือนกับที่พระเยซูตรัสว่า จะทรงส่งผู้ช่วยมาให้เรา พระเจ้าทรงส่งภรรยามาเพื่อช่วยกันทั้งสองฝ่ายให้ทำตามน้ำพระทัยของพระเจ้า  พระเจ้าเองทรงเป็นผู้ช่วยเหลือเราด้วย (อ่านเพิ่มเติม ยอห์น 14:16 16:7; สดุดี 33:20)
พระเจ้าทรงตั้งพระทัยจะใช้อาดัมมีผู้ช่วยที่เหมาะกับเขา ที่มีลักษณะเดียวกัน  สื่อสารกัน แสดงความรักต่อกันได้  ทั้งสองจะต้องมีจิตวิญญาณแบบเดียวกัน สามารถช่วยกันและกันให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างงดงาม

2:19  การตั้งชื่อของอาดัมนั้น เป็นการแสดงว่า พระเจ้าทรงให้อาดัมมีอำนาจเหนือสัตว์เหล่านั้น  เขาเป็นมนุษย์ที่สามารถเป็นผู้ครอบครองได้ การตั้งชื่อเป็นสิ่งที่สำคัญ มีความหมายมาก
การตั้งชื่อยังเป็นการกำหนดหน้าที่ของสิ่งนั้นด้วย    ถ้าเราจะดูชื่ออาดัม(אָדָם) ที่มีความหมายจากคำว่า อาดามา(אֲדָמָה)ที่แปลว่า พื้นโลก  อาดัมก็น่าจะตั้งชื่อสัตว์ที่บอกให้เห็นถึงลักษณะของมันด้วย  แต่ตอนนี้ไม่มีสัตว์ตัวใดที่จะมีชื่อที่เหมาะจะเป็นคู่ชีวิตของเขาเลย

การสร้างผู้หญิง
2:21-23  แล้วพระเจ้าทรงทำให้เขาหลับลึก  อาดัมไม่ได้มีส่วนในการสร้างสรรค์ผู้หญิงขึ้นมาเลย พระองค์ทรงชักกระดูกข้างตัวของเขาออกมา  ผู้หญิงคนที่พระเจ้าทรงสร้าง มาจากข้างตัวของอาดัม  คำว่าซี่โครงนี้มาจากฮีบรูว่า เซลา צֵלָע หมายถึงส่วนที่โค้งของร่างกาย ประตู ใบไม้ มักใช้เป็นคำที่เกี่ยวกับการก่อสร้าง  ถ้าพูดในเชิงร่างกาย นั้นจะหมายถึงทั้งกระดูกและเนื้อ   เธอถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นผู้ที่อยู่เคียงข้างเขา  เดินไปด้วยกัน ใช้ชีวิตเคียงข้างกัน ไม่ใช่เป็นเจ้านายเหนือ หรือ เป็นทาสรับใช้ใต้เท้าเขา เธอออกมาจากข้างตัว เขาจะต้องรักและปกป้องเธอที่มาจากกระดูกและเนื้อใกล้หัวใจ
แล้วอาดัม ซึ่งเป็นผู้ชาย (ฮีบรูว่า אִישׁ อีช) ก็ให้ชื่อกับผู้หญิงที่พระเจ้าประทานให้ว่า (ฮีบรูว่า אִשָּׁה อีชชา)  พอดีกับคำไทยชายเป็นชายา (ซึ่งมีความหมายว่าผู้หญิง หรือภรรยา)   เขาได้ตั้งชื่อของเขาเองเป็น “อิช” ที่มีความสัมพันธ์กับอิชชา ในขณะที่โมเสสตั้งชื่อให้เขาว่า “อาดัม” ที่สัมพันธ์กับการเกิดขึ้นของเขาจากผงคลีดิน (net)

2:24 โมเสสได้วางรากฐานของการเป็นครอบครัวให้ตั้งแต่แรก นั่นคือ สามี ภรรยา จะต้องตั้งต้นชีวิตใหม่ที่รับผิดชอบ ดูแล ปกป้องครอบครัวใหม่  ทั้งสองต่างช่วยกันดูแลคนรุ่นต่อไป แต่แล้วในสังคมของยิว เราก็เห็นว่า พวกเขาเป็นลักษณะของครอบครัวใหญ่ ที่ลูกหลานก็ยังมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับปู่ย่าตายาย 

2:25 การที่ทั้งสองเปลือย ไม่อายกันนั้น  บอกถึงความเป็นสามี ภรรยา การที่ทั้งสองจะต้องทวีจำนวนลูกหลานขึ้น โดยที่ไม่อายกันระหว่างสองคนนี้  และยังไม่ได้มีความละอายด้วย ซึ่งผิดจากความรู้สึกหลังจากที่เขาทั้งสองตกในความบาป เป็นความละอายที่แตกต่างไปจากเดิม 

ปฐมกาล 2
1* สดุดี 33:6
2* อพยพ 20:9-11; 31:17
3* อิสยาห์ 58:13
4* ปฐมกาล 1:1
5* ปฐมกาล 1:11-12; 7:4; 3:23
7* ปฐมกาล 3:19, 23; โยบ 33:4 ; ปฐมกาล 7:22; 1 โครินธ์  15:45

8* อิสยาห์ 51:3; ปฐมกาล 3:23-24; 4:16
9* เอเสเคียล 31:8; ปฐมกาล 3:22; เฉลยธรรมบัญญัติ 1:39
11* ปฐมกาล 25:18
12* กันดารวิถี 11:7
14* ดาเนียล 10:4
17* ปฐมกาล 3:1, 3, 11, 17; 3:3, 19

18* 1 โครินธ์ 11:8-9
19* ปฐมกาล 1:20, สดุดี 24; 8:6
21* 1 ซามูเอล 26:12
22* 1 ทิโมธี  2:13; ฮีบรู 13:4
23* ปฐมกาล 29:14; 1 โครินธ์  11:8-9
24* มัทธิว 19:5 ; มาระโก 10:6-8
25* ปฐมกาล 3:7, 10; อิสยาห์ 47:3

1 ในปฐมกาล เมื่อพระเจ้าทรงเนรมิตสร้างฟ้าสวรรค์ และแผ่นดินโลก
2 แผ่นดินโลกยังไร้รูปร่าง และว่างเปล่า  ความมืดปกคลุมเหนือมวลน้ำลึก และพระวิญญาณของพระเจ้าทรงเคลื่อนพระองค์อยู่เหนือผืนน้ำนั้น 

3 แล้วพระเจ้าตรัสขึ้นมาว่า “จงเกิดความสว่าง” และความสว่างก็เกิดขึ้น
4 พระเจ้าทรงเห็นว่า ความสว่างนั้นดี พระองค์จึงทรงแยกความสว่างออกจากความมืด
5 พระเจ้าทรงเรียกความสว่างว่า “วัน” ทรงเรียกความมืดว่า “คืน”
เวลาเย็นผ่านไป และเวลาเช้าเข้ามา นี่เป็นวันที่หนึ่ง (ในพันธสัญญาเดิมนั้น นับวันจากเวลาเย็นเป็นต้นไป)

6แล้วพระเจ้าตรัสว่า “จงเกิดแผ่นฟ้าเป็นโดมกว้างระหว่างน้ำ แยกน้ำออกจากกัน”
7 พระเจ้าทรงสร้างแผ่นฟ้ากว้างและทรงให้น้ำอยู่ส่วนบน และมวลน้ำด้านล่าง
8 พระเจ้าทรงเรียกแผ่นฟ้ากว้างนั้นว่าท้องฟ้า เวลาเย็นผ่านไปและเวลาเช้าเข้ามา นี่เป็นวันที่สอง

9 แล้วพระเจ้าตรัสว่า 
“จงให้มวลน้ำใต้ฟ้านั้นรวมอยู่ในที่เดียวกัน และให้พื้นที่แห้งปรากฏขึ้น” และก็เป็นไปตามนั้น 
10 พระเจ้าทรงเรียกพื้นที่แห้งว่า “แผ่นดิน” ทรงเรียกมวลน้ำที่รวมในที่เดียวกันว่า “ทะเล”
และพระเจ้าทรงเห็นว่า ดี
11 แล้วพระเจ้าตรัสว่า “แผ่นดินจงเกิดพืชพันธุ์ต่าง ๆ ขึ้น  ทั้งที่เป็นธัญพืชเป็นเมล็ด และต้นไม้ที่ให้ผลซึ่งมีเมล็ดในผล เพื่อจะให้ผลตามชนิดต่าง ๆ ของมัน ก็เป็นไปตามนั้น
12 แผ่นดินเกิดพืชพันธุ์ คือธัญพืชที่ให้เมล็ด และต้นไม้ที่ให้ผลไม้ที่มีเมล็ดในผล เมล็ดต่างก็เกิดผลตามชนิดของมัน
และ พระเจ้าทรงเห็นว่าดี
13 เวลาเย็นผ่านไปและเวลาเช้าเข้ามา นี่เป็นวันที่สาม

14 แล้วพระเจ้าตรัสว่า “จงเกิดดวงสว่างหลากหลายขึ้นในท้องฟ้า เพื่อแยกวันออกจากคืน   ดวงสว่างเหล่านี้เป็นเครื่องหมายที่กำหนดฤดู วัน และปี
15 ดวงสว่างเหล่านี้จะอยู่บนแผ่นฟ้ากว้าง เพื่อส่องสว่างให้กับแผ่นดินโลก” แล้วก็เป็นไปตามนั้น

16 ดังนั้น พระเจ้าได้ทรงสร้างดวงสว่างขนาดใหญ่สองดวง ทรงให้ดวงใหญ่ครองกลางวัน และดวงเล็กครองกลางคืน  พระองค์ยังทรงสร้างดวงดาวทั้งหลาย
 17 พระเจ้าทรงจัดตำแหน่งของดวงสว่างนี้ไว้บนแผ่นฟ้าเพื่อให้ส่องแสงลงมายังแผ่นดินโลก
18 เพื่อครองกลางวัน และครองกลางคืน และเพื่อแยกความสว่างออกจากความมืด
และพระเจ้าทรงเห็นว่า ดี   
19  เวลาเย็นผ่านไปและเวลาเช้าเข้ามา นี่เป็นวันที่สี่ 

20 แล้วพระเจ้าตรัสว่า “จงให้ห้วงน้ำ เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่แหวกว่าย
ให้มีฝูงนกบินในแผ่นฟ้ากว้าง
เหนือแผ่นดิน”
21 ดังนั้น พระเจ้าทรงสร้างสัตว์ทะเลขนาดใหญ่ และสิ่งมีชีวิตที่แหวกว่ายคลาคล่ำในทะเล ทะเลจึงเต็มไปด้วยสิ่งที่มีชีวิตแตกต่างไปตามชนิดของมัน  พระองค์ยังทรงสร้างนกที่มีปีกแตกต่างไปตามชนิดของมัน    และพระเจ้าทรงเห็นว่าดี 

22 พระเจ้าทรงอวยพรแก่สรรพสัตว์เหล่านั้น ตรัสว่า “จงเกิดลูกหลานทวีจำนวนขึ้นจนเต็มท้องทะเล และให้นกทั้งหลายทวีจำนวนขึ้นบนแผ่นดินโลก”
 23 เวลาเย็นผ่านไปและเวลาเช้าเข้ามา นี่เป็นวันที่ห้า

24 แล้วพระเจ้าตรัสว่า “ให้แผ่นดินโลกเต็มด้วยสัตว์มีชีวิต เป็นไปตามชนิดของมัน จงเกิดมีสัตว์เลี้ยง และสัตว์ที่เลื้อยคลาน และสัตว์ป่าโดยให้มีลูกหลานเกิดขึ้นตามชนิดของมัน” แล้วก็เป็นไปตามนั้น
25 ดังนั้น พระเจ้าทรงสร้างสัตว์ป่า สัตว์เลี้ยง รวมทั้งสัตว์เลื้อยคลานตามชนิดของมัน  
และพระเจ้าทรงเห็นว่าดี

26 แล้วพระเจ้าตรัสว่า
“ให้เราสร้างมนุษย์ขึ้นตามแบบเรา และ มีลักษณะเหมือนเรากันเถอะ 
และให้พวกเขาครองฝูงปลาในทะเล
ฝูงนกในอากาศ  สัตว์เลี้ยง  สัตว์ป่าทั้งหลายรวมทั้งสัตว์เลื้อยคลาน
บนแผ่นดิน“
27 ดังนั้น พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ขึ้น 
ตามพระลักษณะของพระองค์ 
ตามพระลักษณะของพระเจ้า
พระองค์ทรงสร้างเขาขี้น
เป็นผู้ชาย และผู้หญิง 
28 พระเจ้าทรงอวยพรพวกเขาและตรัสแก่พวกเขาว่า
“จงมีลูกหลานทวีจำนวนขึ้น
 จนเต็มแผ่นดิน
และจงมีอำนาจเหนือแผ่นดิน 
ครอบครองฝูงปลาในทะเล
และฝูงนกในอากาศ   
และครอบครองสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวบนแผ่นดิน”

29 พระเจ้าตรัสว่า “ดูเถิด เราได้มอบธัญพืชบนแผ่นดินให้แก่เจ้ารวมทั้งต้นไม้ที่มีเมล็ดในผลของมัน เหล่านี้จะเป็นอาหารของเจ้า
 30 เราได้ให้พืชใบเขียวเป็นอาหารแก่สัตว์ป่า แก่นกในอากาศ  และสัตว์เลื้อยคลานทุกตัว” ทุกสิ่งก็เป็นไปตามนั้น
31 พระเจ้าทอดพระเนตรดูสรรพสิ่งที่ทรงสร้าง และทรงเห็นว่าดียิ่งนัก  เวลาเย็นผ่านไปและเวลาเช้าเข้ามา นี่เป็นวันที่หก 

ปฐมกาล 1:1
หนังสือปฐมกาล 1 คือบันทึกที่เป็นรากฐานของพระคัมภีร์ทั้งเล่ม  เป็นบันทึกประวัติศาสตร์การเกิดของโลกและจักรวาลที่พระเจ้าทรงบันดาลใจให้โมเสสได้เขียนไว้     พระเจ้าทรงสร้างเหล่านี้ขึ้นมาให้เป็นอาณาจักรของพระองค์ และพระองค์ทรงประสงค์ที่จะประทับท่ามกลางสรรพสิ่งที่ทรงสร้าง  สิ่งที่สำคัญสำหรับเราผู้เชื่อคือ พระเจ้าทรงเป็นผู้สร้างโลกนี้ แม้จะมีคนมากมายปฏิเสธการทรงสร้าง และพยายามหาเหตุผลว่า โลกเกิดขึ้นมาเอง แต่จนวันนี้ ยังไม่มีใครหาข้อพิสูจน์ได้ว่า ไม่มีพระเจ้าไม่ว่าพวกเขาจะยืนยันแข็งขันอย่างไรก็ตาม    และปรากฏว่า การค้นพบใหม่ ๆ กลับยืนยันการทรงอยู่ของพระเจ้า ระเบียบต่าง ๆ ในจักรวาลและโลก ได้ทำให้มนุษย์ได้ค้นพบความยิ่งใหญ่ของพระองค์ เรื่องนี้ เราคงต้องคุยกันอีกยาว
อีกประการ เราไม่ทราบว่า ในปฐมกาลนั้นยาวนานแค่ไหนชัดเจน ถ้าเราจะนับจาก
อายุของคนที่บันทึกไว้ในพระคัมภีร์มาตั้งแต่อาดัม ก็น่าจะอยู่ประมาณ หกพันกว่าปี

การทรงสร้างของพระเจ้าเป็นการสร้างจากสิ่งที่ไม่มีมาก่อน สรรพสิ่งที่ไม่เคยมีก็เกิดขึ้นมาด้วยพระดำรัสของพระเจ้า ในสดุดี 33:9 กล่าวว่า เพราะพระองค์ตรัส โลกก็เกิดขึ้นมา .. พระองค์ทรงสั่ง มันก็ตั้งมั่นคง  และผู้ที่ผดุงสรรพสิ่งไว้ก็คือ พระบุตร (ฮีบรู 1:4)   โลกของเราถูกแขวนไว้บนความว่างเปล่าเวิ้งว้าง แกไ/!  ( โยบ 26:7) 
ที่น่าสนใจคือ ทุกครั้งที่พระเยซูทรงทำการอัศจรรย์ ทรงทำผ่านการตรัสบัญชา ยกเว้นครั้งเดียวที่ทรงวางพระหัตถ์บนผู้ป่วย (ลูกา  8:25) 
1:2 พระวิญญาณของพระเจ้าที่เคลื่อนอยู่เหนือน้ำลึกนั้น  มวลน้ำยังมีความหมายถึงความสับสนวุ่นวาย และพระคำข้อนี้ก็บอกชัดว่าโลกยังไร้รูปร่าง ว่างเปล่า มีแต่มวลน้ำลึก  และความมืด ซึ่งในพระคัมภีร์มักมีความหมายถึงความชั่วร้าย (โยบ 3:4; โยเอล 2:2)
เวลานั้นยังไม่เห็นแผ่นดิน   พระวิญญาณผู้ทรงอยู่เหนือน้ำมิได้ทรงอยู่แบบล่องลอย แต่พระองค์ทรงเตรียมที่จะทำการยิ่งใหญ่  การปกคลุมเหนือของพระวิญญาณแบบนี้ เรายังเห็นในลูกา 1:35 เมื่อเสด็จลงมาเหนือมารีย์ก่อนพระเยซูจะปฏิสนธิ์   

1:3  พระเจ้าตรัส … เราจะเห็นคำตรัสของพระเจ้านี้อยู่กับพระองค์มาตั้งแต่ปฐมกาล คำตรัสนี้คือ  พระดำรัส หรือพระวจนะ  (ยอห์น  1:1-3)  ตอนนี้เราเห็นพระเจ้าองค์ตรีเอกานุภาพชัดเจนในการทรงสร้าง  พระเจ้าพระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณบริสุทธิ์ ทรงอยู่ในปฐมกาล ในการทรงสร้างนั้น!  
ข้อนี้บอกว่า พระเจ้าตรัสให้สว่างเกิดขึ้นมา ไล่ความมืดไป ยอห์น 1:5 กล่าวด้วยว่า ความสว่างส่องมาในความมืด และความมืดไม่ชนะความสว่างนั้น วิวรณ์ 21:23  พระเจ้าทรงเป็นความสว่างนิรันดร์
ความสว่างนี้ไม่ใช่สว่างที่มาจากดวงอาทิตย์ เป็นความสว่างแรกที่พระเจ้าทรงให้อยู่คู่กับโลก  สว่างนี้เป็นสิ่งที่ทำให้มองเห็นทุกอย่างได้ 
เรื่องของความสว่างเป็นเรื่องน่าเรียนรู้ทั้งจากพระคัมภีร์เป็นสว่างฝ่ายวิญญาณ และจากวิชาฟิสิกส์เป็นสว่างของสสาร  คนที่สนใจก็หาต่อไป จะยิ่งตื่นเต้นกับพระเจ้ามากขึ้น
 
  1:4  พระเจ้าทรงเห็นว่าความสว่างดี ..​ก็ทรงแยกความสว่างออกจากความมืดทมึนที่มีอยู่ตั้งแต่ต้นนั้น  บัดนี้  โครงสร้างของโลกที่พระเจ้าทรงสร้างชัดเจน มีความสว่างเกิดขึ้น และมีขอบเขตสว่างและมืด
โลกถูกแบ่งเป็นสองด้านมีสว่างและมืด​… พระเจ้าทรงเรียกความสว่างว่า “วัน” ทรงเรียกความมืดว่า “คืน”
เวลาเย็นผ่านไป และเวลาเช้าเข้ามา นี่เป็นวันที่หนึ่ง (ในพันธสัญญาเดิมนั้น นับวันจากเวลาเย็นเป็นต้นไป)

1:5 จากนั้นพระเจ้าทรงตั้งชื่อสว่างกับมืดว่า วันกับคืน การตั้งชื่อเป็นสิ่งที่สำคัญมาก เพราะการที่เราจะให้ความหมาย บ่งบอกถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ก็ต้องมีการตั้งชื่อ เพื่อจะใช้อ้างอิง ใช้กล่าวถึง ทุกวันนี้ เราล้วนพูดถึงสิ่งที่มีชื่อของมัน หากไม่มีชื่อ ก็คงสับสนมากทีเดียว   สำหรับศาสตร์ทุกแขนง การตั้งชื่อ การมีชื่อเป็นเรื่องสำคัญที่จะทำให้ศึกษาสิ่งนั้นต่อไปได้  และตรงนี้ ความหมายจากพระคัมภีร์นั้นชัดเจน ผู้ที่ตั้งชื่อคือผู้ที่ครอบครอง ผู้ที่อยู่เหนือสิ่งที่ผู้นั้นสร้างสรรค์ขึ้นมา (พอเวลาพระเจ้าให้อาดัมครอบครอง พระองค์ทรงให้เขาตั้งชื่อสิ่งนั้นในบทที่ 2)
เราอย่าลืมว่า สำหรับเรื่องการทรงสร้างนี้ เราไม่อาจแยกพระคัมภีร์ออกจากวิทยาศาสตร์ได้เลย เพราะทั้งสองต่างพยายามค้นหาพระเจ้าองค์นี้ แม้จะมีนักวิทยาศาสตร์มากมายที่พยายามเอาวิทยาศาสตร์มาพิสูจน์ว่าไม่มีพระเจ้า แต่จนแล้วจนรอด ก็มักจะกลายมาเป็นคนที่เชื่อพระเจ้าเพราะต้องจนมุมต่อหลักฐานที่เขาค้นพบเอง …. (เรายกตัวอย่างขึ้นมาได้)

แล้ววันที่หนึ่งก็ผ่านไป   มีน้ำ  อากาศ  ความมืด ความสว่าง  น้ำ เป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้ชีวิตที่พระเจ้ากำลังจะทรงสร้างต่อไปดำรงอยู่ได้ …
1:6 เราต้องทราบว่า พระเจ้าทรงสร้างโลกนี้ด้วยพระปัญญาและความเข้าใจที่มนุษย์เองไม่อาจจะเข้าใจได้  (สุภาษิต 3:19-20) เพราะทุกวันนี้เรายังขยันขันแข็ง มุ่งมั่น ค้นคว้าสิ่งที่พระเจ้าสร้างในท้องฟ้ากว้างไม่หยุด 
จากความสว่างที่เกิดขึ้น พระองค์ทรงบัญชาให้เกิดช่องว่างกว้างใหญ่ (רָקִיעַ ราคิอา) แยกน้ำออกจากกัน ทรงเรียกมันว่า ฟ้า
(שָׁמַיִם ชามายิม = ฟ้าสวรรค์) 

1:7 พระเจ้าทรงแยกน้ำให้อยู่บนพื้นผิวโลก กับอยู่บนท้องฟ้า ในบรรยากาศ ซึ่งปัจจุบัน เราได้แบ่งชั้นบรรยากาศออกห้าชั้น แต่ละชั้นมีหนัาที่สำคัญในการปกป้องโลกไว้   ทำให้โลกมีอุณหภูมิที่เหมาะสม  มีการควบคุมกระแสลม เหมาะกับการมีชีวิต และในท้องฟ้านี้เองยังมีคลื่นต่าง ๆ ที่มนุษย์ได้ค้นพบ และใช้ประโยชน์อย่างมากมาย
1:8 แยกน้ำบนล่าง เสร็จ พระเจ้าทรงเรียกชื่อของมันว่าท้องฟ้า
พระเจ้าทรงประกาศการครอบครองเหนือบรรยากาศ ท้องฟ้า มวลน้ำ จะทำให้คนตั้งแต่เริ่มต้นโลกจนจบโลกได้ดื่มใช้  และดำรงชีวิตอยู่ได้ เราจะพบว่าในวิวรณ์ 22:1 พระเจ้าได้ให้มีแม่น้ำแห่งชีวิตไหลมาจากพระบัลลังก์ของพระเจ้า     น้ำมีความสำคัญ เราเห็นแม่นำ้แห่งชีวิต เห็นความสำคัญของน้ำแม้ในนิรันดรกาล!
นี่เป็นวันที่สองของการทรงสร้าง 

1:9-13  ความมหัศจรรย์ในวันที่สาม มีมากมาย  แผ่นดินปรากฏขึ้น  ทะเลมีขอบเขตแน่นอน  มีพืชพันธ์ุต่าง ๆ ทั้งธัญพืชที่จำเป็นสำหรับมนุษย์ และต้นไม้ผล
มีการค้นพบว่า ภายในมวลโลกยังแบ่งเป็น แก่นโลก เนื้อโลก และเปลือกโลก ถ้าเปรียบโลกกับแอบเปิ้ล น้ำทะเลกินพื้นที่มากก็จริง แต่ปรากฎว่า มีความลึกได้ประมาณเปลือกของแอปเปิ้ลเท่านั้น นี่เป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงเลย ..
พระเจ้าทรงเห็นว่า แผ่นดิน ทะเลที่แยกออกมาจากกันนั้นดี ภายใต้ทะเลยังมีธรณีภาค (เปลือกโลกทวีป เปลือกโลกมหาสมุทร และเนื้อโลกชั้นบนสุด) ที่เหมือนกับแผ่นดินที่เราเห็นด้วย
อ่านโยบ 38:4-11 จะเห็นภาพของการที่น้ำจึงเข้าไปรวมตัวในที่เดียวกัน (อาจจะเกิดจากการที่แผ่นดินดันตัวสูงขึ้นมา ทำให้มีสภาพสูง ๆ ต่ำ ๆ )  ทรงสร้างให้มีขอบเขตที่น้ำทะเลจะไม่ท่วมขึ้นมา

พระเจ้าทรงสร้างอาณาจักรพืชขึ้นมาก่อน และให้มีทุกอย่างตามชนิดของมัน
การเกิดพืชทำให้เราเห็นชีวิต มีการสืบพันธุ์ของชนิดต่าง ๆ ต่อไป ในอาณาจักรพืช แบบของพืชที่จะกลายเป็นประโยชน์ต่อมนุษย์และสัตว์ทั้งเป็นอาหาร และเป็นต้นไม้ที่สามารถนำมาใช้เพื่อให้มนุษย์ ต่อชีวิต สร้างที่อยู่อาศัย สร้างสิ่งต่าง ๆ จากพืชได้มหาศาล  

จากพระคัมภีร์ เราพบว่า พืชไม่ได้เกิดจากเซลเดียวแล้วกลายพันธุ์เป็นหลาย ๆ ชนิด พระคัมภีร์บอกชัดเจนเรื่องนี้  แต่คนเราก็พยายามหาเหตุผลมาหักล้างสิ่งที่พระเจ้าได้ตรัสไว้  เพื่อจะบอกโลกว่า ไม่มีพระเจ้า!  การต่อสู้เรื่องนี้ยังไม่หยุด แต่วิทยาศาสตร์เองกำลังพิสูจน์ความจริงของการทรงสร้างมากขึ้น ๆ ทุกวัน 

1:14-19 วันที่สี่ พระเจ้าทรงสร้างดวงสว่างบนท้องฟ้า แม้จะมีแสงในสามวันแรกนั้น วันที่สี่เป็นดวงสว่างที่จะกำหนด วัน เดือน ปี ฤดูกาลที่ทำให้โลกมีความหลากหลาย ทั้งมีประโยชน์ และงดงามมากขึ้น  เทหวัตถุในท้องฟ้ามีประโยชน์ในเรื่องนี้  การเคลื่อนไหวหมุนรอบตัวเอง และหมุนโคจรรอบดวงอาทิตย์ของทั้งโลกและดวงจันทร์ ทำให้เกิดทั้งฤดูกาล น้ำขึ้น น้ำลง การเปลี่ยนแปลงของเปลือกโลก เรื่องพายุ ลม และภูเขาไฟ   ดวงดาวทำให้คนโบราณรู้ทิศทางเป็นตัวบอกเส้นทางที่ต้องการ ฯลฯ 
พระเจ้าทรงสอนคนอิสราเอลให้รู้ว่า ดวงดาวเหล่านั้น เป็นสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง พวกมันไม่ใช่พระเจ้า ไม่ใช่เทพที่ต้องกราบไหว้ เรื่องนี้ สำคัญมากสำหรับชนชาติที่พระเจ้าทรงเลือกให้ติดตามพระองค์ 
แค่ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ และโลก รวมทั้งดาวเคราะห์ทั้งหมดในระบบสุริยะ เป็นความมหัศจรรย์ที่ยังเรียนรู้ไม่หมด ที่แน่คือ การโคจรรอบดวงอาทิตย์ และรอบตัวเองของโลกทำให้เรามีทั้งกลางวันและกลางคืนสลับกันมาแต่ไหนแต่ไร  แต่พระเจ้าทรงมีดวงดาวมากกว่านั้น ในสดุดี 147:4   กล่าวว่า พระเจ้าทรงกำหนดจำนวนดวงดาว และทรงตั้งชื่อให้มันทุกดวง   สดุดี 33:6 ทรงสร้างมันขึ้นมาด้วยลมพระโอษฐ์ของพระองค์  และยิ่งเราค้นคว้าสูงขึ้นไปในอวกาศมากเท่าไร  ความอนันต์ของดวงดาวนั้นที่ค้นพบใหม่ขึ้นทุกวัน ทำให้เรายิ่งรู้ว่า พระเจ้าทรงยิ่งใหญ่เกินความเข้าใจ
ดังนั้นเราจึงเห็นชัดจากวันที่สี่ว่า พระเจ้าทรงให้ดาวต่าง ๆ มีหน้าที่อะไรเพื่อโลกบ้าง 

1:20-23  วันที่ห้า พระเจ้าทรงสร้างสัตว์สองชนิดชัดเจน คือ ปลาในน้ำ และนกในอากาศ   จากแพลงตอนเล็กสุด ไปจนปลาวาฬใหญ่ที่กินแพลงตอนเป็นอาหาร
นกมีปีกที่ทั้งบินได้และบินไม่ได้  พระเจ้าทรงเห็นว่าปลานกเหล่านี้ดูดีเป็นที่พอพระทัยของพระองค์
เราจะเห็นการย้ำของพระเจ้าให้รู้ว่า  ปลา นก แต่ละชนิดก็ออกลูกหลานแตกต่างกัน ไม่ได้มีการเปลี่ยนลูกหลานหรือวิวัฒนาการไปเป็นอย่างอื่น  ข้อ 11,20 บอกชัดว่า พระเจ้าทรงสร้างสิ่งที่มีชีวิต
สัตว์ที่กล่าวถึงนี้ (รวมถึงในข้อ 24 )ในภาษาฮีบรูว่า เนเฟช נֶפֶשׁ หมายถึงสิ่งที่มีชีวิต วิญญาณ ใจ ความคิด คำ ๆ นี้ โยงไปถึงความมีชีวิตด้วยร่างกาย-ความคิด ลมหายใจ ความปรารถนา ความต้องการ การตายได้ 
 สัตว์ทะเลขนาดใหญ่นี้ พระเจ้าทรงเน้นย้ำ เพื่อให้อิสเราเอลเข้าใจชัดเจนว่า พระองค์ทรงเป็นเจ้าเหนือสิ่งเหล่านี้  อิสราเอลจะต้องไม่เอาสิ่งเหล่านี้มาทำเป็นพระเจ้าเหมือนกับชนชาติที่อยู่ล้อมรอบพวกเขา

ข้อ 22  คำว่า พระพร ปรากฎเป็นครั้งแรกในพระคัมภีร์ พระพรนี้คือการทวีจำนวนให้เต็มทะเลและท้องฟ้า! ฮีบรูว่า บาราค בָרַךְ หมายถึง การคุกเข่าลง สรรเสริญ ขอบคุณ การถวายการยกย่องแด่พระเจ้า  การที่พระเจ้าอวยพรให้ผลดีในชีวิตมนุษย์  ยังมีความหมายรวมถึงการมีอย่างเต็มล้น  (และยังมีความหมายว่ากบฎต่อพระเจ้าหรือกษัตริย์ในบางบริบท)
แม้มีสัตว์หลายชนิดที่สูญพันธุ์จากโลก แต่ในโลกก็ยังมีสัตว์ต่าง ๆ อีกมากมายนับไม่ถ้วน ที่อยู่จนถึงทุกวันนี้ แปลกที่พระเจ้าทรงอวยพรให้ทวีจำนวน แต่ยังมีคนบางพวกที่พยายามสร้างเนื้อปลอมมาให้มนุษย์กิน โดยวางแผนว่าในอนาคตจะไม่มีเนื้อสัตว์จริงให้กิน  

1:24-25  แล้วในวันที่หก พระเจ้าทรงสร้างสิ่งมีชีวิตที่ทรงเห็นว่าดี นั่นคือ สรรพสัตว์ที่เป็นสัตว์เลี้ยง สัตว์เลื้อยคลาน และสัตว์ป่า ซึ่งต่างก็มีลูกหลานตามชนิดของมัน  สัตว์เหล่านี้เรียกในภาษาฮีบรูว่า เนเฟช เช่นเดียวกัน คือ หมายถึงสิ่งที่มีความคิดจิตใจ  ที่จริงน่าจะหมายถึงการมีบุคลิกภาพด้วย 
หากเราเลี้ยงสัตว์จะเห็นว่า แม้เป็นสัตว์ชนิดเดียวกัน นก ปลา หรือ หมา แมว พวกมันต่างมีบุคลิกแตกต่างกันไปบ้าง ไม่มากก็น้อย นี่เป็นเสน่ห์ของสัตว์ที่พระเจ้าประทานให้ 
น่าสนใจที่พระเจ้าทรงแยกสัตว์เลี้ยงกับสัตว์ป่าออกจากกันอย่างชัดเจนตั้งแต่ต้น  และนิสัยใจคอของสัตว์เหล่านี้ พวกสัตว์เลี้ยงก็เหมาะอยู่กับคน พวกสัตว์ป่า ก็เหมาะที่จะอยู่ในที่ของมัน สำหรับสัตว์ป่า ความดุร้าย ความไม่สามารถเข้ากับคนได้ก็ฝังอยู่ในตัวพวกมันชัดเจน 

พระเจ้าไม่ได้ทรงบันทึกว่าตัวใหญ่เล็กขนาดไหน  แต่เราพบว่า ในโยบได้บอกถึงสัตว์ที่เป็นอันดับแรก ของผลงานการทรงสร้าง นั่นคือ ตัวเบเฮโมท ซึ่งอ่านแล้วก็น่าจะคล้ายไดโนเสาร์มากเลย (โยบ 40:15-24)

1:26  แล้วในวันที่หกนี้เอง พระเจ้าตรัสชวนกันสร้างมนุษย์ (อาดัม אָדָ֛ם)ตามพระฉายาของพระองค์ ถ้าเราเข้าใจว่า พระองค์ทรงเป็นตรีเอกานุภาพอยู่แล้ว เราก็ไม่ต้องอธิบายอะไรมาก พระเจ้าทรงสนทนาระหว่าง พระบิดา พระบุตร พระวิญญาณบริสุทธิ​์ ว่าจะทรงสร้างมนุษย์ให้เหมือนพระองค์ ซึ่งจะต้องไม่เหมือนสัตว์ใด ๆ ที่ทรงสร้างมา แม้พระองค์จะประทาน เนเฟช ให้กับพวกมัน แต่สิ่งที่เรียกว่า มนุษย์ ซึ่งพระองค์จะทรงสร้างนั้น เป็นเหมือนพระองค์ แตกต่างจากสัตว์ทั้งปวง

(เพราะมีคำอธิบายในข้อนี้หลาย ๆ แบบ เช่นอธิบายจากคำว่าพระเจ้า
ที่ฮีบรูว่า เอโลฮิม ( אֱלֹהִ֗ים) ซึ่งมีความหมายเป็นพหูพจน์ในคำนั้น  หรือมีบางท่านอธิบายว่า เอโลฮิม มีความหมายว่าพระเจ้าตรัสกับทูตสวรรค์ที่อยู่รอบข้างพระองค์  ขอให้ท่านที่สนใจค้นคว้าต่อเพื่อหาข้อสรุป )

1:27-28  พระเจ้าทรงประสงค์ให้มนุษย์นี้ มีลักษณะอย่างพระองค์ และจะทรงให้พวกเขาครองฝูงสัตว์ทั้งหลายที่ทรงสร้างมาก่อนหน้านี้  และทรงสร้างให้เขาเป็นชายและหญิง  ตรงนี้ก็ชัดเจนว่า มีชายกับหญิง
ข้อนี้ ในภาษาเดิม เป็นข้อความที่เป็นบทกวี

ทรงประสงค์ให้พวกเขาออกลูกหลานมากมาย
ทรงประสงค์ให้พวกเขาครอบครองสัตว์ทั้งปวง
ทรงให้พืชต่าง ๆ เป็นอาหารของพวกเขา และสัตว์ทั้งหลาย 
เมื่อทรงสร้างสรรพสิ่งสำเร็จแล้ว พระองค์ทรงพอพระทัย ทรงอวยพระพร นี่เป็นครั้งที่สองที่กล่าวถึงการอวยพรของพระเจ้า และทรงเล็งเห็นว่า ทุกอย่างดีมาก ๆ 
จะเห็นว่า เขามี มีภาษา มีความคิด สติปัญญา มีเจตจำนง มีอารมณ์  สามารถสร้างสรรค์สิ่งต่าง ๆ ต่อยอดออกไปเรื่อย ๆ แตกต่างจากสัตว์ที่ทำตามสัญชาติญาณของมัน  ไม่มีภาษาเป็นประโยคแบบมนุษย์  มันอาจมีการทำรัง อยู่เป็นชุมชน อย่างเช่นฝูงผึ้ง แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรแตกต่างไปจากที่เคยตั้งแต่การสร้างโลกมา

การที่พระเจ้าทรงให้ครอบครองคือ ให้ดูแล เป็นผู้จัดการโลก เป็นตัวแทนของพระเจ้าในการดำเนินการกับต้นไม้ สัตว์ทั้งหลายตามที่พระเจ้าทรงวางแผนไว้
นี่เป็นการแยกมนุษย์ออกมาจากสัตว์อย่างชัดเจน  พระเจ้าทรงให้พวกเขามีอำนาจเหนือสรรพสิ่งที่ทรงสร้าง  

1:29-30  พระเจ้าทรงให้พืชเป็นอาหารกับทั้งคนและสัตว์ 

1:31 นี่เป็นคำว่าดียิ่ง ดีครบเจ็ดครั้งในบทนี้  (4,10,12,18,21,25,31)

ปฐมกาล 1
1* ยอห์น 1:1-3; กิจการ 17:24
2*เยเรมีย์ 4:32; อิสยาห์ 40:13-14
3* สดุดี 33:6,9; 2 โครินธ์ 4:6; ฮีบรู 11:3
5* สดุดี 19:2;33:6; 74:16; 104:20; 136:5
6* เยเรมีย์ 10:12
7* สุภาษิต 8:27-29; สดุดี 148:4

9* โยบ 26:10; สดุดี 24:1-2; 33:7; 95:5
11* ฮีบรู 6:7; 2 ซามูเอล 16:1
14* สดุดี 74:16; 136:5-9; 104:19
16* สดุดี 136:8; 8:3; โยบ 38:7
17* ปฐมกาล 15:5
18* เยเรมีย์ 31:35
21* สดุดี 104:25-28

22* ปฐมกาล 8:17
26* เอเฟซัส 4:24; ปฐมกาล 9:2
27* ปฐมกาล 5:2; มัทธิว 19:4
28* ปฐมกาล 9:1,7; 1 โครินธ์ 9:27
29* ปฐมกาล 9:3
30* สดุดี 145:15; โยบ 38:41
31* สดุดี 104:24